Κάθε χρόνο στο ίδιο έργο θεατές, χιλιάδες μαθητές, υποψήφιοι στα ΑΕΙ και ΤΕΙ και χιλιάδες γονείς που βιώνουν συμπάσχοντας την αγωνία και τις προσδοκίες των παιδιών τους. Πόσο όμως βοηθάει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα στην καθοριστική διαδικασία επιλογής σχολής από τους 18χρονους υποψήφιους; Αν υποθέσουμε ότι στα 18 η επιλογή του γνωστικού αντικειμένου μιας σχολής μπορεί να ακολουθεί έναν άνθρωπο σε όλη την επαγγελματική του ζωή, πόση βαρύτητα και ευθύνη εμπεριέχει αυτή; Και τί υποτίθεται ότι επιλέγουν μέσα από τη σειρά προτεραιότητας στο μηχανογραφικό τους, οι υποψήφιοι;
Την αυριανή τους δουλειά και την επαγγελματική τους αποκατάσταση, θα απαντήσουν οι περισσότεροι. Πόσο σωστή ή λάθος όμως είναι σ’ αυτή την ηλικία μία τέτοια απόφαση; Τα χιλιάδες παραδείγματα παιδιών που κατά τη διάρκεια της 5ετίας κατάλαβαν πως ούτε τους ενδιαφέρει ούτε τους ταιριάζει η σχολή τους, οδηγούν στην ανάγκη να ξανασκεφτεί το Εκπαιδευτικό Σύστημα τη διαδικασία επιλογής δίνοντας την ευκαιρία στους νέους, όσο το δυνατόν, να προσεγγίσουν πιστότερα τις ανάγκες και τις κλίσεις τους, τις οποίες προφανώς θα υπηρετήσουν ως επαγγελματίες με μεγαλύτερο ζήλο. Διότι, διαφορετικά μετά το πτυχίο η ζωή μπορεί να συνεχίζεται πάνω σε λάθη, με τους λάθος ανθρώπους σε λάθος θέσεις. Μήπως θα έπρεπε λοιπόν να δίνεται μία ευκαιρία «μετάνοιας», μέσα από διαδικασίες δοκιμασίας, στους πρωτοετείς τουλάχιστον φοιτητές; Μία σχετική έρευνα στον φοιτητόκοσμο ίσως θα έπειθε το αρμόδιο υπουργείο, να αποδειχθεί πιο ευέλικτο, στο πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής των πολιτών!
