ΠΡΟΣ
τὸν ἱερὸν κλῆρον καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸν τῆς καθ’ ἡμᾶς θεοσώστου Ἐπαρχίας.
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
«Ἀπόθου φόβον ἅπαντα, ὁ Λυτρωτής τῷ Προδρόμῳ ἔφησεν· ἐμοί δέ πειθάρχει, ὡς Χριστῷ μοι πρόσελθε».
Πρίν ἀπό μερικές ἡμέρες ἑορτάσαμε τό γεγονός τῆς ἄκρας συγκατα¬βά¬σεως τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο. Εἴδαμε τόν Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ νά κλίνει οὐρανούς καί νά κατέρχεται στή γῆ γιά τή σωτηρία μας. Τόν εἴδαμε νά ἐνδύεται τήν ἀνθρώπινη φύση, νά γεννᾶται ὡς βρέφος καί νά ἀνα¬κλί¬νε¬ται στήν ταπεινή φάτνη τῆς Βηθλέεμ. Καί σήμερα τόν βλέπουμε νά κάνει τό δεύτερο βῆμα τῆς συγκαταβάσεώς του πρός τό πλάσμα του. Νά ἔρχεται στά ρεῖθρα τοῦ Ἰορδάνου, ἐκεῖ ὅπου ὁ Πρόδρομος του, ὁ ἅγιος Ἰωάννης, βάπτιζε τούς ἀνθρώπους πού μετανοοῦσαν μέ τό βάπτισμα τοῦ ὕδατος, γιά νά βαπτισθεῖ καί αὐτός.
Δέν ἔρχεται νά βαπτισθεῖ ὅπως οἱ ἄνθρωποι, γιατί ὁ Χριστός εἶναι ὡς Θεός ἀναμάρτητος. Ἔρχεται νά βαπτισθεῖ γιά νά προσεγγίσει τό πλάσμα του. Ἔρχεται νά βαπτισθεῖ γιά νά μεταποιήσει τό βάπτισμα τοῦ ὕδατος σέ βάπτισμα ἐν Πνεύματι γιά τόν ἄνθρωπο, γιά νά τό μετατρέψει σέ καθαρτήριο ψυχῆς καί σώματος διά τῆς Χάριτος καί τῆς ἐνεργείας τῆς ὑπερουσίου Τριάδος. Ἔρχεται νά κλίνει τόν αὐχένα ἐνώπιον τοῦ δούλου του καί νά ὑποδείξει στόν ἄνθρωπο τή μόνη ὁδό τῆς σωτηρίας, τήν ὁδό τῆς ταπεινώσεως.
Δειλιᾶ καί συστέλλεται ὁ Πρόδρομος. Πῶς εἶναι δυνατόν νά βαπτίσει ὁ ἄνθρωπος τόν Θεόν; Πῶς εἶναι δυνατόν νά ἀγγίξει ὁ δοῦλος «τήν ἀκή¬ρατον κορυφήν τοῦ Δεσπότου»; Καί ὅμως ὁ Χριστός τόν παρακινεῖ νά ἀποβάλλει τόν φόβο καί νά ὑπακούσει στήν προτροπή του.
«Ἀπόθου φόβον ἅπαντα, ὁ Λυτρωτής τῷ Προδρόμῳ ἔφησεν». Διῶξε ἀπό τήν ψυχή σου κάθε φόβο, λέγει ὁ Χριστός στόν Πρόδρομο. Καί αὐτή τήν προτροπή, τήν ὁποία κατά τόν ἱερό ὑμνογράφο, τόν ἅγιο Κοσμᾶ τόν Με¬λω¬δό, ἀπευθύνει πρός τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Βαπτιστή στά ρεῖθρα τοῦ Ἰορδάνου ὁ Χριστός, τήν ἀπευθύνει καί σέ μᾶς σήμερα, ἀδελφοί μου, ἡμέ¬ρα τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῶν Θεοφανείων καί τῆς Βαπτίσεώς του, ἀλλά καί κάθε ἡμέρα τῆς ζωῆς.
«Ἀπόθου φόβον ἅπαντα», μᾶς λέγει. Ἄφησε τόν φόβο μακριά καί πλησίασε με. Γιατί ὁ φόβος εἶναι τό συναίσθημα πού μᾶς ὑποβάλλει ὁ ἐχθρός τῆς ψυχῆς μας, ὁ ἐχθρός τῆς σωτηρίας μας, γιά νά μᾶς ἐμποδίσει νά πλησιάσουμε τόν Χριστό.
Εἶναι φυσικό νά δειλιᾶ ὁ ἄνθρωπος νά προσεγγίσει τόν Χριστό ἐξαιτίας τῆς ἁμαρτωλότητός του, ἀλλά θά πρέπει νά τολμᾶ καί νά ἐμπιστεύεται τήν ἄπειρη εὐσπλαγχνία του. Θά πρέπει νά τολμοῦμε, ἀδελφοί μου, καί νά πλησιάζουμε τόν Χριστό, ἐφόσον Ἐκεῖνος μᾶς καλεῖ καί μᾶς προτρέπει νά διώξουμε τόν φόβο πού μᾶς κρατᾶ μακριά του.
Καί ποιός εἶναι ὁ τρόπος νά διώξουμε τόν φόβο καί νά προσεγγίσουμε τόν Χριστό; Μᾶς τόν ἀποκαλύπτει καί πάλι ὁ ἴδιος μέ τήν προτροπή του πρός τόν τίμιο Πρόδρομο. «Ἐμοί δέ πειθάρχει, ὡς Χριστῷ μοι πρόσελθε».
Αὐτός εἶναι ὁ τρόπος: ἡ ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Χριστοῦ καί ἡ πίστη μας ὅτι αὐτός εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ «ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησε», ὅπως ἐβεβαίωσε ἡ φωνή τοῦ Θεοῦ-Πατρός κατά τή στιγμή τῆς Βαπτίσεως τοῦ Ἰησοῦ. Καί ὅπως ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος πειθάρχησε στήν ἐντολή τοῦ Χριστοῦ καί, διώχνοντας τόν φόβο καί τή συστολή νά βαπτίσει ὁ ἴδιος τόν Κύριο, ἀξιώθηκε νά γίνει ὄχι μόνο ὁ Πρόδρομος ἀλλά καί ὁ Βαπτιστής του, ἔτσι ἄς ἀπομακρύνουμε καί ἐμεῖς ἀπό τήν ψυχή μας τόν φόβο, ὁ ὁποῖος μᾶς ἐμποδίζει νά πλησιάσουμε τόν Χριστό, μέ τή διάθεση καί τή θέλησή μας νά ὑπακούουμε στό θέλημά του, ἔχοντας συγχρόνως τήν πίστη καί τή βεβαιότητα ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Σωτήρας καί Λυτρωτής μας, εἶναι Αὐτός πού καταδέχθηκε νά βαπτισθεῖ γιά νά προσφέρει σέ ὅσους τόν δέχονται καί ὑπακούουν στίς ἐντολές του τό βάπτισμα τῆς καθάρσεως καί τῆς σωτηρίας.
Ἄς ἀνταποκριθοῦμε, ἀδελφοί μου, στήν πρόσκληση τοῦ Χριστοῦ καί ἄς προσέλθουμε μέ πίστη γιά νά λάβουμε τό ὕδωρ τοῦ Ἁγιασμοῦ καί τῆς Χάριτός του ὡς καθάρσιο ψυχῶν καί σωμάτων καί ἄς συνεχίσουμε τή ζωή μας πειθαρχώντας στό θέλημά του καί πιστεύοντας ἀκράδαντα ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Σωτήρας καί Λυτρωτής μας.
Διάπυρος πρός τόν ἐν τοῖς ρείθροις Ἰορδάνου βαπτισθέντα Κύριον εὐχέτης
Ὁ Μητροπολίτης
† Ὁ Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας Παντελεήμων
