Η άσπρη γραμμή της πεδιάδας.
Ένας μεγάλος πόθος σ` ένα μικρό Κόσμο.
Καθισμένος στο παγκάκι
περιμένει την Άνοιξη.
Δεν βιάζεται!
Τον παίρνει το τραγούδι.
Η γιαγιά του ήταν καφετζού
και της άρεσε το τσάρλεστον.
…τον ουρανό τον γέμισαν ΛΑΘΗ οι άνθρωποι…
έλεγε συχνά.
Τα πουλιά πώς διαβάζουν τ` αστέρια;
Ένας αέρας φυσάει αρπαχτικός.
Πάνε τα ποιήματα μου. Σκόρπισαν. Τα πήρε ο άνεμος.
Οι λέξεις χώρισαν απ`
τα νοήματά τους.
Κάτι παιδιά προσεύχονταν όμως.
Μια μέλισσα έκαμνε
ότι της είχε πει ο ΘΕΟΣ!
Εμένα πιο πολύ μ` αρέσει όμως όταν οι Άγιοι μου λεν τι να
κάνω.
Αυτοί οδηγούν το λεωφορείο μου.
Έπειτα,
να ξέρατε τι μου έτυχε.
Βρήκα κάτι λέξεις σκουριασμένες, ρακένδυτες,
στα τελευταία τους που λένε.
Ελάτε τις είπα! Μην ντρέπεστε!
Θα σας χορέψουν καβαλιέροι του Ελύτη.
Αυτοί που διηγούνται
…των Αιώνων τα Θαύματα….
Γιάννης Ναζλίδης
8 Μαρτίου 2025
