Αποχαιρετίσαμε προχθές στο δρόμο για το μεγάλο ταξίδι του, τον Χρήστο Πατσίκα, μια εμβληματική προσωπικότητα στον χώρο του Ημαθιώτικου Τύπου αλλά και στον χώρο των εκδοτών του περιφερειακού Τύπου της χώρας. Για εμένα ήταν ένα ξεχωριστό πρόσωπο διότι ήταν αυτός που με έφερε στο δημοσιογραφικό συγκρότημα του «Λαού» όταν ακόμη ζούσε ο Πατριάρχης του συγκροτήματος, ο αείμνηστος Ζήσης Πατσίκας και ήταν ο Χρήστος, μαζί με τα αδέλφια του, τον Μιχάλη και τον Τάσο, που με δέχθηκαν, που με δίδαξαν, που μου έδωσαν χώρο δημιουργίας, που με ανέδειξαν και μου πρόσφεραν ευκαιρίες για να προχωρήσω παραπέρα. Του οφείλω και τους οφείλω πολλά.
Ήμασταν τότε όλοι μια οικογένεια στα χρόνια που ο «Λαός» ήταν το δεύτερο σπίτι μου, με τις ατέλειωτες αναζητήσεις του ρεπορτάζ, με τον αιχμηρό σχολιασμό, με τις συνεντεύξεις, με τις επικές πρωινές εκπομπές του Ράδιο «Τύπος FM», με εκείνα τα επετειακά εορταστικά του ραδιόφωνου που συνδεόμασταν με όλο τον πλανήτη. Σε συνεργασίες με τη Deutsche Welle, με γνωστά ΜΜΕ και δημοσιογράφους της κεντρικής σκηνής αλλά και με εκείνες τις πρώτες εμβρυακές εκπομπές στη Βεργίνα Τηλεόραση που τότε ανήκε στο πανελληνίως γνωστό μιντιακό συγκρότημά των αδελφών Πατσίκα.
Είναι βέβαια και πολλά ακόμη που έζησα από κοντά με τον Χρήστο Πατσίκα, νεοδημοκρατικά, αυτοδιοικητικά, κοινωνικά, προσωπικά, στιγμές ζωής που δεν ξεχνιούνται όσα χρόνια κι αν περάσουν. Και θα τα θυμάμαι πάντα. Οι φωτογραφίες μπορεί να «θαμπώνουν», υπάρχουν όμως μνήμες που δεν σβήνουν ποτέ.
Αυτή την πολύ δύσκολη ώρα η σκέψη μου είναι με όλη την οικογένειά του, κυρίως όμως επικεντρώνεται στην Αφροδίτη, στον Ζήση και στον Δημήτρη. Τα συλλυπητήρια βγαίνουν μέσα από την ψυχή μου.
Τον Χρήστο τον αποχαιρέτησα προχθές με χαμόγελο όντας σίγουρος ότι κι εκεί που πηγαίνει θα συνεχίσει να είναι μεγαλόκαρδος, θα συνεχίσει να είναι δημιουργικός, περήφανος, δυνατός, τολμηρός κι ασυμβίβαστος. Και με χαμόγελο θα τον θυμάμαι πάντα. Είμαι σίγουρος ότι αυτό θα μου το ζητούσε και ο ίδιος.
Χρήστος Στ. Μπλατσιώτης
