Μετά από ένα κύκλο επιδοματικής πολιτικής που ώθησε ακόμη και νέους ανθρώπους στην συνειδητή επιλογή του σίγουρου και άκοπου επιδόματος από το καθημερινό μεροκάματο, έφτασε η στιγμή των αδιεξόδων.
Αφενός ένας τεράστιος κύκλος εργασιών, ειδικά στην περιοχή μας αγροτικών, που ζητούν εργατικά χέρια που πλέον δεν υπάρχουν, αφετέρου το κρατικό πορτοφόλι που δεν ξέρουμε πόσο ακόμη θα αντέξει για να καταβάλει αυτά τα επιδόματα.
Στην σωστή κατεύθυνση η πρόταση του Χρήστου Γιαννακάκη να μην αποκλείεται ο επιδοματίας από την δυνατότητα να κάνει κάποιο μεροκάματο χωρίς να κόβεται το επίδομα. Έτσι θα δοθεί κίνητρο και ώθηση στο εργατικό δυναμικό να στραφεί προς την εργασία και να μην επαναπαύεται στα επιδόματα που δεν θα τα βρίσκουν εσαεί στα «χρηματόδεντρα» του κράτους.
