Σε ετοιμότητα καλεί τους διευθυντές των δημοτικών σχολείων του Νομού μας ο Προϊστάμενος της Α/θμιας Εκπ/σης Ημαθίας κ. Διονύσης Διαμαντόπουλος στο πλαίσιο των ημερίδων που διοργανώνονται αυτές τις ημέρες σε Βέροια, Αλεξάνδρεια και Νάουσα για τον σχολικό εκφοβισμό.
Το κομμάτι της ενημέρωσης δεν ξεκινάει τώρα στην Ημαθία. Αντιθέτως, από το περιστατικό και την υπόθεση Άλεξ, τα σχολεία με τη βοήθεια ψυχολόγων ξεκίνησαν κύκλους ενημέρωσης για το μπούλιγκ, θυμίζοντας την προ τριετίας μεγάλη ημερίδα όπου ανακοινώθηκε η συγκρότηση ενός δικτύου συνεργαζόμενων φορέων για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Στο δίκτυο συμμετέχουν ψυχολόγοι, το Τμήμα Κοινωνικής Αλληλεγγύης, ο αντιεισαγγελέας και ο επιμελητής ανηλίκων, η Πρόσβαση κ.ά. το οποίο παρεμβαίνει σε κάθε περίπτωση ενδοσχολικής βίας. Την πρώτη χρονιά λειτουργίας του Δικτύου αντιμετωπίστηκαν 13 σοβαρά περιστατικά.
Μετά και την υπόθεση Γιακουμάκη αλλά και άλλων περιστατικών που δίνουν στο πρόβλημα διαστάσεις κοινωνικής μάστιγας και τις μνήμες που ξύπνησε στην Ημαθία, αλλά κυρίως από το γεγονός ότι τα κρούσματα όλο και αυξάνονται, η Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση ξεκίνησε και πάλι ένα κύκλο ενημερώσεων.
Για το θέμα μάς μίλησε χθες στο Ράδιο Τύπος Fm 99,7 ο Προϊστάμενος Διονύσης Διαμαντόπουλος τονίζοντας ότι σκοπός δεν είναι να ενημερωθούν μόνο οι εκπαιδευτικοί αλλά και οι γονείς.
«Ένα ακόμα πολύ σημαντικό στοιχείο είναι ότι δεν θέλουμε να λάβουμε μέτρα μόνο για το παιδί που υφίσταται τη βία, το θύμα δηλαδή, αλλά να εστιάσουμε κυρίως στο παιδί «θύτη» στο παιδί δηλαδή που ασκεί σωματική βία το οποίο είναι σαν να μας φωνάζει ότι έχει πρόβλημα» επεσήμανε ο Προϊστάμενος.
Στατιστικά στοιχεία που απογοητεύουν
Ζητήσαμε από τον κ. Διαμαντόπουλο να μας δώσει στατιστικά στοιχεία της αρμόδιας υπηρεσίας για τα φαινόμενα ενδοσχολικής βίας. Όπως μας είπε έχει διαπιστωθεί ότι το 25% στη δημόσια εκπαίδευση έχει υποστεί κάποια μορφή εκφοβισμού εντός του σχολείου σε συχνότητα 2-3 φορές την εβδομάδα. Επίσης το 75% των περιστατικών εκφράζεται στην αυλή του σχολείου και κυρίως στο μάθημα της γυμναστικής. Ένα άλλο στοιχείο που είναι πολύ σοβαρό και ανησυχητικό είναι ότι το 25% των παιδιών που έχουν υποστεί βία στο σχολείο δεν το λέει σε κανέναν, ούτε στους γονείς ούτε στους δασκάλους γιατί ντρέπεται να το αναφέρει. «Ως προς αυτό έχουμε προτείνει στους διευθυντές των σχολείων να κάνουν σε κάθε τάξη «το κουτί του εκφοβισμού» (σαν κάλπη) όπου το παιδί θα ρίχνει μέσα μια δική του επιστολή που θα περιγράφει ελεύθερα τί το φοβίζει αλλά και να εκφραστούν μέσα από ένα κείμενο για το τί τους αρέσει και τί τους προβληματίζει-φοβίζει στο σχολείο, ώστε πολύ σύντομα να μπορούμε να ανιχνεύσουμε παιδιά τα οποία πιθανόν να είναι θύματα βίας. Και μετά, εστιάζουμε στους θύτες, διότι πραγματικά τα παιδιά αυτά χρειάζονται βοήθεια αφού στο μέλλον μπορεί να συμπεριφέρονται βίαια και ως ενήλικες. Δυστυχώς όμως κανένας γονέας δεν παραδέχεται ότι το παιδί του μπορεί να είναι θύτης ενδοσχολικής βίας. Μάλιστα σύμφωνα με στοιχεία το 60% που ασκούσαν βία στο σχολεία ως μαθητές, μέχρι τα 25 τους χρόνια είχαν τουλάχιστον μια ποινική καταδίκη. Αυτά πρέπει να τα γνωρίζουν οι γονείς ώστε να συμβουλεύουν τα παιδιά τους εάν τους γνωστοποιηθεί κάποιο περιστατικό από το σχολείο. Μάλιστα σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουμε, τα παιδιά αυτά συνήθως προέρχονται από ένα διαταραγμένο περιβάλλον όπου ασκείται ενδοοικογενειακή βία. Βεβαίως υπάρχουν και περιπτώσεις φυσιολογικής οικογένειας, όμως το παιδί έχει από τη φύση του μια παρορμητική και επιθετική συμπεριφορά. Μπορεί ωστόσο να υπάρχει στο σπίτι και μια πλήρης αδιαφορία που κι αυτό είναι μια μορφή βίας όπου το παιδί αισθανόμενο την ανάγκη να αναγνωρίσουν την αξία του προβαίνει σε μια επιθετική συμπεριφορά που λειτουργεί ως μηχανισμός προσέλκυσης προσοχής».
Το δυσάρεστο ωστόσο είναι ότι η συμμετοχή των γονιών στο κάλεσμα των συνελεύσεων γονέων από τους διευθυντές είναι πολύ μικρή αφού πολλοί γονείς φαίνεται να μην συνειδητοποιούν ότι το σχολείο χτίζει επάνω στα θεμέλια που βάζει η οικογένεια.
Διαχωρισμός του μπούλιγκ
Σημαντικό είναι επίσης, όπως μας είπε ο κ. Διαμαντόπουλος, να μπορεί να διαχωρίσει κανείς το μπούλιγκ από έναν παιδικό καυγά ή τα πειράγματα. «Στο μπούλιγκ πρέπει να υπάρχει μια εσκεμμένη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανόμενη βία προς ένα άτομο, ψυχολογική, σωματική ή λεκτική, με σκοπό να τραυματίσει με όποιον τρόπο τον άλλο, και συνήθως εκφράζεται μέσα από ομάδες (κυρίως στη Β/θμια Εκπ/ση) αφού το άτομο που ασκεί βία αισθάνεται πιο καλά μεταξύ ατόμων που έχουν την ίδια συμπεριφορά. Και βέβαια τα παιδιά που ασκούν βία έχουν ανάγκη από κοινό. Οι παρατηρητές θρέφουν τη βία και γι’ αυτό προωθούμε τώρα στα σχολεία, να πάψουν πλέον να σιωπούν οι «σιωπηλοί μάρτυρες» και να παρεμβαίνουν άμεσα» κατέληξε ο κ. Διαμαντόπουλος.
Σοφία Γκαγκούση
