Γράφει ο Θωμάς Γαβριηλίδης
ΒΕΡΟΙΑ
Στις Βέροιας τα στενά δρομάκια,
στις πλατείες
βυζαντινόχτιστα εκκλησάκια,
μάρμαρα σπασμένα,
κολόνες κιονόκρανα, τζαμιά
σαρακωμένα
και λείψανα πλακόστρωτα
απ’ την Παρα-Εγνατία.
Απ’ τη Μακεδονίτισσα την άγια γη βγαλμένες
μορφές αρχαίων παλικαριών, ηρώων του Αλεξάνδρου,
προβάλλουν μεγαλόπρεπες, σεμνές, βασανισμένες
και κάστρων απολίθαρα, γιγάντιων λαβωμένα.
Και ενώ του Χάροντα η πνοή, το πάτημα του Χρόνου,
τους χάραξεν βαθιά πληγή στη μαρμαρένιαν όψη,
ανέγγιχτα ολοζώντανα ψυχές, καρδιές αγγίζουν
και στης νυχτιάς τη σιγαλιά θαρρείς πως σου μιλούνε
Για Φίλιππους, Αλέξανδρους, αρχόντισσες, Βεργίνες,
γι΄απάνθρωπους κι αλλόθρησκους κατακτητές περίσσιους,
μα και για τ΄άγια βήματα του θείου εκείνου Παύλου,
π’ ατράνταχτο είναι φυλαχτό της Βέροιας στους αιώνες…
Λέγεται ότι οι πιο αμετακίνητοι σύντροφοι του ανθρώπου είναι τα βιβλία. Όπου τα τοποθετείς, εκεί στέκονται και σε περιμένουν. Δεν έχουν πόδια για να φύγουν. Δεν μπορούν να θυμώσουν ούτε για την αδιαφορία «του σύντροφου τους». Και όταν ακόμη αυτός συμπεριφέρεται σαν να τα έχει λησμονήσει εντελώς.
Απεναντίας, μόλις τα πιάσει στα χέρια του, αμέσως του ανοίγουν την καρδιά τους και χωρίς μνησικακία του τα δίνουν όλα…
Εδώ και κάποιες μέρες, δεν θυμάμαι ακριβώς πόσες, έβλεπα επάνω στο γραφείο μου δυο πρόσφατα αποκτηθέντα βιβλία, φιλική προσφορά. Τα άνοιγα, διάβαζα μερικές σελίδες, πότε από το ένα, πότε από το άλλο. Έβλεπα τις φωτογραφίες τους και πάλι τα έβαζα στη θέση τους.
Το ένα, δώρο του αγαπητού φίλου του Μάκη (Θωμά) Δημητράκη.» Η Βέροια, χθες και σήμερα». Μου μιλάει με απέραντη αγάπη για την πόλη μας, που την κάνει «φύλλο και φτερό». Δεν αφήνει ασχολίαστο τίποτε, προίκα από το Θεό και από τους ανθρώπους. Ενημερώνει μικρούς και μεγάλους, των γερόντων μη εξαιρουμένων.
Το άλλο, δώρο του πασίγνωστου ανακαινιστή του Ιερού Ναού των Αγίων Αναργύρων, πατρός Γεωργίου Χρυσοστόμου, του νυν σεβασμιότατου Μητροπολίτη Κίτρους Κατερίνης και Πλαταμώνος, «Προσκυνήματα της Πιερίας», με ξαναγεί με εντυπωσιακές φωτογραφίες, πολλές ολοσέλιδες, και με διαφωτιστικά υπομνήματα, στην πάμπλουτη σε προσκυνήματα χιλιοτραγουδισμένη γη της Μακεδονίτισσας Πιέριας, ανάμεσα στα οποία συγκαταλέγεται και η χαριτωμένη Μεθώνη, η γενέτειρά μου, την οποία εγκατέλειψα σαράντα μόλις ημερών για να εγκατασταθώ στη Νάουσα, της οποίας τα εργοστάσια ζητούσαν τότε εργάτες και τα σχολεία της μαθητές…
Πότε θα τελειώσω το διαβάσμα-περιδιάβασμα των αποκτηθέντων μου βιβλίων;
Επειδή η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι δύσκολη, σκέφτηκα ότι θα ήταν φρόνιμο, για να είμαι εντάξει με τις υποχρεώσεις μου, να ευχαριστήσω και δια του Τύπου τους δωρητές μου και να τους ευχηθώ να αξιωθούν να παράξουν και άλλους πνευματικούς καρπούς εφάμιλλους των ήδη παραχθέντων.
Ως αντίδωρο μικρό στη μεγάλη προσφορά, τους αφιερώνω δύο ποιήματά μου από την πρώτη μου ποιητική συλλογή, «Πατρίδες της καρδιάς», (Βέροια 1974) σχετικά το ένα με τη Μεθώνη, (Άρτα 1967) και το άλλο με τη Βέροια, (Βέροια 1969).
ΜΕΘΩΝΗ
Όταν μες στις πορτοκαλιές φυσάει το κρύο αγέρι,
ο Αμβρακικός ταράζεται και ο Άραχθος θυμώνει,
τρέμει η καρδιά μου αναιμική σαν του φτωχού το χέρι
και να σ’ αγγίξει λαχταρά πατρίδα μου Μεθώνη!
Αγέρας μαύρος μ’ άρπαξεν απάνω απ’ το βυζί σου,
με πέταξε σε μια μεριά το χιόνι όπου δε λιώνει,
κι αντί για σένα, εγώ ‘λεγα: Μανούλα μου, κοιμήσου
στο λίκνο της αγάπης μου, του πόνου μου Μεθώνη!
Ανέμοι κι άλλοι φύσηξαν, βοριάδες και νοτιάδες,
και τα πανιά μου τά ΄σκισαν, τσάκισαν το τιμόνι,
πείνα στα μάτια μου έσταξαν, στα χείλια μου πικράδες,
και στην καρδιά μου πυρκαγιά, ο πόθος σου Μεθώνη,
σαν μύριες λιόντισσες πυρές, πεντάρφανες μανάδες,
μέρα τη μέρα αντρειώνεται, θεριεύει και φουντώνει.
Άρτα 1967
