Τον Ιούνιο του 2002 στην εφημερίδα “ΛΑΟΣ” δημοσιεύτηκε για το δένδρο αυτό άρθρο του Δημητρίου Σ. Στυλιανίδη, επίτιμου Δ/ντή Δήμου Θεσ/νίκης, όπου αναφέροντο τα θετικά και τα αρνητικά του δένδρου αυτού.
Αναφερόμενος ο Στυλιανίδης στα θετικά του δένδρου, τόνισε τη μεγάλη αντοχή του σε αντίξοες συνθήκες και ιδίως στην ξηρασία. Βρέθηκε να αναπτύσσεται ακόμη και σε κεραμοσκεπή στέγη του κινηματογράφου Αλκαζάρ. Για να κατορθώνει να επιζεί και να αναπτύσσεται ακόμη και σε κεραμίδια, σημαίνει ότι έχει την ικανότητα να διαβρώνει τα κεραμίδια και να προσλαμβάνει τα απαραίτητα στοιχεία και το νερό. Ο αείμνηστος καθηγητής της Βοτανικής στο Α.Π.Θ. Γκανιάτσας, αναφερόμενος στα φυτά που έχουν την ικανότητα να διαβρώνουν τους βράχους, τα κατέτασσε στην οικογένεια «Saxifragales». Αναζητώντας τη λέξη αυτή σε ξενόγλωσσα λεξικά, συναντήσαμε το ουσιαστικό «Saxifrage» που σημαίνει πετροφυές φυτό.
Πετροφυές λοιπόν φυτό ο Αΐλαντος και όχι μόνο. Κατά το τρέχον έτος παρατηρήσαμε σε ένα φοινικόδενδρο να υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός φυτών Αΐλαντου, τα οποία ζουν και είναι καταπράσινα σαν να φύονται σε έδαφος.
Ο Αΐλαντος και παράσιτο. Αντιλαμβάνεται κανείς τις φοβερές ικανότητες αυτού του δένδρου και προς το καλό και προς το κακό.
Συζητώντας κάποτε το θέμα αυτό με τον ζιζανιολόγο του Μπενακείου φυτοπαθολογικού Ινστιτούτου κ. Γιαννοπολίτη μου ανέφερε τα προβλήματα που δημιουργούνται, ιδίως στους αρχαιολογικούς χώρους, από το δένδρο αυτό. Και μου υπέδειξε για την εξόντωσή του το ζιζανιοκτόνο “Ράουντάπ”, γνωστό ευρύτατα στην περιοχή μας. Γράφω τις γραμμές αυτές, γιατί στον δίδυμο τάφο, στην οδό Ασπασίας, δίπλα στο Γ΄ γυμνάσιο, κατά το τρέχον έτος αναπτύχθηκε ένας μεγάλος αριθμός δένδρων, το ύψος των οποίων σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνάει τα 2.5 μέτρα. Μήπως θα ήταν σκόπιμο η αρχαιολογική υπηρεσία να αντιμετωπίσει το πρόβλημα αυτό, όχι με το κόψιμο μόνο, αλλά και με την εξόντωσή του; Με το ζιζανιοκτόνο ράουντάπ.
Δημήτριος Κ. Στυλιανίδης
