Του Ιωάννη Ιασ. Βελέντζα
Διπλ. Ηλεκτρολόγος Μηχανικός
Φίλοι μου, καλή σας ημέρα, εάν επιθυμείς να σωθείς, μου έλεγε ένας ντόκτορας περπάτα.
Πίστευα και εγώ ότι αναφέρεται στο κορμί μου
που θέλει λίφτινγκ, που να καταλάβω ότι εννοούσε ότι ο μόνος δρόμος για να γίνω
υπουργός, είναι το λιώσιμο των … τσαρουχιών.
Σε βιογραφικό της νέας υπουργού, που
αντικατέστησε το Κατερινιώ, τονίζεται:
"περπάτησε στην Πράγα, τη Γένοβα, και σε
πολλούς άλλους κινηματικούς σταθμούς ανά την υφήλιο, ενώ έβαλε τα δυνατά της,
για να κάνει τη Θεσσαλονίκη να αναπνεύσει, …".
Επομένως,
θέλεις να γίνεις υπουργός, περπάτα,
θέλεις να γίνεις πρωθυπουργός, κολύμπα.
Για αυτό και γω φίλοι μου, εδώ και αρκετές
ημέρες ξεκίνησα το περπάτημα.
Στη Γένοβα βάδισε η υπουργός, στη Γένοβα θα
πάω και εγώ, μονολόγησα, αλλά με τα πόδια.
Περπατάμε, δεν παίζουμε!
Ξεκίνησα, λοιπόν να πάω στον σταθμό της
Γένοβα, ο οποίος όμως δεν είναι τυχαίος σταθμός.
Όπως έλεγε ο Φωτόπουλος, για το χωριουδάχι ότι
είναι κόμβος, έτσι και η Γένοβα είναι κινηματικός σταθμός, επαναστατικός!
Ξεκίνησα λοιπόν, με ένα σακίδιο συριζαίικο
στην πλάτη, γεμάτο με παπούτσια και κάλτσες.
Πέρασα βουνά και λαγκάδια, πεδιάδες, είδα
πολλά βόδια, μοσχάρια (μάλλον κάνουμε εξαγωγή!), αστραπές, βροντές, χαλάζι,
ομπρέλα δεν είχα, αλλά τηλεφώνησα στο υπουργείο αστυνομίας και παρακάλεσα την
κ. υπουργό και την "Καραμανλική
σχολή", να παραγγείλουνε ομπρέλες!
Έπρεπε όμως, και να κολυμπήσω.
Στην αρχή σκέφθηκα κάνει κρύο, τηλεφώνησα στον
ντοτόρε, κολύμπα, μη μασάς μου είπε, Βελέντζας είσαι και έτσι βούτηξα.
Το διακύβευμα μεγάλο.
Υπήρχε πιθανότητα να γίνω πλανητάρχης!
Σιγά το δύσκολο σκέφθηκα για να γίνεις
υπουργός και βάλε.
Λίγο περπατάς, λίγο κολυμπάς, λίγο
κοροιδεύεις, κρατάς ομπρέλα, ντύνεσαι μαυροφορούσα, πηγαίνεις σε χώρους καταστροφών,
το παίζεις κλαίουσα, πετάς και κανά γαλλικό καλοκαιριάτικο (βουλε βου κουσε
αβεκ μουα σε σουαρ!) και μπαίνεις στο Προεδρικό το μέγαρο, χωρίς τον παίδαρο!
Η αλήθεια όμως δεν είναι αυτή φίλοι μου.
Στο βάδισμα και στο κολύμπι κρύβονται
κίνδυνοι!
Είχα ξεχάσει να φορέσω το ολόσωμο μαγιό, και
φόρεσα μπικίνι - τάγκα.
Είδε το κορμί μου η φάλαινα, το λιμπίστηκε και
όρμηξε.
Δεν τα έχασα όμως.
Ρε συνάδελφε της είπα, ρε συντρόφισσα, το
δίδυμο αδελφάκι σου, θα φάς;
Σταμάτησε, με καμάρωσε, κατάλαβε το λάθος της
η φάλαινα και ήλθε μαζί μου συνοδός, μέχρι να βγω στην ξηρά!
Άρχισα πάλι να βαδίζω, μπερδεύτηκα, έχασα τον
προσανατολισμό και βρέθηκα σε ένα δάσος.
Άρχισα να τραγουδώ, περπατώ - περπατώ εις το
δάσος όταν ο λύκος δεν είναι εδώ και ξαφνικά να και ο λυκάκος, ο οποίος με
πέρασε για γουρουνάκι και ήθελε να με καταβροχθίσει!
Μάταια προσπάθησα να τον πείσω, το λύκο ότι
δεν είμαι κανένα από τα τρία γουρουνάκια, ούτε και από τα επτά κατσικάκια!
Θα κάνω την τύχη μου, μαζί σου, είπε ο λύκος,
ο οποίος όντως ήταν, κακός!
Θύμωσα και εγώ, τζάμπα θα πάνε τόσα σάμαλι
σκέφθηκα, πρέπει και να ψηφίσω, οπότε άρχισε μία μάχη, από την οποία βγήκα
νικητής!
Τον καθάρισα τον κακό τον λύκο.
Και εκεί που νόμιζα ότι ησύχασα, να και οι
φίλοι των ζώων.
Σκότωσες τον λύκο, τσιρίζανε.
Τι να έκανα, ήθελε να με φάει, τους είπα.
Έχεις μάρτυρες για αυτά που λες, φωνάζανε!
Ήταν εδώ και η κοκκινοσκουφίτσα, είπα, αλλά
πρόλαβε και την έφαγε.
Χαζογκόμενα, τι περιμένεις.
Αντί να έλθει μαζί μου, προτίμησε τη
σπινθηροβόλα ματιά του λύκου!
Οι φιλόζωοι, με καταδικάσανε σε ισόβια δίαιτα,
όχι σας παρακαλώ, σας ικετεύω, έλεγα, και ξαφνικά μας σκέπασε ένα σύννεφο και
εμφανιστήκανε οι εξωγήινοι του διαστημικού υπουργού.
Δεν είχαν ξαναδεί, τόσο εύσωμο κύριο και προσγειωθήκανε
για να με παρατηρήσουνε από κοντά.
Θελήσανε να με πάρουν μαζί τους, για να με
επεξεργαστούν καλύτερα, χάρηκα, θα γλυτώσω μονολόγησα, αλλά έλα που δεν χωρούσα
να μπω στο ούφο.
Και αυτοί οι εξωγήινοι, μισή μερίδα είναι!
Ρουφούσα κοιλία εγώ, πιέζανε τα ούφο,
σπρώχνανε, τελικά δεν τα καταφέραμε.
Και ξαφνικά εμφανίστηκε ο
"αρκουδιάρης" ο Κρητίκαρος, όλο εκνευρισμό για ένα δάνειο που πήρε,
γιατί τα χρήματα δεν φτάνουνε για τον κομμουνιστικό τρόπο διαβίωσης που έχει,
κλωτσούσε ότι έβρισκε μπροστά του από τα νεύρα και τελικά … Αλέκση σε αγαπώ, με
κλωτσάει με όλη τη δύναμη που έχει το κίνημα και … ξαφνικά βρέθηκα πίσω στη
Βέροια, και … σας αγαπώ Μαρία Αλιφέρη!
Τι έχεις ψηφίσει ρε φίλε!
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΠΑΤΡΙΔΑ!
