Γράφει ο Γιάννης Γεωργουδάκης,
Εκπαιδευτικός
«Όποτε βρεθείς με την πλευρά της πλειοψηφίας, είναι η στιγμή που πρέπει να σταθείς και να συλλογιστείς» είχε γράψει κάποτε ένας γνωστός παραμυθάς.
Σ’ αυτή τη λογική και λειαίνοντας όσο μπορώ την σκέψη μου από κομματικά στερεότυπα, επιχειρώ μια ολιστική όσο και σύντομη αποτίμηση των εκλογικών αποτελεσμάτων. Κάτι σαν καλοκαιρινά σφηνάκια για την παραλία.
Με δεδομένο ότι δυο λάθη δεν κάνουν ένα σωστό, ξεκινάω με την αισιόδοξη σκέψη ότι το αποτέλεσμα των εκλογών θα δικαιώσει τους Έλληνες. Αλλαγή προσώπων, αλλαγή πολιτικής αντίληψης, αλλαγή πρακτικών, σε μια διαδικασία που αποτελεί αναμφισβήτητα την κορωνίδα της δημοκρατίας.
Είναι όμως έτσι; Γιατί ούτε νέοι, ούτε ατσαλάκωτοι, ούτε από παρθενογένεση προέρχονται οι νέοι ηγέτες της χώρας. Απλά είναι ίσως πιο σοφοί και πιο προσεκτικοί. Και παρόλο που προσπάθησαν να πείσουν τους ψηφοφόρους μέσα από το πρόγραμμά τους, ξέρουν ότι για μια ακόμη φορά- τέταρτη στη σειρά αν δεν απατώμαι - οι Έλληνες ψήφισαν διαμαρτυρόμενοι, για να διώξουν αυτούς που οι ίδιοι ψήφισαν διαμαρτυρόμενοι για τους άλλους, για να διώξουν διαμαρτυρόμενοι τους προηγούμενους, που είναι αυτοί που ψήφισαν τώρα. Ή κάπως έτσι τέλος πάντων… Η συνέχεια σε τέσσερα χρόνια με την ευχή οι διαμαρτυρίες να περιοριστούν στα γήπεδα.
Η μείζων αντιπολίτευση παρά την ήττα της φαίνεται ανακουφισμένη, με κέρδος την παγίωσή της σε ένα χώρο που δεν της ανήκει. Κάτι σαν σε κατάληψη σε νεοκλασικό γεμάτο… κόσμο. Δικαιούται για λίγο διάστημα να ομφαλοσκοπεί στον μικρόκοσμό της, οργανώνοντας συνέδρια και σχεδιάζοντας τις απαραίτητες διορθωτικές αλλαγές, σε τακτικές και σε «πλατφόρμες» συνεργασίας. Μεμπτό και θεμιτό. Μακάρι να ωριμάσει με «λιγότερα συνθήματα και πιο πολύ δουλειά» για το καλό όλων.
Το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ μοιραία βρίσκεται σε κατάσταση διαρκούς στροβιλισμού σε μια περιδίνηση που δεν δείχνει να έχει τέλος. Αποψιλωμένο από την σταθερή -για χρόνια- κομματική πελατεία των δημοσίων υπαλλήλων, καθόλου ελκυστικό στους νέους ψηφοφόρους και με το βαρύ παλτό του Καστελόριζου να στοιχειώνει κάθε του προσπάθεια, θα παλέψει για την επιβίωσή του.
Από την άλλη βέβαια, στα αξιομνημόνευτα των εκλογών, είναι ότι επήλθε «κανονικοποίηση» του κοινοβουλευτισμού, με την αποπομπή των χρυσαυγιτών και τον θρίαμβο του «δημοκρατικού τόξου» που οι περισσότεροι επιχαίρουν. Αργά ή γρήγορα θα γινόταν κι αυτό. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων ποτέ δεν ήταν ναζιστές. Απλά η Ν.Δ. ήταν μάλλον αριστερή για τα γούστα ορισμένων που εγκλωβισμένοι στο ναζιστικό μόρφωμα με την πρώτη ευκαιρία, την «κοπάνησαν» για άλλες εθνικόφρονες πολιτείες...
Το σύγχρονο ΚΚΕ για μια ακόμη φορά δεν έπεισε. Βαριά η κληρονομιά του «υπαρκτού» και δυσανάλογο το ΕΜΦΙΑ που καλείται να πληρώσει κάθε φορά στις εκλογές. Ίσως να φταίει και η ακατανόητη για τους περισσότερους Έλληνες, ηθελημένη απομόνωσή του σε κάθε προσπάθεια διεκδίκησης και αγώνα...
Και μια που μιλάμε για ακατανόητα, γιατί άραγε να υπάρχουν τόσα κόμματα που έχουν σαν προμετωπίδα την έξοδο από το ευρώ και τα μνημόνια κανείς δεν έχει καταλάβει. Ο κατακερματισμός των αντιμνημονιακών φωνών μόνο κακό προξενεί. Μέσα το-εισαγόμενο- Μέρα25, έξω όλα τα άλλα κι έπεται συνέχεια… στους δρόμους.
Είχα διαβάσει κάποτε για μια ομάδα μπαμπουίνων κάπου στην Αφρική. Είχανε χωριστεί στα δυο και περίμεναν υπομονετικά κάτω από μια χουρμαδιά να πέσουν οι καρποί. Και οι καρποί ήταν πολλοί. Μόλις έπεφταν λοιπόν, οι μπαμπουίνοι ξεκινούσαν έναν απίστευτο καβγά που έφτανε σε ακραίες εκδηλώσεις μίσους. Το τρόπαιο ήτανε σπουδαίο. Η ομάδα που επικρατούσε συγκέντρωνε τους καρπούς, ενώ οι άλλοι εκνευρισμένοι τσίριζαν και χειρονομούσαν. Κάποια στιγμή, τους μπαγλάρωσαν κυνηγοί και τους βάλανε σε ζωολογικό κήπο. Κάθε πρωί οι μπαμπουίνοι περίμεναν υπομονετικά ήσυχα και πειθήνια την ώρα που οι φύλακες θα τους πετούσαν το φαγητό. Έναν καρπό ίσα-ίσα για τον καθένα. Το παραμύθι κυκλοφορεί σίγουρα σε πολλές βερσιόν, με πρωταγωνιστές διάφορα…ζώα.
Ασφαλώς και δεν είναι πρωτάκουστα τα παραπάνω και ουσιαστικά κρούω ανοιχτές θύρες στην μετεκλογική σκέψη των περισσοτέρων. Όσο για το απαισιόδοξο παραμύθι μη φοβάστε δε μας αφορά. Εμείς πάντα έχουμε τη διάθεση να τσακωθούμε ή να βριστούμε στα όρια της καλώς εννοούμενης χυδαιότητας όπως παλιά. Όπως τότε που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα.
Καλό καλοκαίρι.
