Καλέ μου αναγνώστη,
θέτοντας σου το απλό ερώτημα για το ποια είναι τα θέματα που σ’ απασχολούν οι περισσότεροι από εσάς καταλήξατε στην άποψη ότι η σημερινή πολιτική κατάσταση και η οικονομική δυσπραγία του τόπου μας είναι το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζετε και του οποίου τη λύση διακαώς επιθυμείτε, ώστε να δείτε φως στο τούνελ.
Ας λύσουμε λοιπόν το μέγα αυτό θέμα με τ’ αγαπημένα μας φιλοσοφικά πειράματα. Αν ήμασταν σκύλοι, γάτες, ταύροι, φάλαινες κοκ. και όχι άνθρωποι θα αντιλαμβανόμασταν τον κόσμο τελείως διαφορετικά, για τον απλούστατο λόγο ότι το κάθε ένα από αυτά τα ζώα διαθέτει μια τελείως διαφορετική φαρέτρα αισθήσεων με τις οποίες αντιλαμβάνεται το περιβάλλον.
Κι αν ακόμη περιοριστούμε μόνο στο ανθρώπινο είδος θα αντιληφθούμε ότι και μεταξύ τους οι άνθρωποι παρότι διαθέτουν το ίδιο οπλοστάσιο αισθήσεων αντιλαμβάνονται και κατανοούν τον κόσμο με διαφορετικό τρόπο, ειδικά, εάν η ερμηνεία του αντικειμένου υπόκειται σε λογική επεξεργασία. Έτσι πολλές φορές το ίδιο μπλουζάκι είναι χρώματος μαύρου, σκούρο μπλε, μωβίζει λίγο, ένα ποτό είναι γλυκό, γλυκόξινο, υπόξινο, ένα μουσικό άκουσμα ηχεί ταυτόχρονα για άλλους ως μελωδία και για άλλους ως φασαρία, κοκ, ενώ εάν καθίσουν κάτω από τον ίδιο ουρανοξύστη 100 άνθρωποι και τους βάλεις να μετρήσουν και να σου πουν πόσοι όροφοι είναι, πόσο ύψος έχει ή πόσα κυβικά μέτρα τον υπολογίζουν, θα σου πουν 100 διαφορετικές απόψεις. Ξαφνικά λοιπόν η αντικειμενική πραγματικότητα γίνεται μια εντελώς υποκειμενική των πραγμάτων θεώρηση μιας και οι αισθήσεις μας είναι πεπερασμένες και η λογική μας δυνατότητα περιορισμένη. Εδώ κανονικά το κυρίαρχο φιλοσοφικό ερώτημα θα έπρεπε να ήταν, εάν τελικά υπάρχει μία και μοναδική αντικειμενική των πραγμάτων αλήθεια ή όχι, αλλά δεν θα σε βάλω σε τόσο βαθιά νερά καλέ μου αναγνώστη, γιατί ξέρω ότι σ’ αρέσουν τα όμορφα ακρογιάλια.
Το ερώτημα λοιπόν που θέτω είναι, εάν τελικά υπάρχει ή εσύ αντιλαμβάνεσαι ότι υπάρχει τούνελ. Εάν υπάρχει σε διαβεβαιώ ότι δεν είναι σημερινό, αλλά παμπάλαιο, ίσως το ποιο μόνιμο και κοινότυπο πρόβλημα ανά τους αιώνες. Αρκεί να δει κανείς μια παράσταση του Αριστοφάνη ή μια σάτυρα του ’70 ή του ’80 ή και μια ελληνική ταινία ή να διαβάσει λίγα ποιήματα του Σουρή και θα καταλάβει τι εννοώ. Αν όμως πάλι είναι τόσο παμπάλαιο αυτό το τούνελ, τότε θα συμφωνήσεις μαζί μου ότι η σημερινή σου αντίληψη περί τούνελ σαφώς και είναι τουλάχιστον περιορισμένη, διότι απλά το χαώδες τούνελ του ίδιου προβλήματος τόσων και τόσων αιώνων , λόγω του εύρους και της διάρκειάς του καταπίνει και εξαφανίζει το σημερινό τούνελ που εσύ τώρα αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις μπροστά σου, κατά τον ίδιο τρόπο που το μείζον νικάει το έλασσον, εφόσον το όλον είναι μεγαλύτερο από τα μέρη που το απαρτίζουν. Έτσι δεν είναι; Για να στο πω απλά, δεν μπορείς να ανοίξεις μικρότερη τρύπα σε μεγαλύτερη.
Ένα άλλο πρόβλημα του πολιτικοοικονομικού σου τούνελ που το αναγάγει καλέ μου αναγνώστη ως το μέγα πρόβλημα που σ’ απασχολεί είναι και η απουσία των συσχετισμών, μιας και αποδείξαμε ότι η αντικειμενική θεώρηση ενέχει υποκειμενισμού. Διότι το τούνελ του ασθενή είναι η υγεία του, του υποψήφιου οι πανελλαδικές, της μεγαλοκοπέλας η αποκατάστασή της, του κατοίκου της Ρουάντα το τέλος του εμφύλιου σπαραγμού, του κινέζου της Περλ Μπακ στο έργο της «Κάτω από το Βλέμμα του Βούδα» μία κούπα ρύζι, του δε ορφανού παιδιού μετανάστη από την εμπόλεμη ζώνη της Συρίας το τούνελ ούτε κι αυτό το ίδιο δεν ξέρει ποιο είναι.
Καλέ μου αναγνώστη,
σε κάθε περίπτωση, το μεγάλο τούνελ του ανθρώπου είναι να χάσει την ψυχή του, αυτό να προσέχεις, την ψυχούλα σου. Για να καταλάβεις τι εννοώ κάνε μου τη χάρη και άκου στο YouTube (ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΨΩΜΙ ΑΦΟΙ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑ. Επέλεξε το βιντεάκι με το καρβέλι το ψωμί].
ΥΓ: Στο προηγούμενο άρθρο εκ παραδρομής γράφηκε ότι το «μηδένα προ του τέλους μακάριζε» το είπε ο Σωκράτης. Ο Σόλων το είπε.
