Κάποτε δεν τολμούσαμε να αναφέρουμε το όνομα του. Σήμερα είναι μια ασθένεια που όσο εξελίσσεται η επιστήμη, όλο και λιγότερο αήττητη είναι.
Παράλληλα όμως με την επιστήμη, οφείλει να εξελίσσεται και η μέριμνα της Πολιτείας για τους ασθενείς από καρκίνο.
Πολλοί ασθενείς δεν τα καταφέρνουν και δυστυχώς, η αναμέτρηση τους με τον καρκίνο στο τελευταίο στάδιο του, συνοδεύεται από ανείπωτο πόνο, φόβο και απόγνωση. Μαζί με τη ζωή, χάνεται και η αξιοπρέπεια. Τα συναισθήματα αυτά δεν αφορούν τον ασθενή μόνο, αλλά και τον οικείο συμπαραστάτη του.
Το κενό σε δομές Ανακουφιστικής Φροντίδας και εξειδικευμένες μονάδες διαχείρισης πόνου, είναι μια ταπείνωση, όχι μόνο για τον πάσχοντα, αλλά και για την ίδια την Πολιτεία μας. Οι πρωτοβουλίες της Κυβέρνησης οφείλουν να επικεντρωθούν στην κάλυψη αυτού του κενού.»
