Με την οδύνη αλλά το φόβο και το δέος που μας προκαλεί το φαινόμενο του θανάτου, πώς είναι δυνατόν να καταφέρουμε να πούμε ότι το ανοιγόκλεισμα του ματιού,… έτσι χάνεται η ζωή σε κλάσματα δευτερολέπτων.
Όμως είναι αυτό το ελάχιστο χρονικό διάστημα που χωρίζει τη φθαρτή από την αιώνια ζωή, και που δεν μας δίνει τη δυνατότητα να αναλογιστούμε το οτιδήποτε.
Και φεύγουμε απ’ αυτή τη ζωή με μόνους συμμάχους όσα έργα αγάπης, υπομονής και ευθύνης έχουμε τελέσει, απογυμνωμένοι από το κάλλος της φυσικής παρουσίας αλλά ενδεδυμένοι το χιτώνα της ηθικής και πνευματικής ομορφιάς.
Ένα χιτώνα που τον κέντησαν οι αρετές της ψυχής. Με αυτές τις αρετές ήταν ενδεδυμένος ο Στρατηγός και αγαπημένος μας φίλος Νικόλαος που σήμερα αποχαιρετούμε.
Ο Στρατηγός μια ακέραιη, ηγετική και πολύπλευρη προσωπικότητα μουσκεμένη στο δάκρυ αλλά περήφανη και ηθικά ωραία.
Ήταν άνθρωπος της προσφοράς και της ευθύνης. Παρέμεινε στη διάρκεια του βίου του καθαρός στην ψυχή, ευπρεπής, ακούραστος στην υπηρεσία του, σταθερός στις ιδέες του.
Διακρινόταν για την εσωτερική του γαλήνη, το αισιόδοξο κοίταγμα της ζωής, τη διαρκή διάθεση προσφοράς, τη χαμογελαστή μορφή του.
Ήταν αδιάβλητος στην προσωπική του ζωή, αψεγάδιαστος στη συμπεριφορά του, άριστος στην επαγγελματική του κατάρτιση και γενναίος στην αντιμετώπιση δυσάρεστων καταστάσεων χωρίς κακία για κανέναν και με καλοσύνη απέναντι σε όλους.
Στοιχεία δυνατά και ποιοτικά για τα οποία υπήρξε για μας που τον γνωρίσαμε ζωντανό παράδειγμα ήθους και ωριμότητας.
Ήταν από μόνος του μια καρδιά μεγάλη μία ανοιχτή αγκαλιά για να χωρέσει τον κόσμο όλο.
Δημιούργησε με τη σύζυγό του τη Μαρίκα μια υποδειγματική και όμορφη οικογένεια βιώνοντας όλα τα χρόνια το πρόβλημα υγείας του γιου του Αντώνη, αντιμετωπίζοντάς το με δύναμη ψυχής, αξιοπρέπεια και υπομονή αστείρευτη.
Οι νύχτες πολλές φορές αξημέρωτες μα πάντα χαμογελούσε και όπως λέει ο ποιητής «έκανε τον πόνο του άρπα και δρόσιζε τα χείλη του στα χείλη της πληγής του».
Αρκετές φορές στις πολύωρες συζητήσεις που είχαμε μου έλεγε: Αγαπώ τα παιδιά μου όσο τίποτα άλλο. Λατρεύω την κόρη μου την Ιωάννα, είναι η ίδια η ζωή μου. Λατρεύω το γιο μου τον Αντώνη γιατί μου έμαθε να κοιτάζω τη ζωή μέσα από τα σκοτάδια με αθόλωτο μάτι.
Για μας τους φίλους του στη Βέροια ο Στρατηγός δεν έφυγε. Θα υπάρχει πάντα ανάμεσά μας στις πορείες, στις εκδρομές, στις κρασοκατανύξεις στο πατρικό του σπίτι, στο ίδιο τραπέζι, στην ίδια θέση, με το ίδιο ποτήρι. Και οι συζητήσεις που μείνανε στη μέση θα τις συνεχίσουμε χωρίς τη φυσική του παρουσία, αλλά με έντονη τη γεύση της καθαρής ελληνικής ψυχής του, του βάθους των επιχειρημάτων του και του αστείρευτου χιούμορ του.
Οι παρακαταθήκες που αφήνει ο Στρατηγός σημάδεψαν την πορεία του στον κόσμο τούτο και είναι δώρα πολύτιμα για τον ίδιο όσο και για τις αναμνήσεις που θα συντροφεύουν από δω και πέρα την οικογένειά του, και θα εφοδιάσουν με δύναμη τους οικείους του και τους φίλους του ώστε να αντέξουν την απώλεια.
Οι προσευχές όλων μας θα συντροφεύουν σαν χάδι κατευόδιο το Στρατηγό μας.
Καλό ταξίδι Στρατηγέ και αγαπημένε μας φίλε.
Δημήτρης Αρβανιτίδης
Ανχης (ΥΓ)
