Με εμάς; με τους άλλους;… ή με κανέναν;

   Το Σάββατο πραγματοποιήθηκε στο δημαρχείο Βέροιας διευρυμένο περιφερειακό συνέδριο που οργάνωσε το Γραφείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα, με παρουσία ευρωβουλευτού και τεχνοκρατών με θέμα το μέλλον της Ευρώπης, μεταναστευτικό και προοπτικές ανάπτυξης στην περιφέρεια. Και ενώ οι εργασίες είχαν την υποστήριξη του δήμου Βέροιας και της περιφέρειας Κ. Μακεδονίας, το συνέδριο μόνο «διευρυμένο» δεν ήταν. Όσο για τη υποστήριξη και από ποιον, οι παρουσίες ή μάλλον οι απουσίες (εκτός των δικαιολογημένων) ήταν δηλωτικές των θέσεων και προθέσεων απέναντι σε μια τέτοια εκδήλωση. Γιατί αναμέναμε, μια τέτοια εκδήλωση που δεν είχε κομματική ταμπέλα και ήταν ανοιχτή για το κοινό, να έχει σαφώς μεγαλύτερη προσέλευση και να αγκαλιαζόταν από όλους τους θεσμικούς και αιρετούς της περιοχής μας. Αντ’ αυτού βλέποντας το «παρουσιολόγιο» εκτός μικρών εξαιρέσεων (μην ξεχνάμε ότι συντονιστής ήταν ο «δικός μας» Κ. Μπλιάτκας) υπήρχε η παρουσία της παράταξης του δημάρχου και στο ακροατήριο ως επί το πλείστον κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν μια κομματική εκδήλωση και δεν το καταλάβαμε; Γιατί απουσίαζε συνολικά όλη η αντιπολίτευση του δήμου; Τα έχουμε όλα λυμένα στο δήμο και δεν χρειαζόμαστε ούτε εξωστρέφεια, ούτε επαφές; Μήπως δεν το επικοινώνησαν οι υπεύθυνοι όπως έπρεπε; Από την πλευρά της αντιπεριφέρειας και εκτός της δικαιολογημένης απουσίας του αντιπεριφερειάρχη που έστειλε εκπρόσωπο να διαβάσει χαιρετισμό, δεν υπήρχαν άλλοι αιρετοί, διευθυντές και υπάλληλοι υπηρεσιών, να συνεισφέρουν στις εργασίες του συνεδρίου; Όχι ότι ξεχωρίζουμε την συγκεκριμένη εκδήλωση, αλλά τα ίδια βλέπουμε να συμβαίνουν πλέον σε μόνιμη βάση και πρέπει να σκεφτούμε τί εντυπώσεις και εικόνα αποκομίζουν οι επισκέπτες που μας τιμούν με την παρουσία τους σε αντίστοιχες εκδηλώσεις. Αν υπήρχε προς τα έξω σύμπνοια και συνεννόηση, τότε επί της ουσίας θα ήταν ευρύτερη και η ενημέρωση. Αυτή όμως, δυστυχώς, είναι η μικρογραφία της γενικής κατάστασης της χώρας, με εγωισμούς και μικροπολιτικές σκοπιμότητες να υπερτερούν του γενικού καλού.  Ποιος ο λόγος να επαναληφθεί κάτι παρόμοιο, ή και μεγαλύτερο, όταν βλέπουν ότι είμαστε περιχαρακωμένοι οι μισοί και οι άλλοι μισοί αδιάφοροι;