Γράφει ο Κώστας Μίζας, Επιμελητής Ανηλίκων Βέροιας
Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που έκανε τις πρώτες δειλές απόπειρες να συνδεθεί με τον “άλλο” κόσμο,σπάζοντας τα (εξωτερικά και εσωτερικά) τείχη του καταυλισμού. Ντροπαλός και ανασφαλής στην αρχή. Κατάφερνε όμως να σε κερδίζει. Το ένιωσε και ο ίδιος στο βλέμμα μας,και αυτό του έδωσε φτερά. Εκτοτε οι επισκέψεις του πύκνωσαν. Το λεξιλόγιό του φτωχό. Δεν είχε πάει καθόλου σχολείο. Το χαμόγελό του όμως σε αντιστάθμισμα κατάφερνε με έναν ανεπαίσθητο τρόπο να μεταφέρει τα ψυχικά του χαρίσματα. Η εμπιστοσύνη που σου δημιουργούσε ήταν σχεδόν ακαριαία.
Από τη σχέση μου μαζί του όλα αυτά τα χρόνια,τολμώ να πώ ότι πήρα περισσότερα πράγματα από όσα έδωσα. Με μετατόπισε από τον παγιωμένο τρόπο μου να προσδιορίζω έννοιες όπως “δυσκολίες”,”αντιξοότητες”,κάνοντάς με( με μία στυφή γεύση ντροπής στο στόμα),να συνειδητοποιήσω το πραγματικό τους βάρος,και το πώς είναι δυνατό αυτό να μην σε καθηλώνει στη μεμψιμοιρία και την μνησικακία.
Το διάστημα που πατούσε ταυτόχρονα σε δύο διακριτούς κόσμους,είχε την οξυδέρκεια να καταλάβει ότι αν πρόδιδε την εμπιστοσύνη των “μπαλαμό”,με μία πράξη απερίσκεπτη(π.χ κλοπή),θα έχανε τα πάντα. Θα επέστρεφε θριαμβευτικά σε όλους(καλοπροαίρετους και μη) η παραδοχή “Ολοι ίδιοι είναι,το έχουν στο αίμα τους”, και έτσι θα έχανε αμετάκλητα την προνομιακή σχέση που του είχαν επιφυλάξει.
Ολα αυτά τα χρόνια κρατούσα την αναπνοή μου από τον φόβο ότι μπορεί να έκανε (θες από οικονομική ανάγκη,θες παρασυρόμενος από μεγαλύτερους οικείους στους οποίους δεν θα είχε το σθένος να εναντιωθεί),το μοιραίο λάθος. Ευτυχώς δεν συνέβη ποτέ κάτι τέτοιο. Αναλογιζόμενος αρκετά παιδιά “φυσιολογικών” οικογενειών που λειτουργούν κάποιες φορές με απίστευτη επιπολαιότητα,αυτό το παιδί που μεγάλωσε χωρίς την καθοδήγηση γονέων,τους οποίους δεν γνώρισε, από πού άντλησε αυτή την ωριμότητα? Πώς κατάφερε να αποδομήσει πρότυπα και αυτοματισμούς που αφθονούν στον μικρόκοσμο του καταυλισμού?
Κατάφερε να αποτελέσει παράδειγμα για άλλα παιδιά που βιώνουν παραπλήσιες δυσκολίες,κάνοντάς τα να πιστέψουν ότι δεν είναι ουτοπία η ένταξη σε μία κοινωνική οργάνωση που διέπεται από κανόνες που ρυθμίζουν δεσμευτικά τις σχέσεις όσων μετέχουν σε αυτή, η παράβαση των οποίων επισύρει κυρώσεις,και οι οποίοι(κανόνες) υπερισχύουν των εθίμων τους(αποχή από την μόρφωση και συνακόλουθη απουσία επαγγελματικής στρατηγικής,γάμοι από μικρή ηλικία),τα οποία τους κρατούσαν δέσμιους σε μία κατάσταση “αγκυλωτικής εσωτερικής σύγκρουσης”.
Ολα αυτά βέβαια με την προυπόθεση ότι θα μπορέσει κανείς να αναστοχαστεί πάνω στη ζωή του,να καταφέρει να διακρίνει τα καταστρεπτικά αποτελέσματα που επέφερε η άκριτη αποδοχή μερικών εθίμων,διαιωνίζοντας και ανακυκλώνοντας τα ίδια οικογενειακά δράματα με τις σπαταλημένες ζωές,έτσι ώστε να τοποθετήσει τις μέχρι τώρα υποτιθέμενες “σταθερές” του σε νέα κοινωνικά συμφραζόμενα,και η “δημιουργική σύγκρουση” να προκαλέσει μία “εσωτερική μετατόπιση”.
ΥΓ1. Αυτή τη στιγμή εργάζεται,ενώ παράλληλα τελειώνει και το Γυμνάσιο. Σε αυτό το σημείο οφείλω να μνημονεύσω την κοινωνική ευαισθησία που επέδειξαν οι Ε.Τ, η ΠΑΕ Βέροια και η “ Πρωτοβουλία για το Παιδί”.
ΥΓ 2.(προσωπικό) Μόνο θα σε παρακαλούσα,την επόμενη φορά που θα βρεθούμε για φαγητό στην πιτσαρία, και θα βλέπουμε τον αγώνα της ΠΑΕ Βέροια,μην έχεις τόσο άγχος σε κάθε φάση, its only a game.
ΥΓ 3. Επειδή αποτελεί “έθιμο” αυτής της στήλης(από το οποίο ο γράφων είναι ανήμπορος να ξεφύγει),να προτείνει συνήθως κάποιους δίσκους μουσικής,αυτή τη φορά θα αλλάξει ρότα και θα προτείνει κάποια βιβλία τα οποία βέβαια δεν σχετίζονται με το θέμα του άρθρου.
ΡΟΜΠΕΡΤ ΜΟΥΖΙΛ-“Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες”
ΧΕΡΜΑΝ ΜΠΡΟΧ -“Οι υπνοβάτες”
W.G SEBALD -“Οι ξεριζωμένοι”
ΜΙΛΑΝ ΚΟΥΝΤΕΡΑ -“Οι προδομένες διαθήκες”
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΑΤΖΗΣ-“Το διπλό βιβλίο”
JEAN-MICHEL GUENASSIA-“Η ζωή που ονειρεύτηκε ο Ερνέστο Γκ.”
ΧΑΡΟΥΚΙ ΜΟΥΡΑΚΑΜΙ -“Το κουρδιστό πουλί”
ΙΑΝ ΜΑΚ ΓΙΟΥΑΝ-“ Εμμονη αγάπη”
ΣΤΕΦΑΝ ΤΣΒΑΙΧ-“Σκακιστική νουβέλα”
ΓΙΟΖΕΦ ΡΟΤ-“Ιώβ”
