Ιδιαίτερα, φίλοι αναγνώστες, κατά την περίοδο αυτής της έναρξης του νέου
χρόνου, παρατηρεί κανείς ότι: ένα μεγάλο μέρος του παγκόσμιου και ελληνικού
Τύπου, διαθέτει ολόκληρες στήλες για μαγείες, αποκρυφισμούς, δεισιδαιμονίες,
μαντείες και άλλες αστρικές και πρωτογονικές θεωρίες, οι οποίες μαζί αποτελούν
για πολλούς, ένα είδος παραθρησκείας. Βάσει και των τελευταίων πορισμάτων της
ψυχολογίας της Θρησκείας, τα οποία με κάθε αυθεντία εκθέτει στα συγγράμματά του
ο μέγας ψυχολόγος Καρλ Γιονγκ, οι δεισιδαιμονίες γενικά αναφέρονται στη
θρησκευτική λειτουργία του ανθρώπου, συνδέονται με τον πόθον και την αναζήτηση
του αληθινού Θεού και επομένως αφορούν κατ’ αρχήν κάθε άνθρωπον.
Μόνον η χριστιανική θρησκεία, στην ορθή κατανόηση και γνήσια έκφραση και
βίωση αυτής, απελευθερώνει το άνθρωπον από τα δεσμά και τη δουλεία των
προλήψεων, φωτίζει την συνείδηση και εκτοπίζει το σκότος του φόβου, του δέους
και της αγωνίας.
Ο δεισιδαίμων, κατά βάθος, πάσχει από «θρησκευτική καταδίωξη», η οποία
συχνά φθάνει μέχρι τοτεμισμού και φετιχισμού, της πλέον πρωτόγονης και
ειδωλολατρικής μορφής. Δυνατόν ένας να είναι επιστήμονας και διανοούμενος και
όμως, επειδή πάσχει από νηπιώδη, νοσηρά και παραμορφωμένη θρησκευτική πίστη, να
πιστεύει ότι το προσωπικό του μέλλον και η τύχη του εξαρτώνται και επηρεάζονται
από ένα σκόρδο ή ένα πέταλο, να καταφεύγει με τυφλή εμπιστοσύνη στα μαγικά
βότανα και στη μαντεία, στα ωροσκόπια, τους αστερισμούς και τους καζαμίες, στη
συνταγή και τις «αποκαλύψεις» μιας τσιγγάνας ή κάποιας θρησκομανούς
οραματίστριας και σε άλλα ευτελή και αγύρτικα τεχνάσματα διαφόρων καπήλων και
τυχοδιωκτών.
Ο ιστορικός Πλούταρχος λέγει σχετικώς ότι: «δεινόν το δεισιδαιμονίας
σκότος, εμπεσόντος ανθρώπου συγχέαι και τυφλώσαι λογισμούς εν πράγμασι μάλιστα
λογισμού δεομένοις». Πράγματι, η δεισιδαιμονία προκαλεί σκοτισμόν και σύγχυση
της συνείδησης και της λογικής του ανθρώπου. Ο δεισιδαίμονας και προληπτικός
πιστεύει στα «ποδαρικά» και τα «χερικά», στις προστατευτικές και «θεραπευτικές»
ιδιότητες μαγικών αντικειμένων και ενεργειών. Τον συνέχει η αγωνία και ο φόβος
του αγνώστου, η περιέργεια του αποκρυφισμού, η αόρατος και μυστηριώδης ύπαρξη
και επίδραση αγαθοποιών ή φθοροποιών δυνάμεων, η κυριαρχία κακών και πονηρών
πνευμάτων, τα οποία δήθεν ελέγχουν και κατευθύνουν τη μοίρα και τα πεπρωμένα
του ανθρώπου. Οι ιδέες αυτές είναι, δυστυχώς, βαθύτατα ριζωμένες και σφηνωμένες
στα υποσυνείδητα στρώματα του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος δεν έχει απαλλαγεί
από τα πρωτόγονα δεσμά των προλήψεων και των δεισιδαιμονιών.
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, ποικίλης βαθμίδας επιστημονικής και κοινωνικής
μόρφωσης, οι οποίοι είναι πρόθυμοι και έτοιμοι να εφαρμόσουν με τυφλή πειθαρχία
και ακρίβεια τους χρησμούς και τους εξορκισμούς οιασδήποτε θρησκομανούς και να
προσφέρουν εις τον τυχόντα ανατολίτη μάγο κάθε «λατρεία» και «θυσία», για να
πληροφορηθούν τις θελήσεις και τα σχέδια ανύπαρκτων μαγικών δυνάμεων και
φανταστικών θεοτήτων. Πέρα, όμως και πίσω από αυτά, υπάρχει πάντοτε ένας
μεγάλος κίνδυνος: Να συγχέουν πολλοί τη χριστιανική θρησκεία με τις προλήψεις
και δεισιδαιμονίες και να θεωρούν αυτές ως εκδήλωση γνήσιας θρησκευτικότητας
και βαθιάς πίστης. Θα πρόκειται τότε περί της εσχάτης πλάνης.
Γιατί οι δεισιδαιμονίες αποτελούν λαθρόβιο ψυχολογικό φαινόμενο παθολογικής
μορφής, νοσηρής κατάστασης και ανώμαλης εκδήλωσης.
Γι’ αυτό, φίλοι αναγνώστες, οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας καταπολέμησαν
τις προλήψεις και δεισιδαιμονίες με συνεχή διαφώτιση και διδασκαλία, γιατί
αποτελούν ανασχετικόν και ανασταλτικόν παράγοντα, για την πλήρη αποδοχή της
χριστιανικής θρησκείας και ορθή κατανόηση και βίωση αυτής.
