Eκει,
στις διαλέξεις του γαλάζιου
για την «Αήττητη» στιγμή
θα πάω .
Στο σπίτι που χάθηκε
ο νους μου.
Που το πήρε ο καιρός
αναζητώντας γείτονες
και μέρες κρυμμένες σε κρεβατοκάμαρες.
Ήλιε που δίδαξες ΦΩΣ,
υπομονή,
στα δάχτυλα
που μέτραγαν την αριθμητική της
ελπίδας…
Προς τα που βραδιάζει ο καιρός άραγε;
Τα σπίτια που κρύφθηκαν;
Αυτά που λέγαν
για την 22 Ιουλίου του 2832 μ.Χ.
ειν` αλήθεια;
Θολωμένη που είναι η σκέψη;
Τόσα πουλιά και τόσες θάλασσες
στους κινηματογράφους…….!!!
Γιάννης Ναζλίδης
