"Νάουσα. Με τις ροδακινιές, τις μηλιές, τ’ αμπέλια, τα πλατάνια. Εκεί ο Αριστοτέλης δίδαξε στον Αλέξανδρο το «Ευ ζην» και του Ομήρου τα έπη. Εκεί οι σαββατογεννημένοι βλέπουν τις νύμφες της πηγής και του ποταμού. Και παρασύρονται και γίνονται αλαφροΐσκιωτοι. Εγώ νομίζω το ’παθα αν και Κυριακή γεννημένη. Το σπίτι. Μπροστά μια εκκλησία και μια πλατεία και βρύση. Το νερό της πηγής. Και η βρύση τρέχει συνέχεια, νανουρίζει και παγώνει το καρπούζι. Ο ήχος της σμίγει με τον ήχο του ζουρνά και του νταουλιού. Παίζει «Νιζάμικο». Οι Ναουσαίοι προσπαθούν να εξευμενίσουν τους Νιζάμηδες, τους Τούρκους φοροεισπράκτορες, για να γλιτώσουν το χαράτσι. Παίρνω το μαντολίνο και παίζω τη «Μακρινίτσα». Γυναίκες πέφτουν στην Αράπιτσα για να γλιτώσουν από τη σκλαβιά κι εγώ κάνω παραλληλισμούς με το σήμερα..."
Απόσπασμα από το βιβλίο "Τύχη στα Τείχη" της Γεωργίας Μακρογιώργου, που θα παρουσιαστεί το Σάββατο στις 7μμ στην Εστία Μουσών.
