Του ιερέως
Παναγιώτου
Σ. Χαλκιά
Αφορμή, για να γράψω τις λίγες αυτές σκέψεις, φίλοι αναγνώστες, μου έδωσε μια πρόσφατη συνέντευξη κάποιου πολιτικού, σε τοπικό ραδιόφωνο-εφημερίδα.
Είπε, μεταξύ άλλων, ο εν λόγω πολιτικός:
«…για τις ευρύτερες δυνάμεις της προόδου…»
«…για σύγκλιση των προοδευτικών δυνάμεων…»
«…θα έπρεπε να κινούνται και οι προοδευτικές δυνάμεις…»
«…για τη συγκρότηση μιας συμμαχίας προοδευτικών δυνάμεων…»
«…να συμπράξω σ’ αυτό το προσκλητήριο των προοδευτικών δυνάμεων…»
Στην εποχή μας, φίλοι αναγνώστες,, δίνεται μεγάλη σημασία στους προοδευτικούς. Αυτοί προβάλλονται και αυτοί μόνο φαίνονται. Οι «προοδευτικοί καθηγητές», οι «προοδευτικοί πολιτικοί», τα «προοδευτικά κόμματα», οι «προοδευτικές δυνάμεις», τα «προοδευτικά κινήματα», κ.λπ.
Έτσι, για να μην υστερήσει κάποιος σ’ αυτό το αξίωμα ή, το χειρότερο, για να μην μείνει πίσω και χαρακτηριστεί συντηρητικός, κάνει οτιδήποτε. Μιμείται και πιθηκίζει κάθε συμπεριφορά. Αδιαφορεί για την αλήθεια. Ισοπεδώνεται με τον όχλο. Και ακόμη: Σε κάθε πραγματικά οπισθοδρομικό, απαρχαιωμένο, σάπιο που μυρίζει μούχλα, βάζει την ταμπέλα του προοδευτικού και όλα βαίνουν καλώς. Δηλαδή, όχι μόνο προχωρεί απαρατήρητο, αλλά και υιοθετείται και αγκαλιάζεται από όλους, χάριν του προοδευτισμού.
Αλλά, ας δούμε, τί είναι πρόοδος; Αν και όλοι καταλαβαίνουμε τη λέξη, ωστόσο αξίζει τον κόπο να δούμε τί λέει το λεξικό: «Πρόοδος σημαίνει εξέλιξη προς τα εμπρός, προκοπή». Προέρχεται, ασφαλώς, από το ρήμα προοδεύω, που σημαίνει επίσης: «Προχωρώ μπροστά, βελτιώνομαι αδιάκοπα, γίνομαι καλύτερος, προάγομαι». Και αν θελήσουμε να εμβαθύνουμε στο νόημα αυτών των λέξεων, που προσδιορίζουν την πρόοδο, θα καταλήξουμε σε τούτο το συμπέρασμα. Πως: η «προοδευτική κίνηση» δεν είναι τόσο οριζόντια, όσο κάθετη. Είναι κίνηση κατακόρυφη, προς το ανώτερο, το υψηλότερο, το πραγματικά καλύτερο. Είναι άνοδος, ανάταση, ανύψωση.
Τελικά, ποιος είναι ο αληθινά προοδευτικός; Να το πούμε απλά: Αυτός που αγωνίζεται, που έχει ως σκοπό της ζωής του να κάνει τον εαυτό του και τους άλλους καθημερινά καλύτερους, τελειότερους. Συνεπώς, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως ό,τι είναι ή παρουσιάζεται ως σημερινό και σύγχρονο, είναι παράλληλα και προοδευτικό ή πως ό,τι παλιό είναι μη προοδευτικό, συντηρητικό, απορριπτέο. Αυτό που προέχει είναι: Σε ποια πορεία βρίσκεται, σε ποια κατεύθυνση. Προς τα πάνω; Προς το καλύτερο ή προς τα κάτω, το χειρότερο; Γιατί, ναι, έχει και αυτή την κατεύθυνση η ανθρώπινη πορεία.
Ο Ι. Χριστός ήρθε να μας κάνει προοδευτικούς! Να μας φέρει την πρόοδο, την ανανέωση. Δεν το παραδεχόμαστε; Τότε, ας πάρουμε μερικά «προοδευτικά» συνθήματα της εποχής μας κάποιων «προοδευτικών δυνάμεων». Όπως: για την ειρήνη, την ισότητα, την αδελφοσύνη, την ελευθερία.
Ποιος πρώτα τα διακήρυξε, τα γνώρισε και τα έκανε πράξη; Γιατί μπορούμε να τα διαβάζουμε σήμερα σε κάποια πανό, όμως είναι σαφώς γραμμένα, στην Αιώνια Βίβλο (αν τη διαβάζουμε), εδώ και δύο χιλιάδες και πλέον χρόνια.
Και ας πάρουμε και κάποια άλλα συνθήματα, επίσης «προοδευτικών κινημάτων»: Για την ανηθικότητα, τη διαφθορά, τη σεξουαλική απελευθέρωση, τις εκτρώσεις, το «γάμο» μεταξύ ομοφυλοφίλων, την «ελεύθερη συμβίωση» κ.λπ.
Τί σχέση μπορεί να έχουν αυτά με την ανύψωση, το ανώτερο, το μεγάλο, την τελείωση; Δεν μας οδηγούν στην κατάπτωση και τη ζούγκλα; Και όμως τα λέμε προοδευτικά!
Είναι αντιληπτό πια, πως η αρετή μόνο είναι πρόοδος. Και η αμαρτία είναι αυτό που λέμε οπισθοδρόμηση, συντήρηση. Κατά συνέπεια: Προοδευτικοί είναι οι ενάρετοι, οι «αγιαζόμενοι ημέρα τη ημέρα».
Ναι! Έτσι, όχι μόνο αποδίδουμε σωστά το νόημα των εννοιών και συμφωνούμε απόλυτα με το λεξικό, αλλά πραγματικά διατυπώνουμε την αλήθεια.
Φίλοι αναγνώστες: Εμείς, σε ποια κατηγορία προοδευτικών ανήκουμε;
