Τα παιδιά κουράστηκαν και πρέπει να ξεδώσουν μετά από ένα χρόνο εγκλεισμού, μηρυκάζουν στα TV κανάλια οι φουκαράδες της ενημέρωσης και οι χαριτωμένοι των social media. Κι έτσι δικαιολογούν-και ταυτόχρονα προβοκάρουν- την ανοησία, την ανευθυνότητα και την macho χωριατομαγκιά των παλληκαριών κάθε ηλικίας που… ξεκουράζονται.
Η λογική των κορωνοπάρτι και του μπάχαλου κάθε βράδυ μπροστά στα αυτοσχέδια μπαράκια επειδή «εμάς δεν μας πιάνει ο κορωνοϊός κι ας κόψουν το σβέρκο τους οι άλλοι» ΜΕ ΣΟΚΑΡΕΙ. Και ασυναίσθητα σκέφτομαι τι μπορεί να συμβαίνει σ’ ένα παράλληλο σύμπαν εκεί όπου ο covid 19 ενδεχομένως δεν κάνει διακρίσεις!!
Σκέφτομαι όμως και κάτι άλλα παιδιά. Εκεί στο μακρινό 1912 που για δέκα χρόνια έζησαν δυο βαλκανικούς έναν παγκόσμιο πόλεμο και μια μικρασιατική καταστροφή. Ή και λίγο αργότερα τα παιδιά του 1940 με έναν παγκόσμιο πόλεμο, κατοχή και εμφύλιο. Εκείνα τα παιδιά… ποτέ δεν κουράστηκαν και σίγουρα θα αισθάνονται αμήχανα από κει ψηλά βλέποντας πως εξαργυρώνονται οι θυσίες τους.
Δεν περιμένω βέβαια οι παραπάνω σκέψεις να αλλάξουν ή να διορθώσουν κάτι. Άλλωστε αυτά τα κουρασμένα παλληκάρια συνήθως δεν διαβάζουν εφημερίδες. Οι εφημερίδες δεν γράφουν greeklish και ούτως ή άλλως δεν προλαβαίνουν από την προπόνηση του αντίχειρα στην οθόνη του κινητού.
Για ένα όμως θα πρέπει να είμαστε βέβαιοι. Τα παιδιά είναι η αντανάκλασή μας και οι υπεύθυνοι για ότι συμβαίνει στον κόσμο τους είμαστε εμείς. Οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί αλλά και η κοινωνία του μέτριου κι εύκολου οι χτίσαμε για να ζήσουν. Τα παιδιά απλά βλέπουν και μιμούνται.
