Πώς αγριεύει ο άνθρωπος,σε τι δρόμους μπερδεύετε ο νούς..Πώς γίνετε από άκακος να γίνετε μοχθηρό θηρίο,έτοιμο να γκρεμίσει ότι μέχρι τώρα έχτισες; Πώς γίνετε να ξεκινά η ζωή με αγάπη και να καταλήγει σε λόγια πικρά γεμάτα χολή; Τι κάνεις τότε: υπομένεις ή φεύγεις; Ποιός μπορεί να σε οδηγήσει στην σωστή πορεία;εκεί που θα νιώθεις ασφάλεια,ζωντάνια ,ηρεμία;Μια φωνή μέσα σου λέει «Φύγε ελευθερώσου,ζήσε επιτέλους!» Μια άλλη σου παίρνει όλο το κουράγιο όλη την δύναμη και σέρνεσαι στον δρόμο απαθής,αφημένος..Ζείς για να περνά ο χρόνος περιμένοντας το τέλος,κάτι σε ωθεί να φύγεις και κάτι σε κρατά δεμένο στα δεσμά που ήδη γνωρίζεις ,που δεν αντέχεις να τα υπομείνεις πιά Περιμένεις κάποιος άλλος να σε βγάλει από τον βάλτο που κούρνιασες για χρόνια .Οι σκέψεις χορεύουν μέσα στο κεφάλι μου ενοχές,πίκρα,θυμός,αγανάκτηση αλλά και αδυναμία δεν με αφήνουν να προχωρήσω ..Κοιτάζω να κάνω ευχάριστο το μουντό τοπίο του βάλτου να διώξω την μυρωδιά ,που τώρα δεν αντέχω να σβήσω τις εικόνες της ζωής μου φτιάχνοντας καινούργιες μέσα σε ένα άχαρο χώρο.Στολίζω το γύρω μου ,με φωτογραφίες,μπαλόνια με χρώματα και πιέζω τον εαυτό μου να δώ κάτι άλλο από αυτό που ζώ. Προσπαθώ να ζήσω μέσα σε αυτήν την παράνοια που με περιβάλλει σιωπώντας μην τυχόν οι λέξεις που θα ειπωθούν θυμώσουν και γίνουν κεραυνοί εναντίον μου.Περιμένω την λύτρωση,το θαύμα ,την χαρά!Τον απεγκλωβισμό από τον βούρκο ,χωρίς αντίσταση,παλεύοντας να πνίξω τις φωνές μέσα μου .Μα αυτές βίαια σπρώχνουν τα χείλη και εκτοξεύονται σαν χείμαρρος προς τα έξω.Και τότε ο βάλτος αγριεύει,πέφτουν πάνω μου σπασμένα κλαδιά ,και το θεριό που είναι κρυμμένο στον βυθό ορθώνεται μαύρο και σκοτεινό έτοιμο να με παρασύρει στα σκοτάδια του πυθμένα.Ξάφνου μπροστά στον φόβο ένα φώς με λούζει ,με τυλίγει,και αφήνομαι στην ζέστη του ,στην αγκάλη του.Και ω του θαύματος! Ο βάλτος γίνεται γαλάζια λίμνη ,γεμάτη νούφαρα ,κύκνοι χορεύουν,εμπρός μου και νεράιδες τραγουδούν ..Μα σαν ξυπνώ πάλι στον βάλτο βρίσκομαι πάλι με το θεριό παλεύω.Ξέρω όμως ότι μετά την πάλη θα έρθει η προσευχή και θα με ησυχάσει.Γιατί αυτή κατάσταση με ωθεί να προσεύχομαι φέρνοντας το φώς μέσα στο σκοτάδι!
Η συγγραφέας
Όλγα Κουτμηρίδου -Μεταξά
