Γράφει ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΒΑΣΙΑΔΗΣ
Οι απεργιακές διεργασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη, η γενικότερη κοινωνική αναταραχή που πυροδοτείται από την οικονομική κρίση που σοβεί, τα σκληρά οικονομικά μέτρα που ήδη ανακοινώνονται και αιωρούνται ως «δαμόκλειος σπάθη» πάνω από τους πολίτες και η ασφαλιστική «ανασφάλεια» που αποκτά συνεχώς και περισσότερο φορολογικά χαρακτηριστικά, δίνουν και το διαρκές στίγμα της επικαιρότητας.
Μιας επικαιρότητας η οποία στερεότυπα σχεδόν επαναλαμβάνεται από πολλά χρόνια και διαρκώς επιδεινώνεται, χωρίς ποτέ να δίνεται και η γενικότερα αποδεκτή διέξοδος.
Αποτέλεσμα αυτής της συνεχώς παρατεινόμενης και επιδεινούμενης εκκρεμότητας, είναι το ασφαλιστικό ζήτημα το οποίο εξελίσσεται σε μόνιμη απειλή για όλoυς τους πολίτες που προσδοκούν την σύνταξη ως βασική βιοποριστική τους πηγή, από την στιγμή που θα σταματήσουν να εργάζονται.
Παράλληλα ο πολίτης αντιλαμβάνεται οτι περιορίζεται συνεχώς η κάλυψη των δαπανών περίθαλψής του από το δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα και για σοβαρά ζητήματα υγείας αναγκάζεται να συμμετέχει εξ ιδίων με συνεχώς μεγαλύτερα ποσά τα οποία δυσχεραίνεται τραγικά να εξασφαλίσει υπό τις παρούσες οικονομικές συγκυρίες.
Το ζήτημα εγείρεται από την γενικότερη διαπίστωση ότι, το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ πόρων και πληρωμών που προσδιορίζει και την βιωσιμότητα η μη του δημοσίου ασφαλιστικού συστήματος, τείνει συνεχώς να περιορίζεται λόγω ανεπαρκείας πόρων, με αποτέλεσμα συνεχώς και περισσότερο να χρειάζεται η ενίσχυση εκ του επισφαλούς κρατικού προϋπολογισμού προκειμένου να είναι εφικτή η πληρωμή των συντάξεων.
Πολλά μπορούν να γραφούν για τα αίτια και τις ατυχείς πολιτικές επιλογές που οδήγησαν την κοινωνική ασφάλιση σε απαξίωση και σε κάθετη υποβάθμιση.
Όπως και αν έχει πάντως το θέμα και όσο και αν χρησιμοποιείται κατά υπερβάλλοντα τρόπο χάριν της τηλεοπτικής ακροαματικότητας, δεν παύει να αποτελεί μια διαρκή κοινωνική απειλή η οποία δεν καθορίζεται από χρώματα και πολιτικές παρατάξεις.
Το γεγονός που έχει καταστεί πλέον κοινή συνείδηση για τους πολίτες είναι ότι η κοινωνική σύνταξη, που μετά την έξοδό τους από την εργασία αποτελεί τον κύριο πόρο διαβίωσης, απειλείται δραματικά.
Μπροστά επομένως στο πρόβλημα που νομοτελειακά αναφύεται, εκδηλώνονται οι κοινωνικές αντιδράσεις και κορυφώνεται η απαίτηση για την ανεύρεση λύσεων προκειμένου το δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα να μπορεί και στο μέλλον να πληρώνει τις συντάξεις και την αξιοπρεπή περίθαλψη των πολιτών.
Υπό τις επίκαιρες οικονομικές συγκυρίες, η δυνατότητα του κρατικού προϋπολογισμού να χρηματοδοτεί το δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα μειώνεται απελπιστικά, καθόσον συνδέεται με την επιβράδυνση της αναπτυξιακής πορείας της χώρας και την αδυναμία ανταπόκρισής της στις διεθνείς της υποχρεώσεις, με άμεσες δυσμενείς συνέπειες για τον τόπο και το μέλλον των επόμενων γενεών.
Για το κλείσιμο της ψαλίδας μεταξύ πόρων και πληρωμών έχει δρομολογηθεί η υπέρμετρη αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών, τις οποίες η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών αδυνατεί να καταβάλει, με τη παράλληλη εξοντωτική περικοπή των συντάξεων και των παροχών περίθαλψης, εξέλιξη εξ αντικειμένου άδικη.
Οι περαιτέρω μεθοδεύσεις όπως, η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης και η ενοποίηση όλων των Ταμείων σε ένα Ενιαίο Δημόσιο Ασφαλιστικό Φορέα τον ΕΦΚΑ, προκειμένου να ανακατανεμηθούν τα αποθεματικά των υγιών ασφαλιστικών οργανισμών, δεν αποτελούν παρά προσωρινά ημίμετρα τα οποία απλώς ωθούν χρονικά το πρόβλημα χωρίς να το επιλύουν.
Η συντελεσθείσα ενοποίηση των Ασφαλιστικών Οργανισμών, χωρίς να έχουν αποδοθεί οι οφειλόμενοι από πολλών ετών πόροι που οφείλονται από την τριμερή χρηματοδότηση, από τους κοινωνικούς πόρους και από τις εργοδοτικές εισφορές, τροφοδοτούν την φιλολογία περί συνωμοσίας εις βάρος των λεγόμενων ευγενών Ταμείων και περί αδικίας εις βάρος των ασφαλισμένων.
Εις επίρρωση τούτων έρχονται και οι πρώτες εκτιμήσεις για την πραγματοποιηθείσα ήδη συνένωση, η οποία προσέθεσε ακόμα περισσότερες γραφειοκρατικές αγκυλώσεις στο ήδη δυσκίνητο δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα.
Υπό το βάρος των αδιεξόδων τα οποία ανακύπτουν, το ζήτημα τίθεται ενώπιον του κοινωνικού συνόλου υπό την απλουστευμένη διλληματική μορφή.
Θα υπάρξει καθιέρωση ενός ασφαλιστικού περιβάλλοντος, το οποίο θα σέβεται τις ασφαλιστικές εισφορές των ασφαλισμένων και θα ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις συνταξιοδότησης και περίθαλψης που αναλαμβάνει, ή θα εξακολουθήσει η υφιστάμενη φθίνουσα κατάσταση που οδηγεί απευθείας στην υπανάπτυξη, στην περαιτέρω εκτίναξη της ανεργίας, στην υπερχρέωση και στην ουσιαστική κατάργηση του κοινωνικού κράτους;
Όποια εξέλιξη τελικά υπάρξει, πρέπει να διέπεται από την δίκαια προσέγγιση, η οποία θα σέβεται και θα διασφαλίζει τους ασφαλισμένους που κατέβαλλαν και καταβάλλουν στο ακέραιο τις υποχρεώσεις τους, για να έχουν την περίθαλψη και την σύνταξη που τους εγγυήθηκε το κράτος δια της κοινωνικής ασφάλισης.
