Ακόμη μία αστοχία του Καλλικράτη ήταν το 2010 η μεταβίβαση της εποπτείας των ΤΟΕΒ από τις τότε Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις στους Δήμους, χωρίς φυσικά το απαραίτητο προσωπικό και τους αναγκαίους πόρους. Αστοχία που διορθώνεται με τον νέο νόμο, όπου η εποπτεία των οργανισμών περνάει στις Περιφέρειες. Ωστόσο με την ίδια συνθήκη έλλειψης πόρων και προσωπικού.
Μοιραίο κακό η εξέλιξη αυτή, αφού με την εφαρμογή του Καλλικράτη, διαλύθηκαν οι τότε Διευθύνσεις Εγγείων Βελτιώσεων, που παρήγαγαν μελέτες και υποδομές υποστηρικτικά των έργων των ΤΟΕΒ και των τοπικών κοινωνιών. (Π.χ. τα αρδευτικά έργα Ανατο-λικού Βερμίου και Τριποτάμου.) Πλέον υπάρχει ανάγκη επανασύστασης μιας αντίστοιχης υπηρεσίας, με προσωπικό, αλλά και δυνατότητες παρέμβασης. Κάτι που όμως δεν φαίνεται στον ορίζοντα, με βάση τις αντικειμενικές συνθήκες της εποχής και το περιοριστικό πλαίσιο, όπως το περιγράφουν υψηλόβαθμα κυβερνη-τικά στελέχη.
Σπουδαίο αντικείμενο το νερό, σε όλες του τις χρήσεις, για μια χώρα και τη διοίκησή της. Πρόκειται για έναν κρίσιμο εθνικό τομέα όπου δεν βοηθούν παλινδρομήσεις και πειραματισμοί εξυπηρέτησης πολιτικών επιλογών ή λογιστικών εξυπηρετήσεων. Αντιθέτως, χρειάζεται πλήρης και μακροχρόνιος στρατηγικός σχεδιασμός αξιοποίησης του υδατικού δυναμικού στο σύνολό του (ύδρευση, άρδευση, ανανεώσιμες πηγές, ανάπτυξη κ.λπ.), σε συνδυασμό με ένα σύγχρονο θεσμικό πλαίσιο, που θα απαντά σε όλες τις ανάγκες, θα προωθεί ταχύτατα τις ιδέες, τα αναγκαία έργα και τις δράσεις με τη σαφήνεια και την ευελιξία του.
Λένε ότι ο επόμενος παγκόσμιος πόλεμος θα γίνει για το νερό. Ας είμαστε προετοιμασμένοι.
