Για μια ακόμα φορά, χωρίς να είμαι βιβλιοκριτικός, επιχειρώ κρίσεις και γράφω απόψεις για βιβλίο που εκδόθηκε και κυκλοφόρησε πρόσφατα .Το κάνω γιατί πρόκειται για πόνημα συμπολίτη πνευματικό δημιουργό με πολύμορφη κοινωνική παρουσία και συγκεκριμένα για τον Γιώργο-Ξάνθιππο Τροχόπουλο, Φαρμακοποιό, Συγγραφέα- Λογοτέχνη, Πιανίστα (Σολίστα),Συνδικαλιστή (με πλούσια δράση), πρώην Δημοτικό Σύμβουλο και πρώην Αντιδήμαρχο.
Το βιβλίο έχει τίτλο «JE SUIS ARMENIEN», είναι μυθιστόρημα και αναφέρεται, κυρίως, στην Γενοκτονία των Αρμενίων από τους Τούρκους, που άρχισε το 1915 και ακόμα στην πορεία, δυο νέων ανθρώπων, μιας αρμένισσας και ενός τούρκου που ερωτεύτηκαν, και, παρά τα ισχυρά εμπόδια και τις μεγάλες δυσκολίες που συνάντησαν μπροστά τους, παντρεύτηκαν και έκαναν οικογένεια, μέσα σε συνθήκες φόβου, τρομοκρατίας, αυθαιρεσίας και αγνόησης, από την πλευρά των τούρκων ηγετών, της αξίας της ανθρώπινης ζωής.
Δεν θα μιλήσω για την περιπετειώδη εξέλιξη και το φινάλε της ιστορίας αυτού του ζευγαριού, που ο πτερωτός έρωτας του έδωσε τη δύναμη να αγνοήσει εμπόδια και προφανείς κινδύνους (τούρκος αυτός, αρμένισσα αυτή) και να προχωρήσει στην ένωσή του με τα δεσμά του γάμου και να αποκτήσει παιδιά. Θα σημειώσω μόνο ότι ο συγγραφέας, με γλαφυρή γλώσσα, μεταφέρει τον αναγνώστη στο κλίμα της εποχής και τον κάνει συνοδοιπόρο των τεκταινόμενων, που άλλοτε συνοδεύονται με πλούτο ευγενών συναισθημάτων και άλλοτε με μίσος και αίμα.
Ακόμα πρέπει να υπογραμμίσω ότι ο συγγραφέας, συμπλέκοντας έξοχα την ερωτική πορεία του ζευγαριού με την γενοκτονία, παρέχει με λεπτομέρειες στοιχεία για τις ανατριχιαστικές αγριότητες και ωμότητες των τούρκων σε βάρος των Αρμενίων.
Τον πολυτάλαντο και πολυπράγμονα συμπολίτη Γ.Ξ. Τροχόπουλο συγχαίρω ολόθερμα και εύχομαι από την καρδιά μου, να είναι υγιής για να συνεχίσει να προσφέρει πνευματικό (και όχι μόνο) αξιόλογο Έργο, στην πόλη του, στην Χώρα του και εκτός αυτής.
