Σοφία Πιστοφίδου – Τσόγκα
Καθηγήτρια Φιλόλογος
«Μακαρία ἡ ὁδός, ᾗ πορεύει σήμερον»
«Μοθοπωρί, ενωρίς ενωρίς, εδέβες πλαν’!»
Κυριακή, ημέρα του Κυρίου μας του Χριστού σε κάλεσε ο Κύριος στα «σκηνώματά» του τα ουράνια. Ώρα εσπερινού, μέσα στην αγκαλιά και τα δάκρυα των αγαπημένων σου, αποχωρίστηκες την περιπόθητη οικογένειά σου και αποχαιρέτησες τον γήινο κόσμο.
Σε πήρε ο Άγγελός σου απαλά και ανηφόρισες προς τα ουράνια δώματα αλαφρός από την ανθρώπινη οδύνη της ασθένειας.
Ψυχή, πανάλαφρη πνοή, ελεύθερη από το κοσμικό βάρος, ίπτασαι πάνω σε μια χλωμή αχτίδα φθινοπωρινού φεγγαριού, προς την ουράνια ανάπαυση, εκεί όπου είναι η θέση σου.
«Ἡ δικαιοσύνη σου, δικαιοσύνη εἰς τὸν αἰῶνα,
καὶ ὁ νόμος σου ἀλήθεια» Ψ ριη΄, 142
Σε γνωρίσαμε και σε τιμήσαμε, σεβαστόν οικογενειάρχη, φιλόξενο οικοδεσπότη, θερμό Πατριώτη, αγωνιστή για το Δίκαιο, νοικοκύρη εργατικώτατο, συνάδελφο Εκπαιδευτικό στην Μέση Εκπαίδευση άοκνο, ελεήμονα Άνθρωπο, προπάντων προς τους κακουχουμένους μαθητές, φίλο-αδελφό οικογενειακό.
Σε ξεπροβοδίζουμε σήμερα, με το κεράκι μας και τις ευχές μας.
«Καλόν Παράδεισο»
«λαφρόν το χώμα σ’ »
Ευλογήθηκε η ψυχή σου, εδώ να αναπαυθεί, στα ριζά των αγαπημένων Πιερικών λόφων, όπου και έστησες την εγκόσμια οικογενειακή εστία σου. Εδώ! στις χαμηλωμένες πλαγιές, που χάρηκες ολόγιομη την Φύση, και αυτή σε ανταπόδωση της αγάπης και του σεβασμού σου προς αυτήν, σε συντρόφεψε και σε παρηγόρησε, από τα παράθυρά σου, στις ημέρες της δοκιμασίας σου.
«ἐδεήθην τοῦ προσώπου σου ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου·
ἐλέησόν με κατὰ τὸ λόγιόν σου.» Ψ ριη΄58
Εδώ! όπου η πατρική σου γη και το χώμα που τίμησες, ως εργάτης των, σε αγκαλιάζουν στοργικά και σου αντιπροσφέρουν την ανάπαυση.
Εδώ! σού μουρμουρίζει παρηγορητικά το αεράκι των λόφων σου, συντροφευμένο από τα φτερακίσματα των πουλιών και σμίγει με την μελαγχολική βυζαντινή ψαλμωδία.
Εδώ! σε τυλίγει η μυρωδιά των δέντρων της πλαγιάς και του πατημένου χορταριού, συνοδεύοντας το λιβάνι της αναχωρήσεώς σου από τα γήινα.
Εδώ! κοιμήσου αιώνια! όπου σε φτάνουν οι ψίθυροι των ακριβοαγαπημένων σου.
Αιωνία σου η μνήμη!
Μιχάλη Ακριβόπουλε
