Η σημερινή θέση διαισθανόμαστε ότι θα έχει περισσότερο ψυχαναλυτική διάθεση, αφού όλη την εβδομάδα παρατηρώντας τις εξελίξεις στο Σκοπιανό, αναμένουμε να δούμε τι θα γίνει στο κυριακάτικο συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη, αλλά νομίζω ότι μας έχουν μπερδέψει λιγάκι…
Έχοντας ζήσει τον παλμό και την συμμετοχή στο συλλαλητήριο του 1992, όταν είχαν ξεσηκωθεί και οι πέτρες και σε πανηγυρικό κλίμα με κάθε τρόπο (και με δωρεάν δρομολόγια) είχαμε μεταφερθεί στη Θεσσαλονίκη(οι εικόνες στο σταθμό του ΟΣΕ με τον κόσμο να κρέμεται σαν τσαμπιά είναι αξέχαστες) έχουμε την εντύπωση ότι δεν έχουν καμία σχέση με την σημερινή πραγματικότητα. Τι άλλαξε άραγε; Ο κόσμος εξακολουθεί να έχει την βούληση να εκδηλώσει την αντίθεσή του και να δηλώσει και διαδηλώσει ότι η Μακεδονία είναι μία και ελληνική(δήλωσε και διαδήλωσε ήταν το σύνθημα της διαφημιστικής καμπάνιας του συλλαλητηρίου του 1992).
Ωστόσο βλέπουμε ότι κόμματα, αυτοδιοίκηση, οργανώσεις αλλά εν μέρει και η Εκκλησία κρατούν αποστάσεις από το κυριακάτικο συλλαλητήριο. Δεν αποθαρρύνουν, αλλά δεν πρωτοστατούν όπως συνέβαινε τότε. Οι φόβοι που εξέφρασε ο μητροπολίτης μας κ. Παντελεήμων στην επιστολή του προς τον αρχιεπίσκοπο, ότι αν δεν πρωτοστατήσει επίσημα η Εκκλησία ελλοχεύει ο κίνδυνος να είναι αυτές οι δράσεις ολιγομελείς και αποσπασματικές και να αποδυναμωθεί η φωνή διαμαρτυρίας, ας ελπίσουμε ότι δεν θα επιβεβαιωθούν.
Βλέπουμε να πρωτοστατούν σύλλογοι, οργανώσεις και πρόσωπα που δεν έχουν σε καμία περίπτωση την εμβέλεια και την επιρροή να εμπνεύσουν τους πολίτες στο βαθμό και στο επίπεδο του 1992. Φοβόμαστε μηπως χαρακτηριστούμε γραφικοί, εθνικιστές όταν βλέπουμε τις επίσημες αρχές του τόπου να απέχουν. Σε τέτοιες δράσεις όμως δεν χωρούν ημίμετρα και μεσοβέζικες στάσεις. Οι γραμμές πρέπει να είναι πιο καθαρές. Αφορά ένα ευαίσθητο εθνικό θέμα και η μόνη επιλογή είναι να στηρίζουμε όλοι με όλες τις δυνάμεις μας τέτοιες δράσεις συντεταγμένα και οργανωμένα.
Οι ταγοί του τόπου κατάφεραν να μας μπερδέψουν και να αναρωτιόμαστε τελικά αν πρέπει να συμμετέχουμε, ενώ τέτοια διλήμματα ειδικά για την ιστορία και την ονομασία της Μακεδονίας μας δεν έπρεπε ούτε καν να περνούν από το μυαλό μας.
