Οι εξελίξεις στην κοινωνία μας, κυρίως λόγω της οικονομικής ύφεσης, επιβάλουν προσαρμογές. Έτσι στα «μνημονιακά» χρόνια λόγω χρεών, λουκέτων και κινδύνου οικονομικών διώξεων πολλά ζευγάρια προχώρησαν μέχρι και σε «εικονικές» αιτήσεις διαζυγίου, προκειμένου να έχουν την δυνατότητα να καταθέτουν ξεχωριστά φορολογικές δηλώσεις.
Αυτό ήταν το τίμημα και ίσως και αναγκαστική διέξοδος για να πάρουν κάποιο επίδομα λόγω μονογονεικής οικογένειας(έστω και γιαλαντζί, αλλά το επίδομα εισπράττεται) ή να προσπαθήσουν να διαφυλάξουν κάποια μικρή επιχείρηση ή ακίνητο με την υπαγωγή στο νόμο των υπερχρεωμένων. Η Δ.Ο.Υ. απαιτούσε την αίτηση διαζυγίου για να θεωρήσει ότι υπάρχει διάσπαση για να κατατεθούν ξεχωριστά φορολογικές δηλώσεις. Παλαιότερα, χρειαζόταν μόνο μια υπεύθυνη δήλωση και επειδή γινόταν κατάχρηση, έβαλαν φραγμό και απαίτησαν υποχρεωτικά κατάθεση δικογράφου. Να επομένως που επανήλθαμε στην κατ’επιλογή του φορολογομένου δήλωση. Με απόφαση του ΣτΕ (βλ. σελ. 20) αίρεται αυτό το ψευτοκρυφτούλι, με δήθεν διαζευγμένους, αφού από την επόμενη χρονιά έρχονται αλλαγές που προβλέπουν την επιλογή του κάθε συζύγου για ξεχωριστή κατάθεση φορολογικής δήλωσης. Απαραίτητες νομοθετικές προσαρμογές που έρχονται να προλάβουν τις εξελίξεις της κοινωνίας που τρέχουν πάντα πιο γρήγορα.
