Γράφει ο Παναγιώτης
Παπαδόπουλος
Φιλόλογος
Άλλος ένας
Αρματολός και Κλέφτης του ξεσηκωμού του
1821
Οδυσσέας Ανδρούτσος πέρασε μετά τον θάνατό του στο πάνθεο των ηρώων της
Ελληνικής ιστορίας. Με το θρίαμβό του στη μάχη της Γραβιάς αναδέχτηκε σε ηρωική μορφή του Αγώνα. Συνέβαλε και
αυτός, όπως και οι άλλοι, με το δικό του τρόπο στον αγώνα κατά των Οθωμανικών
στρατευμάτων για την απελευθέρωση της πατρίδας και στο τέλος έπεσε θύμα της
αλαζονικής συμπεριφοράς των κρατούντων και της επάρατης διχόνοιας.
Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος γεννήθηκε μεταξύ των ετών
1788 ή1789 στην Πρέβεζα ή στην Ιθάκη. Εκεί πέρασε τα παιδικά του χρόνια και
βαπτίστηκε το 1794 με ανάδοχο τη γυναίκα του συμπολεμιστή του πατέρα του
Λάμπρου Κατσώνη από όπου πήρε και το
όνομα Οδυσσέας. Σε όλη τη
διάρκεια της ζωής του είχε έναν ταραχώδη βίο. Ο πατέρας του Οδυσσέα, είχε λάβει μέρος στην επανάσταση του Λάμπρου
Κατσώνη και συνελήφθη από τους Βενετούς,
παραδόθηκε στους Τούρκους και στο τέλος αποκεφαλίστηκε το 1797 στην Κωνσταντινούπολη.
Αποτέλεσμα ο μικρός γιος του, Οδυσσέας Ανδρούτσος, να μείνει ορφανός σε ηλικία
8 ετών. Αργότερα τον βρίσκουμε στην αυλή του Αλή Πασά των Ιωαννίνων Εκεί ο
Οδυσσέας Ανδρούτσος φοίτησε στη στρατιωτική σχολή του Αλή Πασά. Δεκαπενταετής
κατατάχτηκε από τον Αλή Πασά στην προσωπική σωματοφυλακή του και σύντομα
κατάφερε να γίνει αρχηγός της προσωπικής φρουράς του.
Στην πραγματικότητα όμως τα αίτια της μετάβασης στην υπηρεσία του Αλή Πασά δεν ήταν στις προθέσεις της νεαρής ηλικίας παρά «
οι παλαιές προστριβές του Οδυσσέα Ανδρούτσου με τους «καλαμαράδες όπως
ονόμαζε τους πολιτικούς και οι έντονες αντιδράσεις του, η τάση τέλος της
κυβερνήσεως Κουντουριώτη να τον παραγκωνίζει …είχαν πικράνει τον ευαίσθητο,
φιλόδοξο και καχύποπτο Οδυσσέα.» Γενικά
η αρνητική συμπεριφορά του προς την Κυβέρνηση του Κωλέττη τον έκαναν
περισσότερο ύποπτο. Η καχυποψία του Οδυσσέα προς την κυβέρνηση αυξήθηκε όταν
έμαθε τη φυλάκιση του Κολοκοτρώνη. 1
Πιστεύω ότι δεν
είχε καμία διάθεση να υπηρετήσει τον εχθρό της πατρίδας του την εποχή που ήταν
έντονες οι ζυμώσεις της εξέγερσης στον Ελλαδικό χώρο. Απόδειξη μόλις το 1818
μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και το 1820 έμαθε τη ρήξη του Αλή Πασά με την Πύλη, εγκατέλειψε
την Λιβαδειά που ήταν στη δικαιοδοσία του Αλή, αφού πρώτα μύησε και τον Αθανάσιο Διάκο στην Φιλική εταιρεία.
Η εμπειρία που απόκτησε από τους πολέμους κοντά στον Αλή θα του φανεί χρήσιμη
στον πόλεμο εναντίον των Τούρκων.
Το αποκορύφωμα
των μαχών του Ανδρούτσου ήταν η ηρωική Μάχη στο Χάνι της Γραβιάς (8 Μαΐου
1821). Ο Ανδρούτσος με 120 άνδρες
οχυρώθηκε μέσα στο πλινθόκτιστο χάνι και εκεί αντιμετώπισε επιτυχώς
πολλαπλάσιο στράτευμα από Οθωμανούς υπό τον Ομέρ Βρυώνη. Ο Ανδρούτσος και οι
συναγωνιστές του κατάφεραν να αποδράσουν μέσα στη νύχτα με ελάχιστες απώλειες.
Στη μάχη αυτή, η στρατηγική ιδιοφυΐα του Ανδρούτσου θριάμβευσε. Έτσι
δικαιωματικά κατέλαβε τη θέση του αρχηγού των όπλων της Βοιωτίας, και
ουσιαστικά αυτός επηρέασε την τύχη της στην Επανάσταση 2
Και η μάχη της Γραβιάς όπως και της Αλαμάνας
εντάσσεται στην προσπάθεια της
πολιορκίας και της άλωσης της Τρίπολης.
Δυστυχώς το τέλος της ζωής του ήταν πολύ
οδυνηρό για αυτόν και την Επανάσταση το 21. Συνελήφθη από τους άνδρες του
Γκούρα κατ’ εντολή της κυβέρνησης και φυλακίστηκε στην Ακρόπολη. Ύστερα από
κάποιες μέρες βρέθηκε νεκρός γκρεμισμένος κάτω από την Ακρόπολη. Αυτές ήταν οι μαύρες σελίδες της ιστορίας μας. Δεν
αποχρωματίζουν όμως την αγωνιστική διάθεση των Ελλήνων και την αγάπη τους για
την Ελευθερία. Η Ελληνική Ιστορία είναι πλούσια σε αγώνες και θυσίες. Τρεις χιλιάδες
χρόνια οι Έλληνες παράγουν πολιτισμό και επιδεικνύουν μαθήματα ηρωισμού υπερασπιζόμενοι έννοιες
,όπως θρησκεία πατρίδα και οικογένεια πάνω στις οποίες θεμελίωσαν τις βάσεις
της κοινωνίας. Η περίοδος της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 είναι αντιπροσωπευτική
του Ελληνικού λαού. Ύστερα από ένα χρόνο, το 2021 με τη συμπλήρωση 200 θα αναμετρηθούμε οι σημερινοί Έλληνες με την
ιστορία μας, όταν θα κληθούμε να τους
τιμήσουμε και να ανανεώσουμε την υπόσχεσή μας ότι θα συνεχίσουμε με ευλάβεια το
έργο τους εμπνεόμενοι από τη θυσία τους. Προσοχή στους εραστές της ιεροσυλίας
της ιστορίας. Οι Έλληνες δεν συγχωρούν την πλαστογράφηση της. Παρακολουθούν και
θα κρίνουν.
Πηγές: 1«Ιστορία
του Ελληνικού έθνους»τ. ΙΒ σελ. 375-6.
Εκδοτική Αθηνών.2 «Σπυρίδων Τρικούπης» Ιστορία της Ελληνικής
Επανάστασης.τ.Γ΄σελ.220-21
Εκδ. Λιβάνη.
