Αναρωτιέται κανείς πώς είναι δυνατόν η χώρα που βγάζει τόσους γιατρούς από τα Πανεπιστήμια, τους πλέον περιζήτητους σε Ευρώπη, Βρετανία και Αμερική, να ξεμένει από ιατρικό προσωπικό και να μην μπορεί να στελεχώσει ακόμα κι ένα Κέντρο Υγείας. Πόσο μάλλον τα Νοσοκομεία μας.
Με αφορμή τη σύσκεψη που έγινε προχθές για την ολοκλήρωση του έργου επέκτασης του Νοσοκομείου Βέροιας, που είναι ένα ακόμα νοσοκομείο δίπλα στο υπάρχον, αναρωτιόμαστε πόση σημασία έχει η καθυστερημένη ή με παράταση του χρονοδιαγράμματος παράδοσή του, όταν οι πολίτες, θα έχουν απλά μπροστά τους ένα κτίριο που θα μυρίζει καινούργια ντουβάρια, αλλά δεν θα μυρίζει ανθρώπους…
Η έλλειψη γιατρών και προσωπικού είναι εμφανής και δηλωμένη ήδη, στο υπάρχον νοσοκομείο της Βέροιας, προκαλώντας προβλήματα και κενά στη λειτουργία του εδώ και χρόνια.
Πόσο αισιόδοξοι να είμαστε ότι η νέα τεράστια πτέρυγα θα στελεχωθεί και θα λειτουργήσει κανονικά;
Αυτό λοιπόν που προέχει και απαιτείται να διεκδικηθεί, δεν είναι τόσο η ολοκλήρωσή του, που κάποια στιγμή θα γίνει, έστω και με ελληνικούς ρυθμούς… Είναι η στελέχωσή του με ανθρώπινο δυναμικό, σε δημόσιο φορέα.
Και υπογραμμίζουμε τη λέξη δημόσιο καθ’ όσον ο ιδιωτικός φορέας στο χώρο της Υγείας, απ’ ότι «φημολογείται» ανθεί και καλά κρατεί… Τυχαίο;
