Κύριε Διευθυντά
Έχουν περάσει σαράντα δύο (42) χρόνια από τις ημέρες εκείνες της Εθνικής μας τραγωδίας στην Κύπρο τον Ιούλιο-Αύγουστο του 1974, όπου οι Τούρκοι – πολέμαρχοι του Μπουλέντ Ετσεβίτ παίρνοντας εντολή από τον αρχιραβίνο- Σιωνιστή κ. Χένρυ Κίσσινγκερ εισέβαλαν στη Μεγαλόνησο Κύπρο μας εφαρμόζοντας τα επεκτατικά τους σχέδια, Αττίλας (1) και Αττίλας (2), όπου καταπάτησαν, λεηλάτησαν, εγκλημάτησαν και σφετερίστηκαν το 38% της Κυπριακής επικράτειας, για να περάσουν στη συνέχεια τα απώτερα γεωστρατηγικά τους σχέδια ελέγχου όλων των γύρω κρατών της Ν.Α. Μεσογείου, στον έλεγχο δηλαδή του εμπορίου των ναρκωτικών, το λαθρεμπόριο των όπλων ένθεν – εντεύθεν, στον έλεγχο των πετρελαίων της Μεσογείου μαζί και της Διώρυγας του Σουέζ και την μαζική συσσώρευση του πλούτου στους μεγιστάνες των Η.Π.Α. και της Ε.Ε.
Προχθές κύριε Διευθυντά είδα αρκετά κιβώτια ιερά-άγια, όπου φυλάσσοντο τα Ιερά Οστά των παλικαριών – αγωνιστών του Ελληνοκυπριακού αγώνα τον Ιούλιο του ’74 σκεπασμένα με το Εθνικό μας σύμβολο, την γαλανόλευκη σημαία μας. Κι αισθάνθηκα μέσα μου ρίγη συγκινήσεως και πατριωτικής έξαρσης για τα παλικάρια μας – συναδέλφους μου, οι οποίοι χάθηκαν κι έπεσαν τότε υπερασπίζοντας την τιμή και την υπόληψη της Κυπριακής γης, της Ελληνικής ιστορίας, του ιστορικού αποφθέγματος «Μολών Λαβέ», μαζί με την ρήση της Ελληνικής φυλής: «Άμες δε γεσόμεθα πολλώ κάρρονες».
Τα παλικάρια μας που χάθηκαν άδικα – πολύ άδικα τότε, περιμένουν κι αδημονούν να δουν την Κύπρο μας ελεύθερη, ανεξάρτητη, κυρίαρχη μέσα στην Ευρώπη, διότι είναι κομμάτι της Ευρώπης, δίχως εξαρτήσεις, δίχως παλινωδίες, δίχως πειραματισμούς, αλλά με οράματα και αποτελέσματα χειροπιαστά στην ουσιαστική και πλήρη δικαίωσή τους.
Έτσι, θα δικαιωθούν όλοι εκείνοι οι αγώνες των Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων αγωνιστών, θα εξαγνισθεί η ψυχή τους στην παραδεισένια ύπαρξή τους, για μία Κύπρο ελεύθερη, αέναη και δημιουργική.
Φιλικότατα
Γιώργος Κ. Τόπης
