Κάθε χρόνο με την ευκαιρία της θλιβερής επετείου της 19ης Μαΐου στις εκδηλώσεις μας για τη Γενοκτονία των Ποντίων όλα τα ποντιακά σωματεία αναφερόμαστε γενικά σε διάφορα γεγονότα στην προσπάθειά μας να προβάλουμε το σχέδιο των Τούρκων για την εθνοκάθαρση του χριστιανικού πληθυσμού του Πόντου και της .Μ. Α. Παρουσιάζουμε τα γεγονότα μέσα από προφορικές και γραπτές πηγές για να ευαισθητοποιήσουμε τους παράγοντες της εξουσίας στην Ελλάδα. Θέλουμε να πείσουμε και τη διεθνή κοινή γνώμη ότι κατά τη διάρκεια του Α ΄ Παγκοσμίου Πολέμου 1914-1918,διαπράχθηκε ένα στυγερό έγκλημα από το καθεστώς των Νεότουρκων σε βάρος του Ελληνικού πληθυσμού στη .Μ. Α και τον Πόντο. Παραλείπουμε όμως να τονίσουμε την οδύνη και το μαρτύριο της Πόντιας Γυναίκας. Αυτές ήταν τα μεγάλα θύματα της τραγωδίας του Ελληνισμού. Οι γυναίκες και τα παιδιά ήταν το ευάλωτο κομμάτι του χριστιανικού πληθυσμού και για το λόγο αυτό, βασανίστηκε και θανατώθηκε με τον πιο βάρβαρο και απάνθρωπο τρόπο.
Με την έρευνα που έγινε όλης της διπλωματικής αλληλογραφίας της εποχής εκείνης από τους έλληνες επιστήμονες αποκαλύφθηκε η αλήθεια για το φρικτό μαρτύριο της πόντιας γυναίκας και μάνας. Αυτή υπέμεινε την οργή και τη μανία της τουρκικής μισαλλοδοξίας. Από τις πηγές αυτές πληροφορούμαστε για εγκλήματα που διέπραξαν οι Τούρκοι στρατιώτες και τα τυχοδιωκτικά στοιχεία των Τσέτες του σφαγέα του Πόντου Τοπάλ Οσμάν. Αντιμετώπισαν όλες τις μορφές βίας και εξευτελισμού κατά της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Έγιναν θύματα των μαζικών βιασμών και της εξόντωσης των βρεφών ακόμη και των εμβρύων των εγκύων γυναικών. Πολλές οδηγήθηκαν στα χαρέμια των πασάδων άλλες στους βίαιους εξισλαμισμούς και τελικά της απώλειας κάθε ίχνους ανθρώπινης μορφής.
«Είχαμε μαζική διακόρευση νεανίδων ηλικίας 6 έως 10 ετών, τη σφαγή μικρών παιδιών. Είχαμε δολοφονίες ανδρών και αρπαγή των συζύγων, των αδελφών’ ή των μητέρων τους…έτσι της αρπάζουν το δικό της παιδί, τη δολοφονούν όταν κυοφορεί ένα παιδί που είναι καρπός της δικής της ελεύθερης επιλογής προϊόν συναισθημάτων και αγάπης.»γράφει ο Μ. Χαραλαμπίδης στο βιβλίο του (1)
Άλλοτε είχαμε βίαιη αρπαγή βρεφών από τις μητέρες τους και τη μεταφορά τους σε Τουρκικές οικογένειες. Δε θα μάθουμε ποτέ πόσες μητέρες έχασαν τα νεογέννητα παιδιά τους την περίοδο των εκτοπισμών. Πρόκειται για εκείνες τις ατέλειωτες πορείες θανάτου του άμαχου πληθυσμού ,των γυναικών και των μικρών παιδιών που δεν άντεξαν τις σκληρές δοκιμασίες. Μέσα σε ακραίες καιρικές συνθήκες, την περίοδο του χειμώνα που επικρατούσε πολύ κρύο και το καλοκαίρι με τις υψηλές θερμοκρασίες που πραγματοποιούνταν ελάχιστες επέζησαν. Τις περισσότερες φορές διανυκτέρευαν έξω στο ύπαιθρο και εκεί δέχονταν απροστάτευτες τις άγριες και τις απάνθρωπες επιθέσεις των βαρβάρων εχθρών του ανθρωπίνου γένους. Όσες από αυτές επέζησαν κουβαλούσαν μόνιμα τον εφιάλτη και τα τραύματα της ψυχής τους. Υπολογίζεται ότι 50.000 περίπου από αυτές με την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923 αφού μάζεψαν όση αξιοπρέπεια τις έμεινε, ήρθαν στην Ελλάδα. Θρηνούσαν τους δικούς τους νεκρούς που άφησαν αναθεμάτιζαν τον εαυτό τους και την τύχη τους που επέζησαν. «Κανένα χρόνο μετά το γυρισμό μας από την εξορία, (1916)κακήν κακώς ζήσαμε. Ύστερα ο Τοπάλ Οσμάν ήρθε χαράματα και περικύκλωσε το χωριό με τους τσέτες του. Μάζεψαν τον κόσμο, έναν-έναν τους χωριανούς και τους έβαλαν σε ένα σπίτι κοντά στην εκκλησία. Άντρες, παιδιά ,γυναίκες, γέρους, μωρά. Έδωσαν φωτιά το σπίτι και τους έκαψαν ζωντανούς. Προτού να τους κάψουν διάλεξαν 4-5 νέες γυναίκες και τις κράτησαν για τον εαυτό τους. Αυτές βλέποντας τη φωτιά κατάλαβαν τι τις περίμενε αμέσως πήδηξαν μέσα λέγοντας: Είη το όνομα του Κυρίου.» και κάηκαν όλοι μαζί.(2)
Άλλο ένα συγκλονιστικό περιστατικό συνέβη στις 16 Απριλίου 1916. Από την περιοχή της Μονής του Βαζελώνος πολλοί κάτοικοι την περίοδο των διωγμών κατέφυγαν στο Μοναστήρι αναζητώντας σωτηρία. Όταν ήλθαν οι Τούρκοι ήταν 1200 άτομα. Περικύκλωσαν αμέσως την περιοχή. Οι γυναίκες και τα παιδιά κατέφυγαν σε κάποια σπηλιά κοντά στο χωριό Κουνάκα. Σε λίγες μέρες παραδόθηκαν με την ελπίδα ότι θα τις λυπηθούν. Η παρουσία των Τούρκων εκεί σήμαινε ατίμωση και θάνατο. Τότε 26 από αυτές πήδηξαν σαν άλλες Σουλιώτισσες του Ζαλόγγου , στα ορμητικά νερά του ποταμιού και βρήκαν τραγικό θάνατο. Έδωσαν όμως ένα ηχηρό παράδειγμα αξιοπρέπειας και ηρωισμού . Για όλες αυτές τις γυναίκες θύματα της Γενοκτονίας αλλά και της Ελληνικής αβελτηρίας που δεν είχε τη δύναμη και το θάρρος να προσφέρει την εποχή εκείνη τη στοιχειώδη βοήθεια για τη σωτηρία τους. Όλοι εμείς οι απόγονοι τους έχουμε ιερή υποχρέωση σήμερα να διατηρήσουμε ζωντανή τη μνήμη τους. Να διεκδικήσουμε με αποφασιστικότητα τη δικαίωσή τους μέσα από την αναγνώριση της Γενοκτονίας. Ας είναι η μνήμη τους αιώνια. Το καντηλάκι της μνήμης ας παραμείνει αναμμένο για πάντα.
Βιβλιογρφία.
1΄Το Ποντιακό ζήτημα σήμερα ‘του Μ.Χαραλαμπίδη
2’ Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου ‘ ΤΟΥ Κ.Φωτιάδη.
