Δεν ήταν μόνο οι αγαπημένοι καλλιτέχνες, Μάριος Φραγκούλης και Γιώργος Περρής, δεν ήταν οι μουσικές και τα τραγούδια, ούτε ο κόσμος που τη γέμισε ασφυκτικά… Ήταν όλη η ατμόσφαιρα της πλατείας Ωρολογίου το βράδυ του Σαββάτου, μιας πλατείας , κατά γενική ομολογία, αφιλόξενης και γκρίζας στην καθημερινότητά της. Κι όμως για τις ανάγκες της συναυλίας στο πλαίσιο της «Εύηχης Πόλης», η πλατεία άλλαξε, η ψυχή της ζωντάνεψε, το μέγεθός της μεγάλωσε θαρρείς για να χωρέσει χιλιάδες πολίτες και η αισθητική της με σημείο αναφοράς το κλειστό, πρώην δικαστικό μέγαρο, θα ξάφνιαζε τους πρωινούς της διαβάτες. Η καλύτερη χρήση των Δικαστηρίων από τότε που μεταφέρθηκαν οι υπηρεσίες και έκλεισε για το κοινό, ίσως να ήταν η σκηνική του Σαββατόβραδου, όπου μπροστά στα μάτια μας και πίσω ακριβώς από την εξέδρα των μουσικών αναδείχθηκε η ομορφιά και η αρχιτεκτονική του νεοκλασικού παλιού κτηρίου, λουσμένο από τον φωτισμό της συναυλίας. Και δίπλα ο Ρακτιβάν ίσως για πρώτη φορά να καμάρωνε την πλατεία του και να μη χόρταινε να απολαμβάνει κάτι, που θα το ξαναδεί μετά από πολλούς μήνες ή χρόνια… Εκτός και εάν, κύριε Ρακτιβάν, το όλο σκηνικό λειτουργώντας ως καλό προηγούμενο, γεννήσει ιδέες!
