Του ιερέως
Παναγιώτου Σ.
Χαλκιά
Πολλές και ποικίλες είναι οι προκλήσεις της σύγχρονης ζωής, φίλοι αναγνώστες. Είναι οι στιγμές κατά τις οποίες ο άνθρωπος μπορεί να παραδοθεί αμαχητί στις προκλήσεις των αισθησιακών απολαύσεων. Τότε κυριολεκτικά «βουτιέται» ολόκληρος στην ύλη, επιδιώκοντας να γεμίσει το απύθμενο πιθάρι των ηδονών. Γεύεται λαίμαργα τη γλυκύτητα της στιγμής, για να σηκώσει ύστερα μετανιωμένος το κεφάλι του. Το σαγηνευτικό τραγούδι των «σειρήνων» τον έχει γοητεύσει. Η θέλησή του έχει αιχμαλωτισθεί από τα δεσμά των ενστικτωδών επιθυμιών. Τα μάτια του έχουν γίνει «περισκόπια» της ακολασίας, ενώ το πανηγύρι των παθών στην καρδιά του έχει φθάσει στο κατακόρυφο.
Όταν η σάρκα έχει τον πρώτο λόγο στη ζωή του ανθρώπου, τότε αυτή προσανατολίζεται επικίνδυνα. Έχει χάσει τον πολιτικό αστέρα του προορισμού της και ταξιδεύει άσκοπα στον ωκεανό του χρόνου. Ο «καπετάνιος» είναι μεθυσμένος και το «τιμόνι» έχει φύγει από τα χέρια του. Και τότε επέρχεται το μοιραίο. Το «καράβι» πέφτει στα βράχια και τους υφάλους και γίνεται συντρίμμια. Η καταστροφή του, όμως, γίνεται αιτία να συνέλθει ο «καπετάνιος». Η πρώτη αντίδρασή του τότε είναι να βγάζει άναρθρες κραυγές και να οδύρεται για τη συμφορά που τον βρήκε. Είναι, όμως, αργά, γιατί καράβι δεν υπάρχει πια και ο ίδιος παλεύει με τα άγρια κύματα. Αυτός είναι ο άνθρωπος που εμπιστεύτηκε το «καράβι» της ζωής του στις προσταγές της σάρκας. Αυτός που άφησε το τιμόνι της να το κατευθύνουν οι επιθυμίες της σάρκας.
Κάποιοι βλέπουν τη ζωή σαν ένα ξεφάντωμα, όπου ο καθένας απολαμβάνει ό,τι του αρέσει. Άλλοι θέλουν λίγο απ’ όλα. Όλοι αυτοί βρίσκονται στο κρίσιμο σταυροδρόμι του προσανατολισμού της ζωής τους. Υπάρχουν κι εκείνοι που ιεραρχούν τις ανθρώπινες απαιτήσεις. Είναι οι άνθρωποι του μέτρου και της αξιοπρέπειας. Αυτοί δέχονται ότι η ψυχοβιολογική πληρότητα της ανθρώπινης ύπαρξης είναι συνάρτηση εσωτερικών και εξωτερικών παραγόντων.
Δεν θα παραλείψουμε να αναφέρουμε και όσους δίνουν τον πρώτο λόγο στο πνεύμα. Οι ψυχοσωματικές απαιτήσεις τους βρίσκονται σε πλήρη εναρμόνιση μεταξύ τους. Είναι ιστορικά διαπιστωμένο ότι οι σπουδαιότερες κοσμοθεωρίες και βιοθεωρίες έχουν υψώσει την κεραία του πνεύματος στους υπερβατικούς κόσμους της Αλήθειας και της Αρετής.
Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η χριστιανική άποψη για την ανωτερότητα και τη μοναδικότητα του ανθρώπινου προορισμού. Το πνευματικό στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης προσανατολίζεται επίμονα προς τα άνω, επιδιώκοντας την ανασύνδεση των σχέσεών της με το Μεγάλο της Συγγενή. Η ψυχή εκφράζεται με τη φράση του υμνωδού: «…και την ποθεινήν πατρίδα παράσχου μοι. Παραδείσου πάλιν ποιών πολίτην με».
Η Εκκλησία μας υπενθυμίζει τη σχετικότητα της αξίας του σώματος, θεωρώντας το κατοικοιτήριο του πνεύματος. Επίσης, μας προτρέπει να αποφεύγουμε σκέψεις, επιθυμίες και πράξεις που είναι αντίθετες προς τον υψηλό και μοναδικό προορισμό μας. Η αξιολογική διάκριση του σώματος και του πνεύματος, εξασφαλίζει την πληρότητα της ανθρώπινης υπόστασης. Για την επίτευξη αυτού του στόχου ας πράξει ο καθένας μας το καθήκον του.
