Γράφει η Αγγελική
Πολυμέρη Ζησέκα
Νομικός
Σε προηγούμενο άρθρο μου κάπου αναφέρθηκα στα νεότερα ιστορικά στοιχεία και στη σημασία τους.
Φέτος κλείνουν 100 χρόνια από την Μικρασιατική καταστροφή και τον ξεριζωμό των Ελλήνων.
Το νεοσύστατο σχεδόν τότε ελληνικό κράτος προσπάθησε με σωρεία νόμων και διατάξεων να αποκαταστήσει και να βοηθήσει τον προσφυγικό ελληνισμό.
Στην αρχή να τους αποκαταστήσει με προσωρινά παραχωρητήρια και στη συνέχεια με οριστικές διανομές και οριστικούς τίτλους κυριότητας, προκειμένου οι ξεριζωμένοι Έλληνες πρόσφυγες να εγκατασταθούν, να τακτοποιηθούν και να νιώθουν ασφαλείς στη μητέρα Ελλάδα.
Έκανε την Υπηρεσία Εποικισμού. Συνέστησε όργανα, Επιτροπές Απαλλοτριώσεων, Επιτροπές Οριστικών Διανομών οι οποίες εκδίκαζαν, ερευνούσαν τις προϋποθέσεις αποκατάστασης της κάθε περίπτωσης, και στη συνέχεια προχωρούσαν οι Επιτροπές Οριστικών Διανομών σε εκτέλεση των αποφάσεων στις οριστικές διανομές.
Κατά των αποφάσεων των επιτροπών αυτών, υπήρχαν όλα τα ένδικα μέσα της Πολιτικής Δικονομίας (ενστάσεις, προσφυγές, αναπομπές). Μετά την οριστικοποίηση των αποφάσεων εκδίδονταν οι οριστικοί τίτλοι κυριότητος.
Σύμφωνα με τα ανωτέρω έγιναν οι εκδικάσεις από τις Επιτροπές Απαλλοτριώσεων έγιναν οι αποτυπώσεις για την υπάρχουσα πραγματική κατάσταση, τα τυπογραφικά διαγράμματα, οι Οριστικές Διανομές, καθώς και Συμπληρωματικές και τέλος οι οριστικοί τίτλοι κυριότητας.
Έτσι έγινε η αποκατάσταση των Ελλήνων προσφύγων και στη συνέχεια των γηγενών. Έγινε ένα τεράστιο έργο σε όγκο και ποιότητα σε όλη την Ελλάδα, και κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα όπου εγκαταστάθηκαν οι περισσότεροι Έλληνες Πρόσφυγες της Μ. Ασίας και του Πόντου.
Ένα τεράστιο έργο αποκατάστασης που έβαλε σε τάξη το ιδιοκτησιακό καθεστώς αγροκτημάτων και συνοικισμών κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα.
Υπάρχουν αποφάσεις από το 1923, 1929 και στη συνέχεια νεότερες που αναφέρουν τις διατάξεις αποκατάστασης, που περιγράφουν την πραγματική κατάσταση των προσφύγων, τα μέλη της οικογένειας, παλαιοί κληρούχοι, τα εξωτικά μέλη, παιδιά που έχασαν τους γονείς τους και αποτελούσαν τους οικογενειακούς κλήρους με άλλα συγγενικά ή ξένα πρόσωπα, γονείς που έχασαν τα παιδιά τους κ.λπ.
Ως Προϊσταμένη του Εποικισμού και πρόεδρος των Επιτροπών Απαλλοτριώσεων, μέσα από τις καταθέσεις τους στην ακροαματική διαδικασία, ένιωσα το δράμα του ξεριζωμού που έζησαν οι παππούδες τους, οι γονείς τους και τα τραγικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν.
Υπάρχει ένα τεράστιο αρχείο που καταγράφει τη νεότερη ιστορία της αποκατάστασης του ξεριζωμένου ελληνισμού στη Μητέρα Ελλάδα.
Είναι η νεότερη ιστορία του Ελληνισμού.
Πέρασαν ήδη 100 χρόνια. Τα Γενικά Αρχεία Βέροιας, το Ιστορικό Αρχείο Θεσσαλονίκης και κάθε Ιστορικό Αρχείο πόλεων και Νομών που υπάρχει, καθώς και τα Γενικά Αρχεία του Κράτους θα πρέπει να διαφυλάξουν αυτό το τόσο σημαντικό ιστορικό αρχείο.
Αλλά και κάθε σύλλογος Μικρασιατών και Ποντίων θα πρέπει το κομμάτι που τους αφορά να το διαφυλάξει και να αποτελεί την κιβωτό της νεότερης ιστορίας τους.
Θα είναι ένας φόρος τιμής στους προγόνους τους, σ ’αυτούς που σκοτώθηκαν, σ ‘αυτούς που κυνηγήθηκαν, σ ‘αυτούς που ξεριζώθηκαν, σ ‘αυτούς που έπεσαν στη θάλασσα προκειμένου να σωθούν, στα παιδιά που πνίγηκαν, προσπαθώντας να ανέβουν στα καράβια, στα παιδιά που χάθηκαν, που έχασαν τους γονείς τους, στους γονείς που έχασαν τα παιδιά τους………..
Και ένας φόρος ντροπής στους Τούρκους που έπαιζαν το κομπολόι τους με τις θηλές από τα στήθη των Ελλήνων γυναικών. Τα αφηγούνταν οι τελευταίοι γέροντες αυτόπτες μάρτυρες.
Ένας φόρος τιμής σ ‘αυτούς που συνωστίζονταν στην παραλία της Σμύρνης…….κατά την κυρία Ρεμπούση….
Υστερόγραφο: Θεώρησα καθήκον μου να γράψω αυτό το άρθρο, για να διαφυλάξουμε τη νεότερη ιστορία μας της οποίας υπήρξα ζωντανό κομμάτι ως Προϊσταμένη του Εποικισμού, αρμόδια για την αποκατάσταση τους, κλείνοντας έτσι μια καριέρα δουλειάς και προσφοράς.
