Του Ιωάννη Ιασ. Βελέντζα
Διπλ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού
Φίλοι μου, καλή σας ημέρα,
σήμερα πληκτρολογώ με μεγάλη δυσκολία, διότι στην κυβέρνηση των φτωχών, λείπει πλέον ο καθηγητής-φαινόμενο, ο κ. Ζουράρης.
Πρόκειται για μία τεράστια απώλεια, και το κενό που μένει δυσαναπλήρωτο!
Παρόλα αυτά, αποφάσισα να γράψω λίγες γραμμούλες (το εννοώ!).
Αύριο θα ξημερώσει Κυριακή, και στην Θεσσαλονίκη θα μαζευτεί από ότι φαίνεται αρκετός κόσμος, για να φωνάξει ότι η Μακεδονία δεν ανήκει, ούτε στον Νίμιτς, ούτε στον Τίτο!
Για το συγκεκριμένο θέμα, τα είπαμε στο προηγούμενο αρθράκι, οπότε στο σημερινό λίγες λεξούλες.
Το ποιος ή ποιοι είναι οι διοργανωτές και το ποιος θα μιλήσει, που είναι παντελώς αδιάφορο.
Θα προσπαθήσουν κάποιοι να οικειοποιηθούν καταστάσεις, πάλι δεν με αφορά.
Η ουσία, είναι ότι οι γείτονες, χρόνια τώρα, προσπαθούν να μας κλέψουν και εμείς είμαστε έτοιμοι να ανοίξουμε τους ασκούς του αιόλου.
Απλά να γνωρίζουμε, ότι θα θερίσουμε, ότι θα σπείρουμε.
Αλλάξανε λέει οι κάτοικοι των Σκοπίων, βγάλανε αγάλματα.
Και εγώ έβγαλα τη φωτογραφία της Μόνικας και θα βάλω της Θεανώς.
Πόσο καιρό πιστεύεις ότι θα την κρατήσω!
Που λέτε λοιπόν φίλοι μου, ο ευσωμούλης είναι πασίγνωστος!
Ότι θα με συζητάνε καμιά τριακοσαριά και βάλε χιλιόμετρα μακριά, με ξεπερνά!
Κουραστική η προηγούμενη ημέρα, αποφάσισα να πιω ένα καφεδάκι.
Στο διπλανό τραπέζι, τρεις κυρίες.
Δεν συνηθίζω να κρυφακούω, αλλά μου έκανε εντύπωση που ήταν και οι τρεις οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, οπότε μπήκα στον πειρασμό.
Η μία ήταν φαν της Θεανώς, διότι της άρεσε ο τσελεμεντές με τα γεμιστά.
Η άλλη ήταν ένθερμη οπαδός της νέας βουλευτού του κυβερνώντος κόμματος, που «πήρε» από τους κεντρώους του Βασιλάκη Καίλα!
Δεν θα το πιστέψετε, έλεγε.
Μπερδεύτηκα και αντί να πάω στο σπίτι μου, χτύπησα στο πάνω διαμέρισμα, όπως και η εν λόγω βουλευτής, που πήγε να μιλήσει στη βουλή και πήγε πάνω, στο προεδρείο και ο πρόεδρος, ο κ. Βαρεμένος, είπε να την συνοδεύσουν.
Και τι έγινε ρωτήσανε οι φίλες, με αγωνία.
Μου άνοιξε ο γείτονας και περάσατε εσείς καλά και εγώ καλύτερα.
Καλά δεν ντρέπεσαι, παντρεμένη γυναίκα, αναφωνήσανε οι φιλενάδες.
Καθόλου.
Όπως ο άντρας μου, κάθε ημέρα μου λέει «με τον Κυριάκο», έτσι και εγώ του λέω «με τον γείτονα»!
Η τρίτη της παρέας ήταν ιδεολογικά προσκείμενη στην αριστερά και ήταν μέλος του κόμματος.
Μια χαρά περνάτε εσείς, με τα γεμιστά σας και τον γείτονα, σχολίασε.
Τι να πω και εγώ με τις συντρόφισσες.
Δόθηκε εντολή από το κόμμα, να δημιουργήσουμε ταψιά από σάμαλι, για να τα δώσουμε σε ένα χοντρό στη Βέροια, για να σταματήσει να μας κακολογεί!
Για αυτό σας λέω, φίλοι μου, είμαι και μεγάλη φίρμα!
Και ενώ η ώρα περνούσε, τα πράγματα σοβαρέψανε.
Αρχίσανε να αναρωτιούνται για το αν θα έχουμε καθαρή έξοδο, το καλοκαίρι.
Τότε βρήκα και εγώ την ευκαιρία να εισέλθω στη συζήτηση.
Πιστεύω ότι πρέπει να πάτε στο μέντιουμ Ζαίρα.
Έχω ακούσει ότι είναι καταπληκτική.
Λέει τα πάντα και με απίστευτη ακρίβεια, βροντοφώναξα.
Άντε καλέ, βγάλε το τάμπλετ, να διαβάσουμε για αυτά που μας λέει ο κύριος;
Ταμπλέτα γιατί να φέρω, δεν έχει κουνούπια, είπε η δεύτερη της παρέας.
Τελικά αφού επήλθε η συνεννόηση και ο φορητός έλαβε τη θέση του, δίπλα στα σπρεσάκια και στα κουλουράκια (όλα τα προσέχω!), η τρίτη άρχισε να κουγκλάρει για το μέντιουμ.
Πληκτρολόγησε Αλζαζίρα και …..
Καλέ τι είναι όλα αυτά.
Όλο Άραβες βλέπω και Ντουμπάι.
Λες να έφερε κιόλας την ανάπτυξη, ο χαριτωμένος ο ηγεμόνας μας, ο Αλέξης μας, ανέκραξε η τρίτη της παρέας.
Τελικά αφού έμαθα και για τον μουσουλμανικό φονταμενταλισμό (ξεφτέρια τις έχει κάνει ο Κουτσονίκας!), βγάλαμε άκρη, και βρήκαν τη μαντάμ Ζαίρα και όχι την Αλζαζίρα!
Αργά το βράδυ έμαθα ότι την επισκεφθήκανε γεμάτες αγωνία.
Μαντάμ Ζαίρα, μάθαμε ότι λέτε καταπληκτικά μελλούμενα.
Και μέλια λέω και σουβλάκι με πίτα και γύρο σε ψωμάκι, χωρίς κρεμμύδι με τζατζίκι!
Θα θέλαμε να μας πείτε, τι βλέπετε για τον πολυχρονεμένο μας.
Θα τα καταφέρει, θα μας οδηγήσει σε καθαρή έξοδο;
Βλέπω, βλέπω, είπε, την έξοδο του Μεσολογγίου!
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΠΑΤΡΙΔΑ
