Πριν λίγες ημέρες στη θέση «Θα την ανακαλύψουμε κι εμεις την Αμερική…που θα πάει!»(14-3-2018), θίξαμε το γεγονός ότι για κάποιους βασικούς τομείς πρέπει να χαραχθεί σταθερή γραμμή, πέρα από κομματικές ή κάθε είδους σκοπιμότητες. Η παιδεία και η χάραξη μιας μακροπρόθεσμης πολιτικής που να μην διαφοροποιείται με την παραμικρή αλλαγή στο αρμόδιο υπουργείο είναι το στοιχειώδες. Τώρα θα μας πείτε τι μύγα μας τσίμπησε και ενώ τρέχουν τόσα θέματα που «καίνε», εμείς πιάσαμε ένα διαχρονικό «πρόβλημα». Αφορμή δόθηκε με την προσωπική επαφή που είχαμε με το βιβλίο θρησκευτικών της Α΄Γυμνασίου, για το οποίο υπήρξαν ισχυρές αντιδράσεις με την ένταξή του στο ωρολόγιο πρόγραμμα. Είναι πολύ σημαντικό τα παιδιά να λάβουν σφαιρική μόρφωση, να μάθουν στοιχεία άλλων πολιτισμών και θρησκειών, αλλά να έχουν και μια ιδέα και για την δική μας θρησκεία. Στο συγκεκριμένο σύγγραμμα εντριφεί ο μαθητής και μαθαίνει και την παραμικρή λεπτομέρεια για τον ιουδαισμο, ισλαμισμό, κομφουκιανισμό, που αμφιβάλλουμε αν τόσα στοιχεία ξέρουν π.χ. τα ίδια τα εβραιόπουλα για την θρησκεία τους. Και ποια η σκοπιμότητα; Το ίδιο το παιδί απορρίπτει ακόμη και τις βασικές πληροφορίες που θα έπρεπε να γνωρίζει, για να εμπλουτίσει τις γνώσεις του έστω και εγκυκλοπαιδικά. Στον αντίποδα, το έλλειμμα στη γνώση βασικών στοιχείων του χριστιανισμού, της επίσημης θρησκείας του κράτους μας, είναι σημαντικό. Αντιμετωπίζεται απ’έξω-απ’έξω με γενικές και αόριστες έννοιες, χωρίς να διδάσκεται καθόλου το τυπικό, η σημειολογία, η θρησκεία μας στην πράξη, με αποτέλεσμα τα παιδιά να βλέπουν όλο το τελετουργικό στην εκκλησία ως κάτι ξένο και ουρανοκατέβατο. Αν και αυτά είναι άκρως επιστημονικά θέματα και δεν θέλουμε να υποκαταστήσουμε τους αρμόδιους σοφούς επί του θέματος, εκφράζουμε την αγωνία και απορία για το πώς θα υιοθετήσει το παιδί της αρχές της Ορθοδοξίας και θα έρθει κοντά στη θρησκεία, όταν πραγματικά δεν την γνωρίζει. Δεν του έχει εξηγήσει κανείς, πολύ απλά, τα στάδια της Θείας Λειτουργίας, τι συμβολισμοί υπάρχουν και ότι δεν είναι απλά ακαταλαβίστικα. Χωρίς καμία πρόθεση θρησκοληπτικής κατήχησης, πρέπει να κατανοήσουμε ότι σήμερα το θέμα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, αφού με τα πεδία και τις «πληγές» που έχουμε ανοιχτά, τα παιδιά πρέπει να έχουν «πνευματικές ρίζες», γερές.
Γιατί, αν έρθει θύελλα πρέπει να αντέξουν και να μην ξεριζωθούν.
