Του ιερέως Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Όλα τα συστήματα των: Δαρβίνου, Νίτσε, Μαρξ και Φρόυντ, φίλοι αναγνώστες, έχουν ως βάση και στόχο την κατάργηση του Θεού και την απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δεσμά της θρησκείας. Το τραγικότερο δε σε όλη αυτή την περιπέτεια ήταν ότι: οι κήρυκες αυτοί του αθεϊσμού, τις προσωπικές τους πεποιθήσεις τις παρουσιάζουν ως πορίσματα της επιστήμης και εξαπατούσαν το λαό.
Η καταγωγή του ανθρώπου από τον πίθηκον (Δαρβίνος), ο υπεράνθρωπος και ο θάνατος του Θεού (Νίτσε), η θρησκεία το ίπιον του λαού (Μαρξ) και η θρησκεία νεύρωση και αυταπάτη (Φρόυντ), παρέσυραν τον άνθρωπο στην πλάνη, απάλλαξαν τη συνείδησή του από τις ηθικές ευθύνες και τον οδήγησαν στον κατήφορο του μηδενισμού και του αμοραλισμού.
Έτσι, ο άνθρωπος απομακρύνθηκε από τις ηθικές και πνευματικές αξίες, έχασε το αίσθημα της προσωπικής ευθύνης και παρέδωσε τις τύχες του στους ψευδοπροφήτες του υλισμού.
Γεννάται, όμως, το ερώτημα: Ενώ συνέβαινε αυτή η κοσμογονία πού βρίσκονταν και τι έκαναν οι πνευματικές δυνάμεις του χριστιανισμού; Πρέπει να ομολογήσουμε ότι και αυτές δεν ευρίσκονταν στο ύψος της αποστολής τους. Οι ανάξιοι εκπρόσωποι τη θρησκείας και η ταύτιση προσώπων και θεσμών, η κακή εφαρμογή των χριστιανικών αρχών στα διάφορα πεδία της ζωής και άλλοι εσωτερικοί και εξωτερικοί λόγοι, εδημιούργησαν την καχυποψίαν και ευνόησαν την επικράτηση των αθεϊστικών αντιλήψεων Έτσι, αντί να θεμελιωθεί η ζωή πάνω στο βράχο των αιώνιων αξιών του Ευαγγελίου, θεμελιώθηκε στην άμμο του ορθολογισμού και του ψευτοανθρωπισμού. Και ήταν επόμενο να μην αντέξει και να καταπέσει σε ερείπια.
Σήμερα, πολλοί διανοούμενοι θέτουν το ερώτημα: Αντέχει ο χριστιανισμός στις ανάγκες και τις απαιτήσεις του σύγχρονου ανθρώπου; Ο σύγχρονος άνθρωπος δηλαδή μπορεί να οικοδομήσει τη ζωή του, μπορεί να στηρίξει το μέλλον του, πάνω στα θεμέλια και τις βάσεις της χριστιανικής θρησκείας; Δεν αποτελεί «βρισιά» κατά της επιστήμης, της προόδου, της ιστορίας η παραδοχή και η τοποθέτηση του Ευαγγελίου ως θεμελίου της ζωής;
Πρόκειται, όμως, περί πειρασμού… Η ιστορία, η επιστήμη, η φιλοσοφία, η παγκόσμια πείρα, όλα αποδεικνύουν και μαρτυρούν ότι ο χριστιανισμός ανήκει όχι στο παρελθόν, αλλά στο μέλλον. Ο Χριστιανισμός δεν γερνάει και δεν παρακμάζει, δεν εξαντλείται, δεν λέει ψέματα και δεν χρεωκοπεί… Τα θεμέλιά του παραμένουν πάντα στερεά, απρόσβλητα και αμετακίνητα.
Μπορεί σ’ ένα σπίτι η θύελλα να φέρει μικρές ή μεγάλες ζημιές στη στέγη και σε άλλα εξωτερικά σημεία της οικοδομής, που αποτελούν το ανθρώπινο στοιχείο, αλλά το θείο θεμέλιο, η πέτρα, ο βράχος, ο Χριστός, μένουν απαρασάλευτα… Μπορεί η θύελλα της ανθρώπινης ανταρσίας και αποστασίας να σπάσει την κορυφή και τα κλαδιά του δέντρου, αλλά ο κορμός και οι ρίζες, θα παραμείνουν αειθαλή και ζωηφόρα…
Πρόκειται, λοιπόν, περί πειρασμού… Αλλοίμονο, αν ταυτίσουμε το χριστιανισμό με την ματαιότητα και την παροδικότητα των ανθρωπίνων πραγμάτων και των εγκοσμίων συστημάτων. Τι φταίει ο στόχος, αν ο σκοπευτής δεν είναι καλός; Πού απέτυχε ο χριστιανισμός; Ποια κατάκτηση του ανθρώπου δεν στηρίζεται, αμέσως ή εμμέσως στο Ευαγγέλιο; Πού δεν άντεξαν τα θεμέλιά του. Πότε απογοήτευσε και διέψευσε τον πιστό άνθρωπο; «Γεύσασθε και ίδετε ότι Χρηστός ο Κύριος ο ζυγός μου Χρηστός έστι και το φορτίον μου ελαφρό. Δεύτε προς με πάντες καγώ αναπαύσω υμάς». Ποιος μπορεί να τα διαψεύσει αυτά; Ποιος τολμά να τα αρνηθεί;
Αντίθετα προς την ως άνω πραγματικότητα, η ιστορία μας προσφέρει πάντοτε τη δύναμη και την επαλήθευση των λόγων του Κυρίου: «Χωρίς εμού ου δύναται θείναι παρά τον κείμενον, ος εστίν Ιησούς Χριστός». Αλλά οι άνθρωποι βλέπουμε και καταγράφουμε μόνο τα αποτελέσματα και αγνοούμε τα αίτια ή ερμηνεύουμε τα γεγονότα με υποκειμενικά κριτήρια. Και είναι καταπληκτική η ικανότητα του ανθρώπου να ερμηνεύει και να τοποθετεί τα γεγονότα έξω από το Θεό, να απαλλάσσει τον εαυτό του από κάθε ευθύνη και να παρουσιάζει την πορέιαν της ιστορίας ως μια τυφλή αναγκαιότητα.
Ο πνευματικός, όμως άνθρωπος, ο πιστός και συνειδητός Χριστιανός, έχει πλήρη εμπιστοσύνη στο κύρος και την αυθεντία του Ευαγγελίου και γνωρίζει καλά ότι ο πύργος χωρίς θεμέλια δεν μπορεί να σταθεί. Σήμερα ο κόσμος είναι οργανωμένος σε διάφορα πολιτικά, στρατιωτικά και οικονομικά συστήματα και προσπαθεί με αυτά να εξασφαλίσει την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία και την επιβίωσή του. Αλλ’ η ειρήνη αυτή τόσο πολύ κουράζει και εξαντλεί τον άνθρωπο, ώστε κυριολεκτικά συντρίβει τον εσωτερικό του κόσμο. Γιατί η ειρήνη αυτή στηρίζεται πάνω στη βία, τη δουλεία και την αδικία. Και επόμενο είναι, όταν πνεύσουν οι άνεμοι να καταλυθεί και να εξαφανιστεί. Αλλά και αυτή η τυχόν αναβολή ή επιβράδυνση της κατάρρευσης, φίλοι αναγνώστες, πρέπει να αποδοθεί στην πρόνοια και τη μακροθυμία του Θεού, ο οποίος βλέπει και κρίνει τα γεγονότα, όχι με αστυνομική ή εισαγγελική νοοτροπία, αλλά με το πρίσμα της εσχάτης και τελικής έκβασής τους, «υπό το πρίσμα της αιωνιότητος».
