Το 1928 (και για χρόνια στη συνέχεια), αγαπητοί φίλοι, κυριάρχησε η τάση της χονδρικής πώλησης των εντόπιων λαχανικών σε μεσάζοντες εμπόρους και η αγορά της Βέροιας παρουσίαζε σοβαρή έλλειψη. Έκαναν την εμφάνισή τους λοιπόν φαινόμενα αισχροκέρδειας.
Οι μανάβηδες πρώτα ζύγιζαν τα λαχανικά και μετά αφαιρούσαν τα ακατάλληλα, μαραμένα μέρη τους, τα οποία μεταπωλούσαν στη συνέχεια για ζωοτροφές. Ζημιωμένος ο πελάτης που πλήρωνε την φύρα, διπλό το όφελος γι’ αυτούς… Στα πράσα (που τότε γράφονταν με δύο σίγμα) η φύρα φαίνεται πολύ έντονα στις πράσινες απολήξεις τους, έτσι από των πράσσων τις ουρές σχηματίστηκε ο τοπικός ιδιωματισμός «πρασσωνουρές», σημαίνοντας αρχικά την αισχροκερδή εμπορική συναλλαγή και στη συνέχεια κατά γενίκευση τον πολιτικό εμπαιγμό (κοροϊδία-πολιτικαντισμό). Όπως έχω αναφέρει σε προηγούμενο σχετικό αφιέρωμα, η πατρότητα του όρου αποδίδεται στον γλυκύτατο συντοπίτη μας δημόσιο κήρυκα και θυμόσοφο μπαρμπα-Μήτσο Μάλιο.
Αυτός ο τοπικός ιδιωματισμός μου ήρθε ασυναίσθητα στον νου, καθώς με προσοχή και ενδιαφέρον στήθηκα μπροστά στην τηλεόραση για να παρακολουθήσω την ενημέρωση της Υπουργού Παιδείας, κ. Νίκης Κεραμέως όσον αφορά στο πλαίσιο που θα λειτουργήσουν τα σχολεία και τα μέτρα της Πολιτείας για την προστασία μαθητών και εκπαιδευτικών λόγω κορονοϊού.
Μπορώ και οφείλω να αναγνωρίσω τις ιδιαίτερες δυσκολίες του να αντιμετωπίζεις το άγνωστο κι απρόβλεπτο. Μπορώ και οφείλω να αναγνωρίσω τις πιο περιορισμένες δυνατότητες αντιμετώπισης που έχει η χώρα μας λόγω της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, γι’ αυτό και δεν θα επεκταθώ σε συντριπτικές συγκρίσεις με άλλες χώρες. Πώς όμως να κατανοήσω το γεγονός ότι ο πολυδιαφημισμένος λεπτομερής «σχεδιασμός για τη λειτουργία των σχολείων με αυξημένα μέτρα προστασίας» ουσιαστικά εξαντλήθηκε σε: δωρεάν (μόνο μετά την κοινωνική κατακραυγή) μάσκες κι αντισηπτικό, εναλλάξ διαλείμματα και… ένα παγουρίνο (προσφορά της τελευταίας στιγμής κάποιας εταιρείας);
Πώς να αποδεχθώ το γεγονός ότι ενώ η ελληνική Πολιτεία επιβάλλει αυστηρά πρόστιμα σε επαγγελματίες και απλούς πολίτες που παραβιάζουν τα μέτρα κοινωνικής προστασίας (και ορθώς πράττει), η ίδια αποφασίζει την έναρξη λειτουργίας των σχολείων σε πλήρη σύνθεση μαθητών/τριών;
Πού πήγε το πολυ-λεγμένο και καλοπληρωμένο στα ΜΜΕ: «Κρατάμε αποστάσεις, μένουμε ασφαλείς»; Δεν γνωρίζουν άραγε οι αρμόδιοι ότι σχεδόν σε όλα τα σχολεία των αστικών κέντρων έχουν μετατραπεί διάδρομοι και αποθηκούλες σε αίθουσες διδασκαλίας για τις ανάγκες λειτουργίας τους;
Πώς να χαρακτηρίσω την κατ’ επανάληψη ασύστολη προβολή του πλασματικού «επιχειρήματος» ότι «…ο μέσος όρος των μαθητών ανά τάξη είναι 17»; Δεν γνωρίζουν άραγε οι αρμόδιοι ότι στη χώρα μας λόγω ιδιαίτερου γεωγραφικού ανάγλυφου και νησιωτικότητας υπάρχουν για εθνικούς κυρίως λόγους αρκετά ολιγοθέσια (με μικρό δηλαδή αριθμό μαθητών ανά τάξη) σχολεία; Πώς να αποδεχτώ την απουσία εμπεριστατωμένης και πειστικής απάντησης στο ερώτημα: «Τι θα γίνει αν σε κάποιες τάξεις θα υπάρχουν πάνω από 17 μαθητές», λέγοντας το αόριστο «…θα δοθούν σχετικές οδηγίες»;
Πώς να χαρακτηρίσω τον αίολο και αστήρικτο επιστημονικά ισχυρισμό «…η χρήση μάσκας καλύπτει το πρόβλημα των μικρών αποστάσεων μεταξύ των παιδιών μέσα στις τάξεις»;
Θα μπορούσαμε πολλά ακόμη να συζητήσουμε, αγαπητοί φίλοι. Θα αποφύγω εσκεμμένα να επεκταθώ στις συνέπειες στην υγεία των μαθητών/τριών (δεν είμαι καθ’ ύλην αρμόδιος και δεν θέλω να θεωρηθεί καπηλεία από μέρους μου ένα τόσο ευαίσθητο θέμα). Θα ολοκληρώσω με την ακόλουθη έκφραση λύπης προς τους επιστήμονες γιατρούς που ομόφωνα συνηγόρησαν στη λήψη αυτών των αποφάσεων:
Αξιότιμες κυρίες και αξιότιμοι κύριοι, ως εκπαιδευτικός θα ήθελα ο εργοδότης μου, η ελληνική Πολιτεία εν προκειμένω, να με αντιμετωπίζει με την υγειονομική υπευθυνότητα-πρόνοια που επιβάλλει η ίδια στον κάθε επιχειρηματία (ιδιοκτήτη καφέ-μπαρ, σούπερ μάρκετ κλπ) να αντιμετωπίζει τους δικούς του υπαλλήλους…
Απέναντι σε κάποιους ανάλογους χειρισμούς ο μπαρμπα-Μήτσος συνήθιζε να λέει την παροιμιώδη φράση του: «Άντε, άντεεεε, πολιτεύτηκε και το ζαρζαβάτι!!!»
