Να είχαμε το καλοκαίρι στην ντουλάπα,
να κλέβαμε προσδοκίες,
την αυτοβιογραφία της νοσταλγίας
να εξέδιδε ο κύκλος των ρεαλιστών!
Πηγαίνω στο δάσος.
Ο λύκος έχει εξετάσεις. Στα αστάθμητα..
Ο Μύθος περιμένει τους πειρατές.
Ανθισμένες λέξεις δείχνουν το σπίτι του Οξυγόνου.
Τα δωμάτια γεμάτα ψέματα διασωληνωμένα.
Επιφωνήματα ά ά ά ακούγονται στη σκάλα.
Αλληλογραφία περισσευούμενη
πέφτει απ` τα παράθυρα.
-Τα δικαιώματα της Άνοιξης γυρεύεις; με ρωτούν.
-Ναι τους λέω, που το καταλάβατε;
-Συνομιλείς με το μέλλον δηλαδή;
-Ναι τους ξαναλέω και τότε αρχίζω…
Έξι ήρωες ψάχνουν ιστορίες
να πρωταγωνιστήσουν.
Στους μεσαιωνικούς γιορτασμούς με τις πινακωτές
και τις ξέχειλες κούπες κρασιού η Ιστορία της Τέχνης
γιορτάζει την σύζευξή της με την Ζωή.
Τις λέξεις που ξέχασε το κοριτσάκι με τα σπίρτα στο παγκάκι
αναζητά η παγκόσμια λογοτεχνική ανθολογία.
Κατάλαβες;
-Ωωωω πόσο είσαι σαφής!
Τα περιττά, μου λέει πόσο αναγκαία!
Πόσο αγαπούν την εξορία
των απαντήσεων.
Ζήτω η ψυχική ρυμοτομία φωνάζουν!
-Να,
και γω τους λέω,
μια φορά πήγα πουθενά κι` ήταν όλοι εκεί!
Τι ωραία που ήταν!
Απόλυτη εξουσία της
επιβίωσης φαίνεται πως είναι η ελπίδα.
Μην την αποδιώχνετε, αργεί να «επιτεθεί»!!!
Γιάννης Ναζλίδης
26 Οκτωβρίου 2019
