Ολοκληρώθηκαν λοιπόν όλες οι ευρωπαϊκές διοργανώσεις και τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα για φέτος κι έστειλαν οι ομοσπονδίες στην ΟΥΕΦΑ τους εκπροσώπους τους για τα Κύπελλα Ευρώπης της νέας σεζόν, ενώ έχουμε και τους πίνακες κατάταξης της ΟΥΕΦΑ για την τελευταία πενταετία.
Μπαίνεις στον πίνακα με την κατάταξη των χωρών και σε πιάνει κατάθλιψη: η Ελλάδα πλέον έχει σταθεροποιηθεί στην 14η θέση, χειρότερο της χαμηλό μετά το 2008! Το 2009 και το 2010 ήταν στην 12η θέση, το 2011 στην 11η, το 2012 στην 10η, το 2013 και το 2014 στην 12η και εδώ και μία τριετία υπάρχει η πτώση: το 2015 στην 13, το 2016 στην 14η και το 2017 επίσης στην 14η…
Το χειρότερο απ΄ όλα είναι όμως οι αποστάσεις: η διαφορά της Ελλάδας από την 13η Ολλανδία είναι σαφώς πιο μεγάλη από τη διαφορά της από τη 15η Αυστρία, την 16η Κροατία, τη 17η Ρουμανία και την 18η Δανία! Εξ ου και έγραψα για κατάθλιψη βλέποντας την πραγματικότητα.
Κι αν δεν υπήρχε ο Ολυμπιακός όλα αυτά τα χρόνια, να παίρνει συνεχώς όσο μπορεί περισσότερους βαθμούς, η κατάσταση θα ήταν δραματική. Τουλάχιστον τη νέα σεζόν ξεκινάμε στη βαθμολογία της πενταετίας ναι μεν στην 14η θέση, όμως σε απόσταση αναπνοής από την 13η Ελβετία κι αρκετά κοντά στην 12η Τσεχία-αλλά και δίπλα μας την 15η Αυστρία. Θεωρητικά υπάρχει η δυνατότητα για άνοδο. Θεωρητικά…
Αλλά όταν είναι σταθερά πλέον μπροστά σου η Τσεχία με την Ελβετία και εντελώς μακριά σου η Τουρκία, το Βέλγιο κι η Ουκρανία, τι να συζητάμε. Κι ας πούμε ότι Τούρκοι κι Ουκρανοί ρίχνουν λεφτά. Ας πούμε ότι Βέλγοι κι Ολλανδοί παραδοσιακά είναι δυνάμεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Όμως εμείς πλέον βλέπουμε την πλάτη και των Τσέχων και των Ελβετών και μας κοντράρουν στα ίσα Αυστριακοί κ.α....
Άραγε θα καταλάβουν όλες οι ομάδες μας ότι δεν μπορεί η προτεραιότητα να είναι «τι θα κάνουμε την Κυριακή στη Βέροια η, με τον Πλατανιά», αλλά να φτιάξουν ομάδες που να μπορούν να στέκονται αξιοπρεπώς στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και να μπορούν και να τα βάζουν με τα…θηρία της Βέροιας και του Πλατανιά;
