Του Γιάννη Καμπούρη
Εδώ και χρόνια το ελληνικό κράτος μεταρρυθμίζεται … δίκαια λοιπόν αναρωτιέται κανείς … μετά από τόσες μεταρρυθμίσεις τι μένει να μεταρρυθμίσουμε ;
Την ίδια απορία έχω και εγώ.
Ανατρέχοντας στην ιστορία, η μεταρρύθμιση σαν όρος πηγάζει από την «Θρησκευτική Μεταρρύθμιση». Πρόκειται για τη μεταρρύθμιση του 16ου αιώνα, ένα θρησκευτικό κίνημα που συνέβη στην Ευρώπη, απόκοτο τότε της αντίθεσης προς την καθολική εκκλησία και τις πρακτικές της.
Και βέβαια εκείνη η μεταρρύθμιση εκείνη στην εποχή της είχε ένα επαναστατικό χαρακτήρα, όντας μια κίνηση που αμφισβητούσε μια εξουσία. Αναρωτιέμαι λοιπόν τι σόι επανάσταση με ή χωρίς εισαγωγικά αποτελούν σήμερα οι λεγόμενες μεταρρυθμίσεις, που κάθε τρεις και λίγο μας σερβίρουν για κάθε απίθανο θέμα. Τι αμφισβητούν, τι νέο και επαναστατικό αντιπροτείνουν ;
Τίποτα απολύτως.
Ως φιλοσοφία και πρακτική έχουν μετατραπεί σε όργανα επιβολής συνθηκών οικονομικού ολοκληρωτισμού. Έχουμε μια κατάχρηση του όρου, που τον χρησιμοποιούν ακριβώς για να κρύψουν την αδυναμία τους ή το πιο σωστό να αποφύγουν να κάνουν μεταρρυθμίσεις με την πλήρη έννοια του όρου και αυτό ακριβώς αυτό είναι το θέμα. Γιατί αν όσοι τις ευαγγελίζονταν τις πίστευαν, θα προχωρούσαν σε επαναστατικές και χωρίς εισαγωγικά λύσεις και εμείς θα βλέπαμε μια άσπρη μέρα.
Να δούμε όμως γιατί δεν προχωρά η ιστορία αυτή.
Είδατε κανένα να πυροβολεί τα πόδια του ; Όχι βέβαια εκτός και αν είναι ψυχοπαθής ή ατζαμής. Ακριβώς αυτό θα έκανε το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα να προχωρούσε σε πραγματικές μεταρρυθμίσεις. Αλλά τότε θα ήταν σαν να αμφισβητούσε την ίδια του την ύπαρξη, να αυτοακυρωνόταν και δε νομίζω ότι ο οποιοσδήποτε εχέφρων να πιστεύει ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί. Να το πω απλά, ποιος αφήνει στρωμένο τραπέζι στη μέση ;
Μεταρρύθμιση είναι η αλλαγή της δομής του κράτους και όχι η αλλαγή λχ του τρόπου υπολογισμού των συντάξεων όπως θέλουν να μας ταΐζουν.
Και γιατί δεν θέλουν να αλλάξουν τη δομή του κράτους; Μα γιατί θα χάσουν τον έλεγχο του και αυτός θα μεταφερθεί σε άλλα πολιτικά κέντρα και να το κάνω πιο απλό με ένα παράδειγμα. Σήμερα για την πρόσληψη ενός γιατρού σε ένα περιφερειακό νοσοκομείο, πρέπει να αποφασίσει ο ίδιος ο υπουργός υγείας, αν είναι δυνατόν ! Και ανεβοκατέβα οι διοικήσεις στην Αθήνα και να και από κοντά και οι βουλευτές και να τα κατόπιν ενεργειών μου και να τα ευχαριστούμε και τελειωμό δεν έχει.
Και γιατί αυτό και τα άλλα παρόμοια θέματα αυτά να μη λύνονται περιφερειακά ;
Και μετά αναρωτιούνται γιατί ο κόσμος τους γυρνά την πλάτη και ψάχνει γι’ άλλα και πολύ τους ανέχτηκε θα πω εγώ.
Αλλά αν περάσει αυτή και άλλες ανάλογες αρμοδιότητες στην περιφέρεια τότε τι θα κάνει ας πούμε ο υπουργός υγείας ; Θα παίζει πασιέντσες στον υπολογιστή του ;
Και μετά μιλάνε για αναποτελεσματικό κράτος, ποιοι δηλαδή ; Ακριβώς αυτοί που δεν έχουν ιδέα από δημόσια διοίκηση και έρχονται να την ανασυγκροτήσουν !
Κοντολογίς μαθαίνουν να κουρεύουν στο κεφάλι του κασιδιάρη.
Βέβαια το παράδειγμα φαντάζει και είναι αρκετά απλουστευμένο, αλλά φωτογραφίζει επακριβώς μια πραγματικότητα.
Το ξαναλέω. Η ιστορία των μεταρρυθμίσεων κρύβει μέσα της τον δούρειο ίππο του οικονομικού ολοκληρωτισμού ενάντια σε όλους ανεξαιρέτως τους εργαζομένους.
Μαγκιά τους που καταφέρνουν όλοι αυτοί που δεν σηκώνουν κεφάλι από το διαχρονικό φαγοπότι, να μας κάνουν να τρωγόμαστε μεταξύ μας αντί να τους στείλουμε.
Και ώσπου να συμβεί αυτό αυτοί θα συνεχίσουν να μας μεταρρυθμίζουν και η δυστυχία μας θα συνεχίσει να βαθαίνει και να αναρωτιόμαστε … «Με ήλιο τά ’βγαζα, με ήλιο τά ’βαζα, τι έχουν τα έρμα και ψοφάν;»
