Κάθε ηγετική φυσιογνωμία οφείλει πρωτίστως ή αποκλειστικά να εμπνέεται και να πορεύεται βάσει του ελληνορθόδοξου τρόπου, τόσο ως προσωπική ανάγκη όσο και για τη συλλογική ευημερία και ευταξία. Έτσι αποκτά νόημα και υπόσταση η φράση ΄΄ελέω Θεού΄΄.
Αυτό, όμως, από μόνο του δεν αρκεί και ουσιαστικά μένει ανολοκλήρωτο, άρα συλλογικά μη αξιοποιήσιμο, αν ο λαός του Θεού δεν έχει καλλιεργήσει τα ελληνορθόδοξα εκείνα κριτήρια που θα του προσδώσουν την ικανότητα να αντιληφθεί την ύπαρξη και διαθεσιμότητα της ηγετικής προσωπικότητας η οποία προορίζεται να τον υπηρετήσει, αποδεχόμενος ουσιαστικά τη θεία πρόταση.
Τόσο μεγάλη είναι η δύναμη του λαού και τόσο ισχυρή η βούλησή του αρκεί το χάρισμα του αυτεξουσίου που του δόθηκε από τον Θεό να ενασκείται με σύνεση ώστε να περιβληθεί από το πλήθος των ποιοτικών χαρακτηριστικών που προσδίδουν στον άνθρωπο ο ελληνισμός και η ορθοδοξία.
Η ικανότητα εξοικείωσης, πρόσληψης και εμπέδωσης των προτύπων της θείας τάξεως συνεπάγεται την έμπρακτη προβολή και υιοθέτησή τους στην κοσμική «τάξη» η οποία σύμφωνα με τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ζ΄ τον Πορφυρογέννητο «είναι αυτό το μεγάλο και πολύτιμο πράγμα, στολίδι και ομορφιά της αυτοκρατορίας και θεμέλιο της ενότητάς της, που η απουσία της είναι προσβολή για το αυτοκρατορικό μεγαλείο.
Φέρνοντας στο μυαλό μου την απαράμιλλη φράση του Οδυσσέα Ελύτη «το τοπίο είναι η αποτύπωση της ψυχής του ανθρώπου στην ύλη», αναρωτήθηκα, μου δημιουργήθηκε η απορία για το τι άραγε επικρατεί στις ψυχές των ανθρώπων που οραματίστηκαν, δημιούργησαν, επέκτειναν και εξακολουθούν να συντηρούν το ελληνικό αστικό τοπίο, ειδικά της πρωτεύουσας.
Σύγχυση, αποπροσανατολισμός, επαρχιωτισμός είναι οι προχειρότερες και πιο αβρές λέξεις που αισθάνομαι πως περιγράφουν αντικειμενικά τον νεοελληνικό –αν μη τι άλλο- διαταραγμένο ψυχισμό.
Από τη στιγμή που η ψυχική διάθεση πλάθει, αναλογικά, τα τοπία, δηλαδή την ύλη, έχω τη βαθιά πεποίθηση πως με την ίδια ευκολία διαμορφώνει χαρακτήρες, το οικογενειακό περιβάλλον, την κοινωνική δομή, επιλέγει και εκλέγει πολιτικούς κ.ο.κ.
Τα τελευταία χρόνια με τη σταδιακή παρείσφρηση ΜΜΕ και τεχνολογίας στα οικογενειακά – κοινωνικά στεγανά άρχισε να αποκαλύπτεται και συνάμα να μεθοδεύεται η διόγκωση του μεγέθους της σήψης.
Ο εμπαιγμός είναι πως ουδείς λόγος γίνεται για τα βαθύτερα αίτια και τους πραγματικούς υπαίτιους που οδήγησαν τον πάλαι ποτέ σκληροτράχηλο Έλληνα στη χρήση ψυχοφαρμάκων.
Ο άνθρωπος είναι νους. Και όταν ο νους ασκείται αυτοβούλως, θαρρετά και αδιαλείπτως σε όλες τις ανώτερες αξίες τις οποίες πρεσβεύει και εισήγαγε στην ιστορία του ανθρώπου ο ορθόδοξος χριστιανισμός, καθαρίζει και φωτίζεται. Κι όλη αυτή η λαμπρότητα κατηφορίζει προς τον τόπο των συναισθημάτων, την καρδιά, πλημμυρίζοντάς την με ευγενή συναισθήματα. Έτσι σύσσωμη η ανθρώπινη ύπαρξη εξυψώνεται και αποκαθίσταται στο είναι με αποτέλεσμα να κατανοεί, να συλλαμβάνει, ακόμη να προβλέπει τους δρόμους που της ανοίγει η θεία χάρις να βαδίσει.
Από την άλλη πλευρά ο νους ο οποίος κατακλύζεται από τα ανθρωποκτόνα κατώτερα ένστικτα της πορνείας, του εγωισμού, της φιλαυτίας κ.α. τρέφει την καρδιά με τα πάσης φύσεως βρωμερά συναισθήματα απονεκρώνοντάς την. Έτσι η ύπαρξή του, ως όλον, υποβιβάζεται σε επίπεδο χαμηλότερο του ζώου, αποκτηνώνεται και αργοσβήνει πνευματικά, αλλά και σωματικά.
Ο δρόμος ο οποίος οδηγεί στην προσωπική και συλλογική μας αποκατάσταση καθώς και στον ηγέτη που μας πρέπει έχει ως αφετηρία την απόφασή μας να πραγματοποιήσουμε μια επίσκεψη στον πνευματικό της ενορίας μας, μιας και η ορθοδοξία μας αποτελεί ιατρείο των ψυχών και των σωμάτων μας. Κι αν αρνούμαστε ή αδυνατούμε, να ενεργήσουμε ελεύθερα αυτές τις απαιτούμενες προϋποθέσεις οι οποίες θα μας οδηγήσουν στην αποκατάσταση της αξιοπρέπειάς μας, τότε να είμαστε σίγουροι ότι η ιστορία με τα παρεμφερή της (πείνα, επιβουλή κ.λπ.) θα αρπάξει την ανημπόρια μας από το χέρι και θα την κατευθύνει εκεί όπου θα κρίνουν οι συντάκτες της.
