Να είχαμε το καλοκαίρι στην
ντουλάπα
να κλέβαμε προσδοκίες γεωργών….
την αυτοβιογραφία της
νοσταλγίας
να εξέδιδε ο κύκλος των
ρεαλιστών!
Πηγαίνω στο δάσος.
Ο λύκος λείπει.
Ο Μύθος περιμένει.
Ανθισμένες λέξεις δείχνουν το
σπίτι του Οξυγόνου.
Τα δωμάτια είναι γεμάτα
ψέματα διασωληνωμένα.
Γράμματα περισσευούμενα πέφτουν
απ`τα παράθυρα.
Έξι ήρωες ψάχνουν ιστορίες να
πρωταγωνιστήσουν.
Στους μεσαιωνικούς
γιορτασμούς
με τις πινακωτές και τις
ξέχειλες κούπες κρασιού
η Ιστορία της Τέχνης γιορτάζει
την σύζευξή της με την Ζωή.
Τις λέξεις που ξέχασε το
κορίτσι στο παγκάκι
αναζητά η παγκόσμια
λογοτεχνική ανθολογία.
Ωωωω τα περιττά!
Πόσο αναγκαία!
Πόσο αγαπούν την εξορία των απαντήσεων.
Ζήτω η ψυχική ρυμοτομία
φωνάζουν!
Να!
Εγώ μια φορά πήγα πουθενά κι`
ήταν όλοι εκεί!
Τι ωραία που ήταν!
Γιάννης Ναζλίδης
8 Ιουνίου 2019
