Του Θανάση Μελετίδη
Εδώ και μερικά χρόνια αποφεύγω τα τηλέφωνα: Γενικά δε θέλω ούτε να τηλεφωνώ ούτε να μου τηλεφωνούν. Όπως είχε τραγουδήσει και ο αείμνηστος Κηλαηδόνης: «εννιά στις δέκα είναι για κακό».
Εκείνο το Σάββατο, όμως, έκανα μια εξαίρεση και τηλεφώνησα σε κάποιον παλιό φίλο δημοσιογράφο, στην Αθήνα, που για χρόνια τα κείμενά του ήταν πέρα για πέρα αντιεξουσιαστικά. Δεν ήταν τυχαίο που, και στο λύκειο, τον είχα βαφτίσει «Ξανθόπουλο» : σε κάθε ευκαιρία γκρίνιαζε και έκανε καυστική κριτική. Το παράξενο ήταν πως όλες και όλοι τον συμπαθούσαν!
Παρακολουθούσα τα γραπτά του μέσα από το διαδίκτυο και ήμουν χαρούμενος που ο «βόθρος» της πρωτεύουσας δεν είχε καταφέρει ακόμη να τον καταπιεί. Αλλά εδώ και μερικούς μήνες, τα γραπτά του έδειχναν πως το είχε καταφέρει: δεν έγραφε μόνο «άνοστα» και «άοσμα» που λένε (αυτό το ερμήνευσα πως έγραφε πια από αγγαρεία και πως δεν έγραφε εκείνα που πίστευε : οι λέξεις και τα νοήματα ένιωθα πως τσουλούσαν πάνω σε παχύρευστο υγρό. Κολλούσαν! Και όταν ένα κείμενο «κολλάει» και δεν τρέχει ανέμελο σαν το ρυάκι μες από τις πρασινάδες είναι αυτό που λέμε «για τα μπάζα»…).
Ήταν ολοφάνερο πως είχε αλλάξει «γραμμή» και σε κάθε ευκαιρία προσπαθούσε να βγάλει «λάδι» ό,τι κατακάθι έβγαινε στην επιφάνεια. Ομολογώ πως το έκανε με πολύ έξυπνο τρόπο, τόσο, που συχνά με μπέρδευε..
Δεν τηλεφώνησα ούτε για να του κάνω κριτική ούτε για να τον μαλώσω. Καμιά διάθεση δεν είχα. Μάλλον από περιέργεια τηλεφώνησα. «Μπας και δεν ήταν ο ίδιος άνθρωπος; Μήπως ήθελε να σπάσει πλάκα; Μήπως τον εκβίαζαν»;
Μετά τα βαρετά προκαταρκτικά «τι κάνεις», «πότε θα έρθεις» κ.λπ. μπήκαμε στην ουσία:
«Άλλαξε το ύφος που γράφεις ή είναι ιδέα μου»; ρώτησα όσο πιο «κομψά» μπορούσα, καθώς είχαμε να επικοινωνήσουμε μήνες.
«Αναβαθμίστηκα! Έκανα σεμινάρια!», είπε με βεβαιότητα και με μια δόση ειρωνείας που από πάντα τον χαρακτήριζε.
«…Μμμμ! Και τι έμαθες από τα σεμινάρια που έκανες; Εγώ λέω πως πέταξες στα σκουπίδια τον χρόνο σου…».
«Κατ’ αρχάς τα σεμινάρια ήταν επιδοτούμενα. Έπειτα ο χρόνος είναι χρήμα και μάλλον δεν έχεις καταλάβει τι σημαίνει σεμινάριο στο «δημόσιο». Πρόκειται για τον τρόπο που πρέπει να χειριστείς τη γνώση για να εξασφαλίσεις τα συμφέροντα όσων σε πληρώνουν. Αλλιώς, γιατί να τα έκαναν;».
«Εννοείς πως έτσι εξασφαλίζεις τα δικά σου συμφέροντα γινόμενος οσφυοκάμπτης …».
«Μακριά το πας. Εξάλλου ποιος σου είπε πως ακούω όσα λένε; Αρκεί να φαίνεται η παρουσία σου. Έπειτα, τα λένε έτσι ώστε να μην μπορείς να καταλάβεις τίποτα άλλο παρά τις εντολές που πρέπει να ακολουθήσεις…».
«Μάλλον για να πειστείς πως είσαι «τσουβάλια» και να μην είσαι σε θέση να τους κάνεις κριτική, αλλά μόνο να φαίνεται πως δέχεσαι ανεπιφύλακτα τις μπούρδες τους…».
«Σωστό αυτό που λες. Σε δουλεύουν; Τους δουλεύεις και συ!».
«Μπα! Σου πετάνε ψίχουλα και σε χειραγωγούν. Μην παρηγοριέσαι με τέτοια. Κοροϊδεύεις τον εαυτό σου».
«Ενώ εσύ τους υπηρετείς και το παίζεις αντιρρησίας συνείδησης! Αν είχες τα … θα είχες παραιτηθεί!».
«Κατηγορώ τον εαυτό μου συνεχώς…».
«Κοροϊδεύεις και συ τον εαυτό σου. Και συ έχεις παρακολουθήσει υποχρεωτικά σεμινάρια. Θα γνωρίζεις πως «κονομάνε» από αυτά…».
«Το γνωρίζω… Απλά «μπαίνω» στο σύστημα και κλείνω τον ήχο. Κατόπιν «μπαίνω» σε μεγάλα ξένα πανεπιστήμια και κάνω μόνος μου αληθινό σεμινάριο, όταν το θέμα έχει ενδιαφέρον... Αλλιώς παίζω on line σκάκι με κάποιον μοναχικό φουκαρά σαν και μένα … Αλλά, για πες μου… Πώς θα εξωράιζες το γεγονός πως η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων – με επίσημα στοιχεία – είναι στον πάτο της Ε.Ε., αφού πρόσφατα μάς πέρασε και η τελευταία Βουλγαρία»;
«Χα! Πολύ εύκολο! Περάσαμε μνημόνια, περάσαμε covid… Άλλο…».
«Γιατί ο προσωπικός αριθμός είναι υποχρεωτικός στην Ελλάδα, ενώ δεν είναι στη Γερμανία»;
«Και εκεί ο Α.Φ.Μ. είναι υποχρεωτικός. Με νούμερα θα παίζουμε;»
«Για τα σκάνδαλα με τα «Τέμπη», τις «Υποκλοπές», τον «ΟΠΕΚΕΠΕ» … τι θα είχες να πεις;… ή μάλλον, άσε, θα σου πως εγώ: Ατυχήματα στα τρένα συμβαίνουν και θα συμβαίνουν. Οι υποκλοπές γίνανε από όλες τις πλευρές. Κλέφτες παντού υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν. Καλά τα είπα»;
«Μαθαίνεις, μικρέ! Αν περνούσες και λίγα σεμινάρια θα γινόσουν αχτύπητος. Θέλεις να σε γράψω στο επόμενο»;
«Μπα! Εγώ δεν παίρνω τίποτα παρακολουθώντας τα. Δεν είμαι σε θέση, σαν και σένα, να μπορώ να επηρεάζω τη μάζα για να συλλέγω ψήφους. Εμένα κανείς δε θα μου δώσει σημασία. Η τελευταία τρύπα είμαι… Και μια τελευταία ερώτηση: Όταν δεν μπορείς με τίποτα, με καμιά σοφιστεία, να απαντήσεις. Τι κάνεις τότε;
«Χα! Απάντησες μόνο σου! Πολύ απλά δεν απαντώ, αλλά κλωθογυρίζω την κουβέντα στην αρχή ή στη μέση της ή τέλος πάντων εκεί όπου ένιωθα πως είχα το πλεονέκτημα!».
«Ναι! Κάθε μέρα, πάνω σ’ αυτό, υπάρχει δωρεάν φροντιστήριο, για να μην πω σεμινάρια, από κάτι κουστουμαρισμένα κοπρόσκυλα… Πάντως σε ευχαριστώ θερμά!».
«…»;
«…Γιατί επιτέλους κατάλαβα τον λόγο που ο Χριστός δεν έκανε διάλογο με τον διάολο και του είπε μόνο «πήγαινε οπίσω μου σατανά…». Γνώριζε καλά πως σε κάθε επιχείρημά του ο άλλος θα είχε να αντιμιλήσει μέχρι να τον εξουθενώσει…».
«…»
Δεν άκουσα τι είπε, καθώς έκλεισα το τηλέφωνο. Το επόμενο που έκανα ήταν να βάλω φραγή κλήσεων στο νούμερο του τηλεφώνου του και να ετοιμάσω μια αίτηση παραίτησης…
… Θα ήταν – τουλάχιστον – η δέκατη που θα ετοίμαζα … Οι παλιότερες είχαν αρχίσει να κιτρινίζουν στο συρτάρι!
Μπας κι είχε δίκιο ο «Ξανθόπουλος»;
