Άποψη, αφέλεια, κομματική επιταγή, κακώς εννοούμενη προάσπιση κεκτημένων ή ζοχάδα για τον οχετό που εξαπέλυσαν οι λακέδες διαμορφωτές της κοινής γνώμης μέσα από τα τηλε-σκουπίδια της Αθήνας και πιθανόν δυο τρεις ακόμη ψυχαναγκασμοί που μου διαφεύγουν, είναι οι λόγοι που το διαδίκτυο και όχι μόνο, βρίθει από επαναστατικές κορώνες και διαγγέλματα τις τελευταίες μέρες. Αιτία η πολυθρυλούμενη εισαγωγή κάμερας στην τάξη μέσω του συστήματος τηλεδιάσκεψης webex για να βοηθηθούν όσα παιδιά δεν μπορούν να παρίστανται «δια ζώσης» στο σχολείο λόγω της πανδημίας.
Κανείς δεν θα
πατήσει το άβατο της τάξης μας ακούγεται από παντού. Το κεκτημένο μας. Το
βασίλειο των τριάντα τετραγωνικών που όταν η πόρτα κλείνει πίσω, κανείς δεν
μπορεί να την ανοίξει, κανείς δεν μπορεί να κρυφοκοιτάξει, κανείς δεν
μπορεί να επέμβει χωρίς την άδειά μας. Non passera.
Για μια ακόμη φορά βρέθηκε ο τρόπος να δείξουμε ανώδυνα και προπαντός
ανέξοδα πόσο επαναστάτες είμαστε. Μόνο που αυτή τη φορά ο εχθρός είναι αόρατος
παρόλο που τον ψάχνουμε στα φουστάνια της κας
Υπουργού. Γιατί ούτως ή άλλως, ο
οποιοσδήποτε κακόβουλος μπορεί να αναμεταδώσει τα δρώμενα μέσα στην τάξη ελέω
τεχνολογίας. Μια ματιά στο διαδίκτυο θα μάς πείσει για του λόγου το αληθές.
Ο αντίλογος βέβαια
λέει ότι πράγματι υπάρχει πρόβλημα. Η προσέγγιση της τροπολογίας από κάθε άποψη
μπάζει καθώς η πολιτεία δίνει επίσημα
πλέον την άδεια στο πρόβλημα που μέχρι τώρα έκανε πως δεν υπάρχει. Την ίδια στιγμή βέβαια και μετά από έξι μήνες
απραξίας, η κα Υπουργός εν μέσω πανδημίας, κατέθεσε το νέο νομοσχέδιο
για την Παιδεία. Την νέα επανάσταση που θεσμικά κάνει κάθε Υπουργός
Παιδείας. Όπως φαίνεται όμως αυτή η
μεθόδευση είναι έλασσον πρόβλημα για τον κλάδο μπροστά στην επανάσταση της κάμερας.
Και για να βάλουμε
τα πράματα στη θέση τους. Μπορεί κάποιος να
δώσει μια ποιο σύννομη λύση για
το φλέγον θέμα της βοήθειας όσων μαθητών για διάφορους λόγους δεν μπορούν να
είναι στην τάξη; Δυο εναλλακτικές λύσεις προτάθηκαν από όσο έμαθα που
απορρίφθηκαν μετά πολλών επαίνων γιατί κι αυτές είχαν τα προβληματάκια τους.
Λύση πρώτη που
συζητήθηκε στα επίσημα. Όσοι μαθητές δεν μπορούν να παρίστανται στο σχολείο, θα
πρέπει να συνεχίσουν με κάποιο τρόπο την τηλε-εκπαίδευση. Αυτό θα μπορούσε να
γίνει είτε κατά την διάρκεια της παραμονής των εκπαιδευτικών στο σχολείο, οι οποίοι στα κενά τους θα
έτρεχαν να βρουν κατάλληλο εξοπλισμό και αίθουσες για να δουλέψουν, πράγμα
αμφίβολο για την πλειοψηφία των σχολικών μονάδων, είτε…μετά το μεσημέρι από το σπίτι.
Σ’ αυτή την δεύτερη περίπτωση θα προέκυπτε το θέμα της υπερωριακής απασχόλησης και της αποζημίωσης
που ως εκ τούτου θα έπρεπε οι εκπαιδευτικοί να πιστωθούν, οπότε όπως
αντιλαμβάνεστε η πρόταση απορρίφθηκε με συνοπτικές διαδικασίες.
Λύση δεύτερη. Να μην
ανοίξουν καν τα σχολεία και συνεχίζουμε
την εξ αποστάσεως διδασκαλία μέχρι το τέλος της χρονιάς. Αυτή άλλωστε ήταν και
η πρόταση του συνδικάτου, στο όνομα της ελλιπούς προετοιμασίας των σχολικών
μονάδων και της υγειονομικής επικινδυνότητας του εγχειρήματος. Ο.κ. δεκτόν για όσους δεν ξέρουν τι παίζει
αλλά και για την κοινωνία γενικότερα. Για εμάς όμως τους «από μέσα» που
γνωρίζουμε καλύτερα, σίγουρα αυτό δεν είναι λύση και μην κρυβόμαστε πίσω από το
μικρό μας δάχτυλο. Γιατί αφενός η
πλειοψηφία των μαθητών που κατάλαβε ότι
δεν υπάρχουν συνέπειες για την ασυνέπειά τους, την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια
και οι ηλεκτρονικές τάξεις αδειάσανε απελπιστικά. Αφετέρου το Σεπτέμβριο θα
βρούμε το ίδιο σκηνικό και πάλι μπροστά
μας. Και μην ακούω εξυπνάδες ότι ως τότε «βλέπουμε». Δεν βλέπουμε τίποτα. Ούτε παραπάνω μάσκες και γάντια θα
προμηθευτούμε, ούτε και κανένα μαγικό ραβδάκι θα μεγαλώσει τις τάξεις ώστε να
έχουμε τις επιβεβλημένες αποστάσεις. Απλά μεταθέτουμε το πρόβλημα για μετά τις
διακοπές έτσι δεν είναι;
Και για να μη
τρελαθούμε εντελώς, καλά θα κάνουν όσοι με περισσή ευκολία εξισώνουν την δια
ζώσης διδασκαλία με την εξ αποστάσεως να βουτάνε λίγο την γλώσσα στο μυαλό
προτού μιλήσουν! Γιατί εκεί στα Υπουργεία τρίβουν τα χέρια τους με τέτοιες
«πρωτοποριακές» λύσεις-προτάσεις.
