Γράφει ο Παναγιώτης
Παπαδόπουλος
Φιλόλογος
Η συμφορά του πολέμου συνοδεύει ,δυστυχώς, τη ζωή των ανθρώπων με εκατόμβες νεκρών και ισοπεδωτικές καταστροφές. Παρακολουθώ όπως όλοι οι άνθρωποι το δράμα και την αιματοχυσία των νεκρών στην πλειοψηφία τους μικρά, αθώα παιδιά. Συμμετέχουμε στους γονείς και όλων εκείνων που χάνουν δικούς τους ανθρώπους.
Με αφορμή τον πόλεμο της Μέσης Ανατολής θα αναφερθώ στις πολιτικές σχέσεις της Ελλάδος με το Ισραήλ τις τελευταίες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα και συγκεκριμένα στα γεγονότα από το 1963 μέχρι σήμερα. Να σημειώσουμε ότι οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο λαών τα τελευταία χρόνια αναπτύχθηκαν σε επίπεδο Πρεσβειών. Οι ελληνικές κυβερνήσεις (κυρίως του ΠΑΣΟΚ-Επισκέψεις Αραφάτ) είχαν προσανατολισμό τον αραβικό κόσμο.
Το 1963 το κόμμα του Γιώργου Παπανδρέου «ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΟΥ» κέρδισε τις εκλογές και αναδείχτηκε Πρωθυπουργός της Ελλάδος. Όλα λειτουργούσαν κανονικά. (Τότε υπηρετούσα στην Αρκαδία, όταν με την ιδιότητα του Υπουργού παιδείας έγινε η πρώτη αύξηση των καθηγητών 100%,1222χ2=2444. Χαρά εμείς). Κατά τη διακυβέρνηση της χώρας από τον Γ. Παπανδρέου προέκυψαν διαμάχες με τον νεαρό βασιλιά Κωνσταντίνο Β΄, ο οποίος, όπως αποδείχθηκε αναμιγνύεται ενεργά στις υποθέσεις του στρατεύματος. Η διαφωνία τους κορυφώθηκε το καλοκαίρι του 1965 και ο Παπανδρέου εξαναγκάστηκε σε παραίτηση στις 15 Ιουλίου 1965 λόγω της άρνησης του βασιλιά να του επιτρέψει να αναλάβει την ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Ο πρωθυπουργός έκανε και άλλες αλλαγές στο στράτευμα όπως είχε το δικαίωμα. Με αφορμή τη διαφωνία του Βασιλιά τις επιλογές των προσώπων του αρχηγού του ΓΕΣ και του Υπουργού Εθνικής Αμύνης, τότε ο Παπανδρέου υποχρεώθηκε σε παραίτηση. Από εκεί και πέρα αρχίζει το δράμα του ελληνικού λαού να παρακολουθεί τον Βασιλιά να προσπαθήσει να στήσει Κυβέρνηση με Αποστάτες Βουλευτές, όπως τις έλεγαν οι αντίπαλοι βουλευτές. Ο Γ. Παπανδρέου τέθηκε σε περιορισμό στο σπίτι του στο Καστρί όπου αργότερα τον βρήκε θάνατος.
Σβαρνίστηκε η Δημοκρατία του Γέρου, όπως ονομάστηκε από το λαό, ο Πρωθυπουργός, μέχρι τον Απρίλιο που ανέλαβε πρωθυπουργός ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, πρόεδρος τότε της ΕΡΕ, να διεξάγει τις εθνικές εκλογές στις 29 Μάιου 1967, οι οποίες δεν έγιναν ποτέ. Τις πρόλαβε η στρατιωτική «επανάσταση »των συνταγματαρχών του Γεωργίου. Παπαδόπουλου στις 21 Απριλίου 1967.
Η κοινή γνώμη ποτέ δεν πίστεψε ότι το γκρέμισμα ενός πρωθυπουργού του 53% ήταν τόσο απλό. Ο λόγος του επικείμενου πολέμου των 8 ημερών του Ισραήλ με την Αίγυπτο ήταν πολύ σοβαρός. Το Ισραήλ δεν είχε τότε την πολεμική μηχανή που έχει σήμερα. Ήθελαν οι Αμερικανοί να βοηθήσουν το γιο τους και έπρεπε να χρησιμοποιηθούν τα ελληνικά αεροδρόμια για ενίσχυση. Ο Γεώργιος Παπανδρέου δεν το επέτρεψε, ενώ ο Γεώργιος Παπαδόπουλος (έλεγαν ότι είναι βαφτιστήρι του Παπανδρέου από το Καλέντζι της Αχαΐας) επέτρεψε τη χρήση τους στην Κρήτη. Αυτό είναι όλη η ιστορία. Όσοι αμφιβάλλουν τους προτρέπω να θυμηθούν την ομολογία της αλήθειας από τον πρόεδρο της Αμερικής KLINDON στην ελληνική Βουλή ζήτησε συγγνώμη από τον ελληνικό λαό που του επέβαλαν την Χούντα. Τα αμερικανικά αεροπλάνα από τη Σούδα με τις οδηγίες του μονόφθαλμου Υπουργού Εθνικής Αμύνης του Ισραήλ στρατηγός Μωσέ Νταγιάν κατέφθαναν νωρίτερα στον Αιγυπτιακό στόχο. Μία λεπτομέρεια. Ήταν άρρωστος ο Υπουργός τις μέρες εκείνες γι αυτό μετατράπηκε σε πολεμικό γραφείο, το δωμάτιο του Νοσοκομείου από το οποίο διηύθυνε τον πόλεμο. Επειδή είχε έλλειψη πιλότων χρησιμοποίησε μαθηματικούς για να μειώσει, με μαθηματικούς υπολογισμούς, την απώλεια χρόνου. (Στην Αθήνα κυκλοφορούσε η φήμη ότι το βράδυ της 20-21 Απριλίου ο Στρατηγός Νταγιάν ήταν στην Αθήνα.)
Τη Χούντα δεν την έριξε κανένας εξωγενής παράγοντας αλλά έπεσε από μόνη της. Είναι κανόνας ότι οι δικτατορίες γκρεμίζονται από τους ίδιους τους διοργανωτές. Κανείς δεν αμφισβητεί τον αγώνα που έκαναν Έλληνες πολιτικοί (δημιουργία του ΠΑΚ) και στρατιωτικοί ( αποστασία από τις Νατοϊκές ασκήσεις του ΝΑΤΟ το πολεμικό πλοίο ΒΈΛΟΣ) στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και δημιούργησαν πολλά προβλήματα στους συνταγματάρχες. Εύχομαι να μη συμβεί στην Ελλάδα παρόμοια κατάσταση που στερεί την ελευθερία και την αξιοπρέπεια των ανθρώπων.
