Εκ του αποτελέσματος, δηλαδή της ραγδαίας αύξησης της βαριάς εγκληματικότητας, ήρθε στο προσκήνιο η αδήριτη ανάγκη να τεθούν νέα πλαίσια στον Ποινικό Κώδικα. Δεν μπορούμε να κατηγορούμε τα δικαστήρια, όταν ένας βιαστής πέφτει στα μαλακά, αφού οι δικαστές εφαρμόζουν συγκεκριμένα άρθρα και δεν μπορούν να αυθαιρετούν όταν αποφαίνονται. Επίσης να μένουμε έκπληκτοι, όταν επίσης σκληροί εγκληματίες, εκμεταλλευόμενοι ευεργετικές διατάξεις κατάφερναν να αποφυλακίζονται και να διαπράττουν ξανά τα ίδια και χειρότερα…
Αυτό το σκηνικό μας έφερε στο ως εδώ και μη παρέκει, αφού η σκληρή εγκληματικότητα χτυπά κόκκινο και με περίσσια κυνικότητα και άνεση οι δράστες αισθάνονταν την ασφάλεια ότι σε λίγα χρονάκια θα είναι πάλι έξω. Ο νέος Ποινικός Κώδικας έρχεται να «θεραπεύσει» αυτές τις «εγκληματικές» στρεβλώσεις που ήταν πρόκληση για την κοινωνία. Σεβαστή και αναγκαία η θεωρία περί σωφρονισμού, ωστόσο σε κάποιες περιπτώσεις σκληρών εγκληματιών φτάναμε στο σημείο κοροϊδίας, αφού μετά από ένα σύντομο «σωφρονιστικό διάλειμμα», ήταν έτοιμοι να βγουν πιο ορεξάτοι για να κάνουν τα χειρότερα. Επιτέλους τέλος!
Ζήσης Μιχ. Πατσίκας
