Πέρασε με ισχυρή μεν πλειοψηφία η κύρωση της ελληνογαλλικής συμφωνίας από την Βουλή, ωστόσο δεν επετεύχθη μια ευρύτερη κα αν ήταν δυνατό καθολική συμφωνία που θα λειτουργούσε ως ηχηρό μήνυμα στο εξωτερικό. Και μόνο η αμηχανία και οι αντιδράσεις της Τουρκίας απέναντι στην συμφωνία υποδηλώνουν ότι ισχυροποιείται η θέση της Ελλάδας που αντικειμενικά παίρνει το πάνω χέρι. Οι αιτιάσεις της αντιπολίτευσης για παράκαμψη των διαδικασιών και αρμόδιων επιτροπών πριν δώσουν τα χέρια Μητσοτάκης και Μακρόν, μπορεί να έχουν βάση, ωστόσο ας σκεφτούμε ότι μια τέτοια συμφωνία για να επιτευχθεί έπρεπε να κινηθούν και οι δύο πλευρές ταχύτατα και να μην ρισκάρουν πιθανά «βραχυκυκλώματα»... ειδικά όταν μιλούμε για εξοπλιστικό πρόγραμμα που «πλήττει» οικονομικά συμφέροντα άλλων χωρών. Ας μην μείνουμε επομένως τόσο στην διαδικασία, αλλά στο τι πέτυχε η κυβέρνηση και αν αυτό είναι πραγματικά επωφελές για τα εθνικά συμφέροντα. Και τότε με πολιτική παρρησία και ειλικρίνεια θα έπρεπε να υπάρξει σύμπνοια, αλλιώς να δείξουν με το δάχτυλο τα σημεία που βλάπτουν την ελληνική πλευρά σε τέτοιο βαθμό που δεν θα έπρεπε να προχωρήσουμε στην υπογραφή της συμφωνίας.
Ζήσης Μιχ. Πατσίκας
