Επιμέλεια:
Μάκης Δημητράκης
Ο Αντώνιος Αντωνιάδης γεννήθηκε στη Βέροια το 1895 από ευγενική και αρχοντική οικογένεια. Ο πατέρας του, Νικόλαος ήταν γιατρός όπως και ο αδερφός του Σόλων.
Μετά το Δημοτικό Σχολείο που τελείωσε στη Βέροια, φοίτησε στο περίφημο Γυμνάσιο Τσοτυλίου Κοζάνης και της Θεσσαλονίκης. Ακολούθως σπούδασε φαρμακευτική και φαρμακολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και από το 1925 άσκησε το επάγγελμα του φαρμακοποιού στη Βέροια μέχρι που συνταξιδοτήθηκε. Το 1925 αναδείχθηκε Δημαρχιακός Πάρεδρος του Δήμου Βέροιας ενώ το 1945 υπήρξε ιδρυτικό μέλος και αρωγός του Συλλόγου Επιστημόνων Βέροιας. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και αρωγός της Φιλαρμονικής Σχολής Βέροιας όπως και του «Σωσσιδείου» Γηροκομείου της πόλης. Ήταν ευγενικός, μειλίχιος και του άρεσαν τα ταξίδια.
Στο στρατό υπηρέτησε ως ανθυποφαρμακοποιός και το 1915, νεαρός ακόμη, πήρε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και στη Μικρασιατική εκστρατεία ενώ αργότερα συμμετείχε και στην Εθνική Αντίσταση. Του απονεμήθηκαν τέσσερα μετάλλια πολεμικής ανδρείας.
Καθόλη τη διάρκεια της ζωής του υπήρξε αρωγός, με σεβαστά ποσά, φιλανθρωπικών ιδρυμάτων, σχολείων, εκκλησιών και απόρων οικογενειών.
Κορυφαία προσφορά του ήταν η μεγάλη δωρεά οικοπέδου στο Δήμο Βέροιας όπου κτίστηκε το υπέροχο οικοδόμημα της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών που δικαιολογημένα ο Δήμος ονόμασε «Αντωνιάδειο». Το όνομά του φέρει επίσης η οδός που διέρχεται μπροστά από τη «Στέγη».
Έζησε με τη σύζυγό του Μαίρη, το γένος Αργυράκη, στη Βέροια, που την αγάπησε αλλά και τον αγάπησε, μέχρι το θάνατό του στις 27 Σεπτεμβρίου 1976.
