Έτσι,
μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία
του Παπαδιαμάντη ζούσαν
και ούτε νοιάζονταν για τις
εξελίξεις στο διάστημα.
Αγαπούσαν πιο πολύ το παράξενο
άστρο που
τα βράδια συγχωρούσε τις
ανθρώπινες υπερβολές,
την βουλιμία και τις ακρότητες
καθώς
φώτιζε ταπεινά, τόσο ταπεινά που
ήταν οι σκέψεις αχρείαστες.
Η γιαγιά μου καθισμένη στην πολυθρόνα της
έλεγε παραμύθια στον Δεκέμβριο.
Μια φορά και ένα καιρό εεειιι γιάβρουμ, γιάβρουμ… και
μέσα σ` αυτό το επιφώνημα γιορτάζονταν
χριστουγεννιάτικες αγκαλιές και ύμνοι της τρυφερότητας.
Το έπος της γοητείας είν`
αλήθεια, συναναστρέφεται τους παραβατικούς.
Έτσι λέγανε οι άποικοι.
Πως οι θεοί τους διόρισαν
προστάτες του ΕΠΙΚΥΝΔΥΝΟΥ όπως και
τ` αλέτρια και τις
αξίνες και τα σκιάχτρα και τ` άροτρα,
να υπακούουν και να υποκλίνονται στο μυστήριο της γης.
Τω καιρώ εκείνω… τότε
Δίκταμο και Διοσμαρίνι και Δυόσμος
και Λεβάντα εκκλησιάζονταν και
τα Λιόδενδρα υποκλίνονταν και ψέλναν
λέξεις
αγνές, ανύπανδρες, σεμνές, αειπάρθενες
όσο να ταξιδεύει η ελπίδα στις φυτείες του Μέλλοντος…
Γιάννης Ναζλίδης
22 Δεκεμβρίου 2018
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ
ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ σ’ όλους…
